Árbók Landsbókasafns Íslands - 01.01.1950, Side 157

Árbók Landsbókasafns Íslands - 01.01.1950, Side 157
U M SOGUBROTIÐ „UNDAN KROSSINUM' 157 Norðlenzk prestsdóttir, ung og falleg, Hólmfríður að nafni, hafði komið til Reykja- víkur í fyrsta sinn — til að dveljast þar í boði gamallar frænku sinnar fjarskyldrar, sem Solveig hét. Hólmfríði hafði furðað á því, er hún fékk eftir andlát móður sinnar dvalarboð frá þessari frænku sinni, sem hún hafði aldrei heyrt nefnda áður. En hún gat ekki þegið boðið þegar í stað, því að hún var þá eina stoð föður síns, for- fallins drykkjumanns og hneykslisklerks. En þegar hann dó skömmu síðar, þá hún boðið og hlaut ástúðlegustu viðtökur hjá Solveigu, sem orðin var ekkja, er sagan hefst. I Reykjavík kynnist Hólmfríður tveimur læknanemum, Valdemar stjúpsyni Sol- veigar gömlu, sem talinn var slarkgefinn nokkuð og kvenhollur, og Haraldi, er hafði hins vegar á sér hið bezta orð. Sama kvöldið og Valdemar hafði fyrst kynnt Hólm- fríði fyrir Haraldi, höfðu þau öll skroppið inn til Haralds til að bíða af sér regnskúr og neytt þar nokkurra vínstaupa. Þegar heirn skyldi halda, vatt Haraldur sér að Hólmfríði, þó án þess að Valdemar sæi, og kyssti hana. En Valdemar var hinn hátt- vísasti í hennar garð, sýndi henni jafnvel fremur fálæti en áleitni. Þetta breytti mjög áliti hennar á þeim félögum. Henni fannst Haraldur hafa sýnt sér lítilsvirðingu, er hann rauk að henni og kyssti hana umyrðalaust, bráðókunnuga stúlkuna. Hún ætlaði að sýna honum það, þótt seinna yrði, að hún virti hann ekki meira en hann hana. En Valdemar ætlaði hún ekki að forðast framvegis, eins og hún hafði gert hingað til. Það var eins og hún fengi því meiri mætur á honum sem hann varð fálátari. Honum virtist jafnvel sem hún væri orðin ástfangin af sér — og þótti honum það að sönnu ekki nema eðlilegt og sjálfsagt. Svo kom að lokum, að honum gafst færi á að vera einum hjá henni og leitaði þá á hana. En hún endurgalt honum með vel útilátnum löðrungi. Þetta atvik gjörbreytti nú aftur öllu viðhorfi hennar til piltanna. Haraldi hafði orðið það á, örum af víni og gleði, sem Valdemar hafði gert án alls tilefnis, eins og hann hefði ásett sér það lengi og aðeins beðið eftir tækifærinu. Haraldur hafði styggt hana af breyskleika, Valdemar af ásetningi. Honum stóð á sama um hana, það sá hún nú, en — ef til vill elskaði Haraldur hana. Hún forðaðist Valdemar upp frá þessu. En það atvikaðist svo, að þau Haraldur hittust kvöld eitt á skautum á tjörninni. Og kvöldin urðu mörg. Og upp úr skauta- ferðunum komu langar gönguferðir um afskekkta stíga. Loks sá Haraldur, að tíminn var fullnaður, og neytti þess. Mannorð Hólmfríðar spilltist því meir sem hún var lengur með Haraldi, og varð Valdemar manna fyrstur til fréttaburðarins. Svo kom að lokum, að hún fékk ekki lengur undir þessum álitshnekki risið, hélt heim til Haralds og krafðist þess, að þau opinberuðu trúlofun sína þegar í stað. En hann tók henni kuldalega og kvað þau alls ekki trúlofuð. Við þessa heimsókn umhverfðist enn álit Hólmfríðar á Haraldi, hún fékk á honum andstyggð, og samvistum þeirra var lokið. — En sú örvæntingar- hugsun leitaði stöðugt á hana, að hún hefði glatað mannorði sínu til fulls, og innan fárra mánaða var hún að því komin að sturlast á geði. En þá kom hún eitt sinn óvænt að frænku sinni, þar sem hún las gamalt og gulnað bréf. Það var frá föður
Side 1
Side 2
Side 3
Side 4
Side 5
Side 6
Side 7
Side 8
Side 9
Side 10
Side 11
Side 12
Side 13
Side 14
Side 15
Side 16
Side 17
Side 18
Side 19
Side 20
Side 21
Side 22
Side 23
Side 24
Side 25
Side 26
Side 27
Side 28
Side 29
Side 30
Side 31
Side 32
Side 33
Side 34
Side 35
Side 36
Side 37
Side 38
Side 39
Side 40
Side 41
Side 42
Side 43
Side 44
Side 45
Side 46
Side 47
Side 48
Side 49
Side 50
Side 51
Side 52
Side 53
Side 54
Side 55
Side 56
Side 57
Side 58
Side 59
Side 60
Side 61
Side 62
Side 63
Side 64
Side 65
Side 66
Side 67
Side 68
Side 69
Side 70
Side 71
Side 72
Side 73
Side 74
Side 75
Side 76
Side 77
Side 78
Side 79
Side 80
Side 81
Side 82
Side 83
Side 84
Side 85
Side 86
Side 87
Side 88
Side 89
Side 90
Side 91
Side 92
Side 93
Side 94
Side 95
Side 96
Side 97
Side 98
Side 99
Side 100
Side 101
Side 102
Side 103
Side 104
Side 105
Side 106
Side 107
Side 108
Side 109
Side 110
Side 111
Side 112
Side 113
Side 114
Side 115
Side 116
Side 117
Side 118
Side 119
Side 120
Side 121
Side 122
Side 123
Side 124
Side 125
Side 126
Side 127
Side 128
Side 129
Side 130
Side 131
Side 132
Side 133
Side 134
Side 135
Side 136
Side 137
Side 138
Side 139
Side 140
Side 141
Side 142
Side 143
Side 144
Side 145
Side 146
Side 147
Side 148
Side 149
Side 150
Side 151
Side 152
Side 153
Side 154
Side 155
Side 156
Side 157
Side 158
Side 159
Side 160
Side 161
Side 162
Side 163
Side 164
Side 165
Side 166
Side 167
Side 168
Side 169
Side 170
Side 171
Side 172
Side 173
Side 174
Side 175
Side 176
Side 177
Side 178
Side 179
Side 180
Side 181
Side 182
Side 183
Side 184
Side 185
Side 186
Side 187
Side 188
Side 189
Side 190
Side 191
Side 192
Side 193
Side 194
Side 195
Side 196
Side 197
Side 198
Side 199
Side 200
Side 201
Side 202
Side 203
Side 204
Side 205
Side 206
Side 207
Side 208
Side 209
Side 210
Side 211
Side 212
Side 213
Side 214
Side 215
Side 216
Side 217
Side 218
Side 219
Side 220
Side 221
Side 222
Side 223
Side 224

x

Árbók Landsbókasafns Íslands

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Árbók Landsbókasafns Íslands
https://timarit.is/publication/279

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.