Morgunblaðið - 24.10.2001, Blaðsíða 35
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 24. OKTÓBER 2001 35
✝ Margrét JóhannaGuðmundsdóttir
fæddist á Seyðisfirði
2. júní 1945. Hún lést
14. október síðastlið-
inn. Foreldrar henn-
ar voru Guðmunda
Herborg Guðmunds-
dóttir, húsmóðir í
Ytri-Njarðvík, f. á
Seyðisfirði 31. des-
ember 1900, d. 12. júlí
1977, og Guðmundur
Brynjólfsson, verka-
maður í Ytri-Njarð-
vík, f. í Akurhúsum í
Grindavík 4. nóvem-
ber 1897, d. 28. október 1984. Syst-
ur Margrétar eru Þórhanna, f. 10.
ágúst 1938, búsett í Kópavogi, og
þær Magna Sigurveig, f. 27. jan.
1940, og Hrefna, f. 7. ágúst 1941,
sem búsettar eru í Bandaríkjun-
um.
Fyrri maður Margrétar var
Magnús Þór Sigtryggsson flug-
virki, f. 31. desember 1941, þau
skildu. Börn þeirra eru: Rúnar
Sigtryggur, skipstjóri í Grundar-
firði, f. 23. ágúst 1962, kvæntur
Kristínu Soffanías-
dóttur, f. 27. júní
1963, og eru börn
Kristinn Soffanías, f.
2. júlí 1981, og Rut, f.
7. júlí 1983; og Þór-
unn, íþróttakennari í
Sandgerði, f. 5. des-
ember 1963. Seinni
maður Margrétar
var Jón Friðrik
Ólafsson múrara-
meistari, f. 14. sept-
ember 1948, þau
skildu árið 1996.
Börn þeirra eru:
Heba, kennari í
Keflavík, f. 27. apríl 1970, sam-
býlismaður hennar er Bjarni Þór
Karlsson skrúðgarðyrkjumeistari,
f. 31. desember 1969, og eru synir
þeirra Friðrik Daði, f. 27. júlí 1996,
og Karl Sævar, f. 26. júní 2000; og
Jóhann Bergmann, námsmaður í
Bandaríkjunum, f. 11. maí 1980.
Margrét var starfsmaður á
Sýslumannsembættinu í Keflavík.
Útför Margrétar fer fram frá
Ytri-Njarðvíkurkirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 14.
Góð vinkona er látin langt fyrir ald-
ur fram eftir stutt en afar erfið veik-
indi. Hún var svo ákveðin í að sigrast
á þessu að ósjálfrátt trúði maður því
að hún myndi gera það þótt undir-
meðvitundin segði annað.
Kynni okkar hófust fyrir um það bil
14 árum þegar ég fór að vinna á sama
vinnustað og hún. Magga var stór-
glæsileg kona í útliti og gull að manni,
tel ég mig ríka að hafa fengið að kynn-
ast mannkostum hennar. Þótt leiðir
okkar skildu og við færum að vinna
hvor á sínum staðnum slitnaði sam-
bandið aldrei. Tíminn leið hratt þegar
við heyrðumst, klukkutíminn var eins
og fimm mínútur. Margt væri hægt
að skrifa um Möggu en læt ég það
öðrum eftir, en ylja mér því meira við
minningarnar og þakka fyrir yndis-
legan tíma sem við áttum saman.
Rúnar, Þórunn, Heba og Jóhann,
ég votta ykkur og fjölskyldum ykkar
mína dýpstu samúð og bið guð að
styrkja ykkur.
Aldís.
Góð vinkona okkar er látin, langt
um aldur fram. Vinátta okkar hefur
varað frá barnæsku, og haldist þótt
ýmislegt hafi tekið breytingum í lífi
okkar allra.
Við minnumst hennar á unglings-
árunum, með sítt dökkt hár og
glampa í augum. Magga okkar með
löngu leggina í þröngu svörtu buxun-
um, rokksokkum og mokkasíum með
peningi í. Magga á pinnahælaskónum
með mjóu tánni á rúntinum á Hafn-
argötunni. Magga sem hló svo dátt, að
hún þurfti viskastykki til að þerra
táraflóðið, sem rann niður yfir fegurð-
arblettinn sem alltaf var á efri vör-
inni.
Við minnumst hennar aðeins
seinna sem móður, sem af óeigingirni
hugsaði ekki bara um eigið heimili og
börn, heldur einnig um foreldra og
móðurbróður sem lifir hana í hárri
elli. Alltaf hafði Magga tíma, þarfir
allra komu á undan hennar eigin.
Þegar börnin voru vaxin úr grasi
og meiri tími gafst tókum við upp
þann sið að hittast reglulega, fórum í
göngur, í menningarferðir, t.d. á lista-
söfn, borðuðum saman og föndruðum.
Hæst ber helgarferð austur á land, á
slóðir forfeðranna, sumarið 2000. Við
gengum frá Brekkuþorpi í Mjóafirði
út á Dalatanga og til baka. Tvær okk-
ar eru ættaðar frá Tanganum og móð-
urfólk Möggu bjó eitt sinn á Minnidöl-
um, þar sem Magga sýndi okkur
listilega hlaðinn grjótgarð sem Jó-
hann frændi hennar hafði hlaðið á sín-
um tíma. Í ferðum sem þessum fengu
eiginmenn tveggja okkar að koma
með sem grillarar, og höfðu gaman af.
Síðasta ferð okkar saman var í
sumarbústað í grennd við Laugar-
vatn. Við áttum yndislega daga, geng-
um um Þingvelli í frábæru veðri,
haustlitirnir að byrja að sjást og gam-
an að vera saman. Enga okkar grun-
aði að þetta yrði okkar síðasta ganga,
þótt við sæjum vel hversu þróttlítil
Magga var orðin.
Við kveðjum elskulega vinkonu og
þökkum fyrir samveruna, biðjum góð-
an guð að vera með börnum hennar
og fjölskyldum þeirra, systrum og
frænda.
Eftirfarandi ljóð segir að lokum allt
sem í brjósti okkar býr:
Við andlátsfregn þína
allt stöðvast í tímans ranni.
Og sorgin mig grípur,
en segja ég vil með sanni,
að ósk mín um bata þinn
tjáð var í bænunum mínum,
en guð vildi fá þig
og hafa með englunum sínum.
Þó sorgin sé sár
og erfitt sé við hana að una,
við verðum að skilja
og alltaf við verðum að muna,
að guð, hann er góður
og veit hvað er best fyrir sína.
Því treysti ég nú
að hann geymi vel sálina þína.
Þótt farin þú sért
og horfin burt þessum heimi.
Ég minningu þína
þá ávallt í hjarta mér geymi.
Ástvini þína ég bið síðan
guð minn að styðja,
og þerra burt tárin,
ég ætíð skal fyrir þeim biðja.
(Bryndís Jónsdóttir.)
Guðfinna, Jóhanna og
Júlíana (Gugja, Jóa og Júlí).
Það er undarleg tilfinning fyrir
okkur starfsfélaga Margrétar Jó-
hönnu Guðmundsdóttur hjá sýslu-
manninnum í Keflavík að fá aldrei að
sjá hana aftur í vinnunni gangandi á
móti samstarfsmanni með bros á vör
og svo kom jákvæð spurning frá
henni, er ekki allt í lagi hjá þér? Það
var nefnilega alveg einstaklega nota-
legt viðmót sem fylgdi þessari góðu
konu sem nú er fallin frá eftir stutt en
illvíg veikindi. Það er nú reyndar hálf-
kjánalegt að tala um konu, því Magga
okkar eins og hún var ávallt kölluð var
svo ung í anda og hress og alltaf til í
uppákomur með félögunum. Hin
klassíska fegurð hennar og hlýja nær-
vera var blanda í einstaka manneskju
sem við söknum öll innilega.
Magga hóf störf hjá Sýslumannin-
um í Keflavík í maí 1995 og vann flest
árin í þinglýsingadeild embættisins
þar sem oft er mikið annríki en hinir
góðu eiginleikar hennar og rólyndi
hjálpaði mikið til að afgreiða málin
með prýði.
Síðasta ár var um margt erfitt fyrir
Möggu. Hún fylgdist með veikindum
systur sinnar í Ameríku með kvíða en
okkur samstarfsfólki hennar var ljóst
að það voru sterk tengsl og ástúð á
milli hennar og systra hennar. Tvær
búa vestan hafs en ein í Kópavogi og
var innilegt samband þeirra á milli.
Sama var upp á teningnum þegar að
börnum Margrétar kom, þar var
fölskvalaus ást á börnunum og
tengdabörnunum svo og barnabörn-
um, sem gerðu ömmu á Melstað svo
stolta, myndir af þeim hafði Magga í
vinnunni og alls staðar sem hún fór.
Þá hugsaði Magga af alúð um frænda
sinn Jóhann, sem nú dvelur háaldr-
aður á Garðvangi, velferð hans var
ætið ofarlega í huga hennar. Missir
alls þessa fólks er mikill.
Það er nú dapurt yfir okkur, vinum
og samstarfsmönnum Möggu, veik-
indin voru nýlega komin í ljós, bjart-
sýnin gagnvart læknismeðferðinni
var svo mikil, það var svo mikið í húfi.
Magga var líka svo dugleg og æðru-
laus að við fylltumst trausti á að allt
myndi fara vel en raunin varð önnur
og erfiðari. Við stöndum eftir þakklát
fyrir að hafa kynnst svo góðri mann-
eskju. Við vitum að góður Guð mun
hjálpa börnum Möggu og fjölskyldum
þeirra, svo og ástvinum öllum, að yf-
irvinna sorgina. Birtan sem stafar frá
minningunni um Möggu er svo sterk
að hún lýsir upp þær dimmu stundir
sem ástvinir og fjölskyldan ganga nú í
gegnum.
Nú legg ég augun aftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virst mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Þýð. Sveinbjörn Egilsson.)
Starfsfólk sýslumannsins
í Keflavík.
Elsku Magga mín, ekki hvarflaði
það að mér er ég kom til þín síðast-
liðið laugardagskvöld að það yrði í síð-
asta sinn sem ég sæi þig því nokkrum
klukkustundum síðar var hringt í mig
og mér sagt að þú værir dáin, nei, nei,
það gat ekki verið, ég var búin að
koma til þín á hverjum degi í heilan
mánuð og þú alltaf jafnbjartsýn. En
þreytt varstu orðin síðustu vikuna en
kvartaðir aldrei en sagðir við mig að
þetta væri bara tímabil og þú myndir
ná þér og færir aftur að vinna.
Magga starfaði í rúm sex ár hjá
Sýslumanninum í Keflavík, lengst af í
þinglýsingardeildinni, og hafa síðustu
dagar á okkar vinnustað verið erfiðir
og held ég að flestir viðskiptavinir
hafi fundið fyrir sorginni hjá okkur
þegar þeir gengu inn í húsið. Það að
hafa eignast svona vinkonu, svo blíða
og góða er ekki öllum gefið. Mikið á
ég eftir að sakna þín, elsku Magga
mín, andlát þitt kom svo snögglega,
aðeins sjö vikur síðan þú greindist
með þennan hræðilega sjúkdóm, en
að þú værir svona mikið veik grunaði
engan.
Við eigum eftir að hittast aftur,
elsku Magga, en hvenær veit aðeins
einn, Guð almáttugur. En þegar það
verður fáum við okkur kaffibolla sam-
an og tölum um allt milli himins og
jarðar eins og við vorum vanar að
gera. Það mun því verða sorg í hjarta
mínu að eilífu því svo mikils er að
sakna, en minningarnar um hana
Möggu mína mun ég varðveita í
hjarta mínu og munu þær ylja mér í
framtíðinni.
Betra hjarta, hreinni sál
heldur en þín er vandi að finna,
fögur áttu eftirmál
innst í brjósti vina þinna.
(G. Guðm.)
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast
þér.
(Ingibj. Sig.)
Elsku Jóhann, Heba, Þórunn og
Rúnar, tengdabörnin Bjarni og Krist-
ín, og barnabörnin Kristinn Sófus,
Rut, Friðrik Daði og Karl Sævar,
einnig systur Möggu, Þórhanna,
Magna og Hrefna, og ekki má gleyma
honum frænda. Megi guð og englarn-
ir styrkja ykkur í sorginni, samúðar-
kveðjur frá mér, Smára og Maríu.
Þín vinkona
Rebekka Jóna
Ragnarsdóttir.
MARGRÉT JÓHANNA
GUÐMUNDSDÓTTIR
'&.0
>
3" #)IJ
+5 * 6-
:"
1! "#!)4! !
& ,
) #)#+
#) )0"#+ "
# , -+ $
"
(
"
" 8HG <
8H
( +)/)1I
+5* 6-
);! "#
<
9! "#!)5!5 !
/
,
# <
,&
8
##
K+6+"
+50*
K+
*
K+ ,* L #"
E
K+" +. )# #
. )#, 3
K+
#E+$
'
"
"
' $,'
0" /+==
!>
<
4! "#!)4! !
/
,
(
#3
=
L " L 1+5
+1 L " #!*##1)
6+M
#+
1!+#
#+
1!+# 2/ ),+1"
-
1!+# .,),+# "
L "!
1!+# #!*#
# " 2)<+
L " <2
#1)),+# +1 "
#+,+# +1
"# #11)!$
'
(,
'$ (,
'
3*"##+ 1 )
& 1+6+#IN
+ 6-
) )1
)*! "#
8
9! "#!)1! !
.-(
/ + / +" ,*-0 #)
, / + #)#-+"
,+# / + 50+#1
) / +"
/ +" , ,*
L+-
* / + 7#1))
7#1)"
2) / +" ) !*#,
#
/ +" / +"
+5,) ) 1)
M"# # !$
-
#%
0'2( (
/ 1- 1+
& -#=:
+5 * 6-
+
)9! "# !
4! "#!)5!5 !
"6- $