Ársritið Gestur Vestfirðingur - 01.01.1848, Síða 89

89
hans krumma, að |iau yfirgnæfa lángsamlega, og verða
seint talin öll; eru Jieir því ekki látnir í friði, og vil eg
geta meðferðar þeirrar, sem á þeim er liöfð. Svo
var mikiil sægur svartfugla þessara á fyrri árum, er
drógst að ætunum til eyanna, að fiskifaung manna,
hvað þá heldur æðarvarpið, var í uppnámi. Yar þá
í héraði þessu tekið það til bragðs, að eyða þeim
með eituragni. Menn surfu eða tálguðu niður eitur-
epli (Rævekager), skiptu einu lóði í þrjá hluta jafna,
hnoðuðu síðan hvern þeirra innan í súrt smjör', eða
eitthvað lyktannikið feitmeti, létu síðan næfurþunna
kjötflis eður líknabelg utan urn, gjörðu bitan afláng-
an í lagi, og ekki stærri en svo, að krummi gæti
kíngt honurn; síðan var þetta borið út í hreinviðris-
frosthretum, og jafnótt og hverr hrafninn drapst
og fannst, var hann krufinn, og fóarnið haft fyrir
agn, og var það eins áhrifamikið; þetta gjöramenn
hér til vestureya á hverjum vetri, einkum þegar
fram á kemur; því magnlega hrekkjast«krummar og
fælast á burt, er þeir sjá afdrif félaga sinna, siðan
hafa hrafnar fækkað óðum, svo að þar sem hrafnar
liöfðu aðalaðsetur sitt á vorin fyrrmeir, séstnúvalfa
hrafn, og nýtur æðarfuglinn þar Iángt um betra næð-
is og friðar. Víðast í hverri bygðri ey hefir einn
Iireiður-hrafn orpið, og hefir mönnum virzt sú aöferð
betri og skáðminni, að lofa þeim að únga út, en fyr-
irfara öllum úngunum nýklöktum, nema einum, sem
þeir hafa verið látnir ala, þángað til únginn hefir ver-
ið kominn undir flug, og hefir honum þá verið farg-
að. Er til þessa sama orsökin, eins og þegar örn-
um er fofað að klekja upp únga, meðan á varpi
stendur, að hann heldur frernur við hreiðrið, og ver
öðrum gripfuglum að staönæmast í nánd við hreið-
ur sitt. Næsta iðinn er krunnni að eggja leit, og
hrekkjar fuglinn stórum, auk þess sem hann eyðir