Réttur - 01.01.1981, Qupperneq 13

Mér er ljóst að Bandaríkjaher tæki ís-
land engu að síður með fallhlífaher og
herskipum. En það, sem er dýrmætt, er
að það kynni að vinnast tími til að forða
fólki frá þéttbýlinu á suðvesturhorninu
sem ella hefði orðið kjarnorkusprengju
og geislun að bráð.
Því það sem íslendingar verða að gera
sér Ijóst er að fyrstu klukkustundirnar og
dagarnir, ef kjarnorkustríð skellur á, eru
það sem úrslitum ræður hvort þorri
þjóðarinnar lifir eða deyr.
Og þær klukkustundir eða tvo-þrjá
daga er hægt að nota með þeim bíla-
kosti, sem íslendingar hafa, til þess að
flytja svo að segja alla íbúa suðvestur-
hornsins út um allt land, ef allur undir-
búningur undir flutninga, matarbirgðir
til að draga fram lífið o.s.frv. er í lagi. —
Því á einni til tveim vikum mundu
Bandaríkjamenn hafa búið til flugvöll í
stað aðal-Vallarins, er upp var sprengdur
eða t.d. einhversstaðar á Suðurlandi eins
og eitt sinn var á dagskrá þeirra, — og öll
hættan þar vofa yfir á ný. En fólkið væri
farið, svo bombur á nýja flugvelli grönd-
uðu því ekki.
Kjarnorkulaus svæði?
Það hafa komið fram hugmyndir um
að lýsa t.d. Norðurlönd kjarnorkulaus
svæði — og reyna á þann hátt að forða
íbúum þeirra frá tortímingu. Til þess slík
yfirlýsing væri meir en fróm ósk og þar-
afleiðandi lífshættuleg blekking, þá yrðu
stórveldin tvö að viðurkenna hana og
skuldbinda sig til að virða hana í stríði.
Það eru, einkum eftir framferði Banda-
rikjastjórnar nú að dæma, engar líkur til
þess að slík viðurkenning fengist. — Og
jafnvel þó slík yfirlýsing fengist viður-
kennd, þá þýddi hún aðeins að berjast
mætti með öllum öðrum vopnum — og
þau eru vissulega nógu skæð til þess að
granda öllu lífi í nánd þeirra, þó geisla-
dauðinn kæmi ekki til. — Ef einhver slík
yfirlýsing ætti að vera til bjargar, t.d.
öllum Norðurlöndum, þá yrði hún að
vera raunveruleg friðlýsing, þ.e. þau
stæðu utan vopnabandalaga og væri því
viðurkennd friðhelg. Og það myndu
Bandaríkin aldrei samþykkja — og lík-
lega Nato-liðar á Norðurlöndum heldur
ekki, eftir framferði þeirra nú að dæma.
Ég get trúað að það eina, sem dygði á
þessu sviði, væri, ef öll þau lönd, sem
liggja milli landamæra Sovétrikjanna að
vestan og vesturstranda írlands, íslands
og Grænlands að vestan, frá Miðjarðar-
hafi að sunnan og Norður-íshafi að
norðan, lýstu sig kjarnorkuvopnalaus og
framkvæmdu það. Þá stæðu stórveldin
miklu frammi fyrir því að heyja sitt stríð
með langdrægu eldflaugunum — og það
er raunverulega eina stríðið, sem Banda-
ríkjastjórn vill forðast. — En slík
næstum friðlýsing Evrópu er því miður
næstum eins óhugsandi og hún er æski-
leg.
Það þyrftu svo reginsterk öfl að rísa
upp í öllum þessum löndum að slíkt væri
næstum kraftaverk, þegar tekið er tillit
til þess að stríðsgróðaöflin, ofstæki auð-
valds og hervalds, ráða megininu af
áhrifatækjum landanna og móta skoð-
anir fólks. Það þarf ekki nema að heyra
enduróminn af áróðri þessara afla í
fréttaflutningi útvarpsins íslenska, svo
13