Árbók Landsbókasafns Íslands - 01.01.1950, Blaðsíða 157

Árbók Landsbókasafns Íslands - 01.01.1950, Blaðsíða 157
UM SÖGUBROTIÐ „U N D A N K R O S S I N U M" 157 Norðlenzk prestsdóttir, ung og falleg, Hólmfríður að nafni, hafði komið til Reykja- víkur í fyrsta sinn — til að dveljast þar í boði gamallar frænku sinnar fjarskyldrar, sem Solveig hét. Hólmfríði hafði furðað á því, er hún fékk eftir andlát móður sinnar dvalarboð frá þessari frænku sinni, sem hún hafði aldrei heyrt nefnda áður. En hún gat ekki þegið boðið þegar í stað, því að hún var þá eina stoð föður síns, for- fallins drykkjumanns og hneykslisklerks. En þegar hann dó skömmu síðar, þá hún boðið og hlaut ástúðlegustu viðtökur hjá Solveigu, sem orðin var ekkja, er sagan hefst. I Reykjavík kynnist Hólmfríður tveimur læknanemum, Valdemar stjúpsyni Sol- veigar gömlu, sem talinn var slarkgefinn nokkuð og kvenhollur, og Haraldi, er hafði hins vegar á sér hið bezta orð. Sama kvöldið og Valdemar hafði fyrst kynnt Hólm- fríði fyrir Haraldi, höfðu þau öll skroppið inn til Haralds til að bíða af sér regnskúr og neytt þar nokkurra vínstaupa. Þegar heim skyldi halda, vatt Haraldur sér að Hólmfríði, þó án þess að Valdemar sæi, og kyssti hana. En Valdemar var hinn hátt- vísasti í hennar garð, sýndi henni jafnvel fremur fálæti en áleitni. Þetta breytti mjög áliti hennar á þeim félögum. Henni fannst Haraldur hafa sýnt sér lítilsvirðingu, er hann rauk að henni og kyssti hana umyrðalaust, bráðókunnuga stúlkuna. Hún ætlaði að sýna honum það, þótt seinna yrði, að hún virti hann ekki meira en hann hana. En Valdemar ætlaði hún ekki að forðast framvegis, eins og hún hafði gert hingað til. Það var eins og hún fengi því meiri mætur á honum sem hann varð fálátari. Honum virtist jafnvel sem hún væri orðin ástfangin af sér — og þótti honum það að sönnu ekki nema eðlilegt og sjálfsagt. Svo kom að lokum, að honum gafst færi á að vera einum hjá henni og leitaði þá á hana. En hún endurgalt honum með vel útilátnum löðrungi. Þetta atvik gjörbreytti nú aftur öllu viðhorfi hennar til piltanna. Haraldi hafði orðið það á, örum af víni og gleði, sem Valdemar hafði gert án alls tilefnis, eins og hann hefði ásett sér það lengi og aðeins beðið eftir tækifærinu. Haraldur hafði styggt hana af breyskleika, Valdemar af ásetningi. Honum stóð á sama um hana, það sá hún nú, en — ef til vill elskaði Haraldur hana. Hún forðaðist Valdemar upp frá þessu. En það atvikaðist svo, að þau Haraldur hittust kvöld eitt á skautum á tjörninni. Og kvöldin urðu mörg. Og upp úr skauta- ferðunum komu langar gónguferðir um afskekkta stíga. Loks sá Haraldur, að tíminn var fullnaður, og neytti þess. Mannorð Hólmfríðar spilltist því meir sem hún var lengur með Haraldi, og varð Valdemar manna fyrstur til fréttaburðarins. Svo kom að lokum, að hún fékk ekki lengur undir þessum álitshnekki risið, hélt heim til Haralds og krafðist þess, að þau opinberuðu trúlofun sína þegar í stað. En hann tók henni kuldalega og kvað þau alls ekki trúlofuð. Við þessa heimsókn umhverfðist enn álit Hóhnfríðar á Haraldi, hún fékk á honum andstyggð, og samvistum þeirra var lokið. — En sú örvæntingar- hugsun leitaði stöðugt á hana, að hún hefði glatað mannorði sínu til fulls, og innan fárra mánaða var hún að því komin að sturlast á geði. En þá kom hún eitt sinn óvænt að frænku sinni, þar sem hún las gamalt og gulnað bréf. Það var frá föður
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132
Blaðsíða 133
Blaðsíða 134
Blaðsíða 135
Blaðsíða 136
Blaðsíða 137
Blaðsíða 138
Blaðsíða 139
Blaðsíða 140
Blaðsíða 141
Blaðsíða 142
Blaðsíða 143
Blaðsíða 144
Blaðsíða 145
Blaðsíða 146
Blaðsíða 147
Blaðsíða 148
Blaðsíða 149
Blaðsíða 150
Blaðsíða 151
Blaðsíða 152
Blaðsíða 153
Blaðsíða 154
Blaðsíða 155
Blaðsíða 156
Blaðsíða 157
Blaðsíða 158
Blaðsíða 159
Blaðsíða 160
Blaðsíða 161
Blaðsíða 162
Blaðsíða 163
Blaðsíða 164
Blaðsíða 165
Blaðsíða 166
Blaðsíða 167
Blaðsíða 168
Blaðsíða 169
Blaðsíða 170
Blaðsíða 171
Blaðsíða 172
Blaðsíða 173
Blaðsíða 174
Blaðsíða 175
Blaðsíða 176
Blaðsíða 177
Blaðsíða 178
Blaðsíða 179
Blaðsíða 180
Blaðsíða 181
Blaðsíða 182
Blaðsíða 183
Blaðsíða 184
Blaðsíða 185
Blaðsíða 186
Blaðsíða 187
Blaðsíða 188
Blaðsíða 189
Blaðsíða 190
Blaðsíða 191
Blaðsíða 192
Blaðsíða 193
Blaðsíða 194
Blaðsíða 195
Blaðsíða 196
Blaðsíða 197
Blaðsíða 198
Blaðsíða 199
Blaðsíða 200
Blaðsíða 201
Blaðsíða 202
Blaðsíða 203
Blaðsíða 204
Blaðsíða 205
Blaðsíða 206
Blaðsíða 207
Blaðsíða 208
Blaðsíða 209
Blaðsíða 210
Blaðsíða 211
Blaðsíða 212
Blaðsíða 213
Blaðsíða 214
Blaðsíða 215
Blaðsíða 216
Blaðsíða 217
Blaðsíða 218
Blaðsíða 219
Blaðsíða 220
Blaðsíða 221
Blaðsíða 222
Blaðsíða 223
Blaðsíða 224

x

Árbók Landsbókasafns Íslands

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Árbók Landsbókasafns Íslands
https://timarit.is/publication/279

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.