Ársritið Gestur Vestfirðingur - 01.01.1848, Blaðsíða 111

111
arniv við streingina, og er þessu haldið afram, uns
ekki fæst meira.
10. Um eggin.
Eptir að menn fóru að leggja alúð á aukníngu
og framfðr æðarvarpsins1 mínkaði eggja feingurinn
næsta mjög, og má svo að orði kveða, að hér um
pláz séu nýu eggin að eins til smekks. Jað er
því næsta lítið, er menn leggja fyrir til geymslu,
og f>etta lítilræði er næstum ófært að verja fyrir ýhlu
og skemdum ; f>ví þegar menn fara ekki venjulega
að leita, fyrr en fugl er alorpinn, og vilja ekki leita
optar en á viku fresti, er mjög ervitt að fá nýu egg-
in, en hvað lítið sem æðurin hefir setið á egginu,
sem tekið er, er það tekið að skemmast til geymslu,
því rotnun er þá farin að koma í það.
Oðru máli var að gegna, þegar menn fyrrum leit-
uðuannan og þriðja hvern dag, og því nær gjörtóku
uiulan fuglinum, eða þar sem svo stendur á, að varp-
lönd eru lítil, og afstaða þeirra svo, að fugl styggist ei
frá þeim, þó opt sé um vitjað, og egg tekin í frekara
lagi, því þá má fá eggin glæný.
1) Til að sýna íVamfarir æðarvarpsins, eptir því sem af
verzlunarreikníngum landsins verður ráðið, má geta þessa:
þángað til 1772 var dúninn mesíallur seldur ólireinsaður, og
var meðaltala hans í 9 ár (frá 1764 til 1772) því nær 1,280
pund, sem gjöra má ráð fyrir, að svarað hafi 320 pundum af
hreinsuðum dún, en meðaltala ens hreinsaða dúns, þess er seld-
ur var og fluttur til útlanda hin sömu 9 ár, var 211 pund ár-
lega ; verður þetta á ári samtals 531 pund. Árið 1779 telja
menn, að fluzt hafi úr landinu 2,080 pund, en árið 1806, 2,184
pund, hefir þá dúninn á 27 ára tíma aukizt að eins um frek
100 pund. Nú má fullyrða, að árlega flytjist af landi héðan
6,000 pund, hefir þá dúninn vaxið, eptir þessu, i 40 árin sein-
ustu nm 3,816 pund.