Eimreiðin


Eimreiðin - 01.05.1905, Síða 48

Eimreiðin - 01.05.1905, Síða 48
128 amma gamla spratt upp úr stólnum sínum og vildi endilega fara að segja frá líftík ekkjudrotningarinnar hásælu, sem hún hefði orðið svo fræg að komast í kynni við á götu. En þegar þessi óþrjótandi orðadrífa stóð sem hæst, sló alt í einu öllu í dúnalogn, er einhverjum varð litið á klukkuna og sagði: eimskipið; allir stóðu upp, karlmennirnir, sem ætluðu til bæjarins, ruku af stað, allir, sem viðstaddir voru, fóru sinn í hverja áttina, og spurningin um, hvort átta vetra hundur gæti kallast gamall hundur eða ekki — hún hékk eftir alt saman óleyst í loftinu. Tryggur var sá eini, sem ekki lét á sér bæra. Hann var orð- inn vanur að heyra þetta heimilisþjark og honum stóð alveg á sama um þessar spurningar, sem engin úrlausn fékst á. Hann rendi gáfuaugum sínum yfir dögurðarborðið, sem allir voru frá gengnir, lagði svo svarta trýnið fram á lappirnar sínar þreknu og lokaði augunum, til að fá sér dálítinn dúr eftir morgunverðinn. Meðan á sveitardvölinni stóð, var tæplega annað að starfa en að éta og sofa. Tryggur var af óblönduðu, dönsku hundakyni úr dýragarðin- um; kóngurinn hafði meira að segja keypt bróður hans, og frá því var öllum skýrt berlega, sem komu á heimilið. En hann hafði samt átt við allmikla hörku að búa í uppvext- inum; því honum var upprunalega ætlað að verða varðhundur við hinar miklu kolabirgðir kaupmannsins úti á Kristjánshöfn. Par hegðaði Tryggur sér fyrirtaks vel. Á nóttunni var hann ólmur og grimmur sem tígrisdýr, en á daginn svo stiltur og vinalegur — meira að segja bljúgur, að kaupmaðurinn fór að veita honum eftir- tekt og lét Trygg hækka í tigninni, gerði hann úr varðhundi að stofuhundi. Og það var eiginlega fyrst eftir það, að allir fullkom- leikar þessa göfuga dýrs tóku að ná vexti og viðgangi. Allrafyrst hafði hann með einkennilegri lítilþægni staðnæmst við dyrnar og horft svo auðmjúklega á þann, sem inn gekk, að menn gátu ekki fengið af sér að hleypa honum ekki inn í stáss- stofuna; og þar gerði hann sig brátt heimakominn, fyrst undir legubekknum, en síðar meir á mjúku ábreiðunni fyrir framan ofn- inn. Og eftir því sem hverjum einstökum í húsinu lærðist æ bet- ur og betur að meta hina dæmalausu eiginleika hans, hækkaði Tryggur smámsaman í tigninni, unz kandídat Hansen fullyrti, að hann væri í raun og veru húsbóndinn á heimilinu, sá sem mestu réði. Pað éitt er víst, að alt framferði Tryggs fékk á sig blæ, sem

x

Eimreiðin

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.