Fréttir frá Íslandi - 01.01.1875, Blaðsíða 43

ATVINNUVEGIK.
43
ist hcyskapur par vel, hclzt til sveita, en nokkru miður við sjávarsíðu. Á
norðurlandi og austurlandi varð nýting bozt. Hcybirgðir manna að haust-
inu urðu víðast allgóðar, með pví líka að talsverðar heyfymingar höfðu
orðið hjá flostum eptir veturlnn áður. Af hcyafla Austfirðinga í öskusveitunum
er áður sagt, parsemskýrt var frá afleiðingunnm af eldgosunum.— pess má
geta hjer, að við slátt hafa nú mjög tekið að tíðkast nýir ljáir útlendir,
einkum frá Skotlandi, og hafli peir pótt bitbetri en hinir venjulcgu inn-
lendu ljáir, og par að auk hat'a peir sparað tímatöf og kolacyðslu, mcð
pví að Jiá parf oigi að dengja. Jarðyrkjumaður Torli Bjarnason hefur
fundið upp nýtt lag á ljáum pessum og tekið cinkaleyfi upp á Jiá. Út-
breiddust J)cir víða um Jand næstliðið ár. Mörgum Jióttu Jicir reynast ó-
traustir Jianníg Iagaðir, en að öðru leyti góðir.
Afjarðrickti n n i er að öðru loyti lítið að scgja. Jarðabœtur hafa
talsvert aukizt á sama hátt og fyr, með túnasljcttun, túngarðahleðslu, á-
burðaraukningu, og einkum vatnsveitingum. Jarðabótafjclög landsmanna
liafa nokkuð eflzt og starfað venju fremur. Búnaðarfjelag suðuramtsins
hefur átt góðan Jiátt í ýmsum jarðabótum; álit pess hefur aukizt, og tala
fjelagsmamia farið fjölgandi. Búfrœðingur Sveinn Svcinsson hefur víða
fcrðazt um sunnanlands og vcitt bœndum tilsögu í búnaðarháttura.
Fjárr r œ k t landsmanna miðar minna áfram en jarðrœktinni, Jió að
framfarirnar par sjcu engan vcginn miklar. Fjenaðarliöld manna voru
í bezta lagi um vorið, cn pað má öllu fremur pakka hinu ágæta tíðar-
fari en fyrirhyggju manna með ásctning fjenaðar á hey, pó að nokkrar
bœtur virðist liafa orðið f peim efnurn. Fje fór vel úr ull. Sauðburður
gekk í maðallagi. Málnyta var í lakara lagi. Fjárheimtur urðu all-
góðar víðast, og fjárskaðar litlir. Sláturfje rcyndist yfir höfuð vel, í
góðu meðallagi að mör, en í bezta lagi á hold. Boztan skurð var gctið
um við Mývatn og í Breiðafjarðareyjum.
En pótt fátt sjc að segja af fjárrœktinni og öðru, er par til heyrir,
pá má aptur margt segja af f j á r k 1 á ð a n u m, og gæti Jiar af orðið
löng saga og leiðinleg. En bjer skal fljótt yfir sögu fara. A svæðinu á
milli Hvítár í Borgarfirði að vestan og Hvítár (Ölfusár) og Brúarár í Ár-
nessýslu að austan var meiri eða minni kláði um veturinn, og pótt hann
sums staðar yrði bœldur niður um stund, pá koin liann óðara upp aptur,
stundum á sarna stað, stunduin á öðrum stöðum. Allt petta svæði var
pví í heiid sinni grunað um kláða, ogstóð íbúum nálægra sveita hin mesta
ógn af pví, að hann kynni að breiðast út til pcirra að sumrinu. Að vest-
an lá allt vcsturamtið opið fyrir kláðanum, að undanskildum Yestfjörðnm,
og svo vesturhluti norðuramtsins, en að austan einkum austurhluti Ar-
nessýslu og Rangárvallasýslu, Nú tóku menn f sveitum báðum megin við
hið kláðagrunaðn svæði að hefja samtök til að varna útbreiðslu kláðans að
sumrinu, en pað ætluðu peir alpingi, er k<cmi saman um sumarið, að finna
ráð til að útrýma lionum algjöiiega um haustið. Borgfirðingar, Mýramenn,
Dalamenn og Norðlingar nokkrir áttu fund með sjer í Borgarfirði, og af-