Eimreiðin


Eimreiðin - 01.09.1920, Side 19

Eimreiðin - 01.09.1920, Side 19
EIMREIÐIN] JÓN BISKUP VÍDALÍN 275 um smánarligasta krossins gálga; hans hörund er sund- urslitið af höggunum, sundurrifið af þyrnibroddum, sund- urstungið af nöglunum, sundurflakandi af sárum og benj- um og loksins sundurkramið, sundurkreistj^ og sundur- marið af Guðs eldligum reiðisvipum ’og|óbæriligum þunga þinna synda«. Svona talar ekki nema sá, sem hlotið hefir orðsnildarinnar gáfu í vöggugjöf. Og þessi dæmi mætti þó lengi telja. Sama er og að segja um líkingamál Vídalíns, því aldrei verður honum skotaskuld úr því að hitta smellnar og átakanlegar líkingar. Er ekki rúm til þess að fara út í það sem skyldi með dæmum, en nefna vil eg aðeins eitt, auk þess, sem flotið hefir með i þvi, sem eg hefi til fært í öðru sambandi, því svo má að orði kveða, að það sé á hverri blaðsíðu meira og minna. Hann er að tala um það, að spekingar ýmsir hafi margt stórviturlega sagt, en samt »er því altíð svo farið, að sá, sem drekkur úr óhreinum farveg, hann má vel vara sig við, að ekki fljóti saurindin í munninn með, og þó vatnið sýnist tært að vera, þá smakkar það altíð af leirnum, svo er og þelta: viiji menn af heims-spekinganna vatnsrennum drekka visdóminn, þá er altíð hætt við, að þar fljóti ibland nokkrar agnir hold- ligrar skynsemi, sem er reiði og fjandskapur gegn Guði, Róm. 8; því þótt þær séu útrunnar í upphafi af þeim sanna vísdóms brunni, þá fer þeim eins og öðru vatni, að það dregur dám af þeim farveg, sem það rennur um. Trúið mér, svo eru og spekinganna lækir, að þeir tapa sinum uppruna, þá þeir renna um leirveltu syndum spiltr- ar náttúruw. Oft hlýtur maður að dást að því,|hve vel Vídalin kemst út af hverju efni, þótt út líti í svip, eins og hann sé kominn í öngþveiti. Hann greiðir úr því öllu með þess- um orðum og setningum, sem hitta hvert á þann blett, sem þeim er ætlað að hitta. Hann sýnist hafa átt dæma- laust hægt með að orða hverja hugsun alveg eins og hann vildi hafa orðað hana, og hann leikur jafnt með öllum vopnum, líkingum, tilvitnunum, spaklegum röksemdum og kveikjandi orðum, svo að ofl dettur manni ósjálfrátt
Side 1
Side 2
Side 3
Side 4
Side 5
Side 6
Side 7
Side 8
Side 9
Side 10
Side 11
Side 12
Side 13
Side 14
Side 15
Side 16
Side 17
Side 18
Side 19
Side 20
Side 21
Side 22
Side 23
Side 24
Side 25
Side 26
Side 27
Side 28
Side 29
Side 30
Side 31
Side 32
Side 33
Side 34
Side 35
Side 36
Side 37
Side 38
Side 39
Side 40
Side 41
Side 42
Side 43
Side 44
Side 45
Side 46
Side 47
Side 48
Side 49
Side 50
Side 51
Side 52
Side 53
Side 54
Side 55
Side 56
Side 57
Side 58
Side 59
Side 60
Side 61
Side 62
Side 63
Side 64
Side 65
Side 66
Side 67
Side 68
Side 69
Side 70
Side 71
Side 72
Side 73
Side 74
Side 75
Side 76
Side 77
Side 78
Side 79
Side 80
Side 81
Side 82
Side 83
Side 84
Side 85
Side 86
Side 87
Side 88
Side 89
Side 90
Side 91
Side 92
Side 93
Side 94
Side 95
Side 96
Side 97
Side 98
Side 99
Side 100
Side 101
Side 102
Side 103
Side 104
Side 105
Side 106
Side 107
Side 108
Side 109
Side 110
Side 111
Side 112
Side 113
Side 114
Side 115
Side 116
Side 117
Side 118
Side 119
Side 120
Side 121
Side 122
Side 123
Side 124

x

Eimreiðin

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.