Sjómannablaðið Víkingur


Sjómannablaðið Víkingur - 01.12.1950, Blaðsíða 45

Sjómannablaðið Víkingur - 01.12.1950, Blaðsíða 45
Öftast héldu þessir markaðsprangarar pví fram, að þeir væru sjálfir eitt til tvö hundruð ára gamlir og festu upp á staur vottorð frá kirkjunni, þar sem þeir höfðu verið skírðir, þessu til sönnunar. Almenningur vitkaðist ekki hót, og þó mönnum fyndist þeir hafa verið gabbaðir af einum, festu þeir strax trúnað á þann næsta. Menn höfðu yndi af að hugsa sem svo: Hvers vegna skyldi maður ekki geta orðið hundrað ára eða meir? Það fannst engum neitt ótrúlegt við það, að hægt væri með einhverjum ráðum að lengja lífið stórum. Úr því biblían skýrði frá Methúsalem, sem varð 965 ára, var það næg sönnun þess, að óþarfi væri að deyja 70 til 80 ára gamall. Ein aðalástæðan fyrir því, að menn trúðu á slíka lífdrykki, voru frásagnir um óvenju gamalt fólk. Latneski sagnritarinn Sueton segir frá því, að í tíð Títusar keisara hafi lifað 3 manneskjur í Róm 140 ára, og 6 120 ára. Attila Húnakonungur, sem kallaði sig „svipu guðs", og uppi var á 5. öld, varð 124 ára. Englendingur nokkur, fæddur árið 1483 pg dáinn 1651 varð eftir því 168 ára og lifði stjórnartíðir tíu kon- unga, og árið 1666 segir þýzki læknirinn Christian Mentzellius frá því, að þegar hann hafi fylgt kjör- furstanum í Brandenburg til Clewe, hafi hann hitt þar öldung, 120 ára, sem sýndi sig fyrir peninga. Ennþá furðulegri er frásögn þýzka læknisins Hufeland. Hann segir frá öldung, sem hann hafi hitt í Pfalz og varð 120 ára, er hann dó, fjórum árum síðar. Árið 1787, þegar Hufeland talaði við hann, og hann var 116 ára, hafði hann misst allar tennurnar, en skyndilega uxu átta nýjar tennur í munni hans. Þessar átta tennur duttu að vísu úr honum eftir 6 mánuði, en átta aðrar uxu í þeirra stað og urðu til frambúðar. Þessar sagnir eru reyndar ekki svo ótrútegar, því að á vorum dögum eru dæmi þess, að fólk hafi í raun og veru orðið mikið yfir hundrað ára. Um 1870 var uppi maður í Líflandi, sem raunverulega var 168 ára og hafði verið í orust- unni við Poltava, og franskur liðsforingi, Saxin, sem var tekinn til fanga af Rússum við Bereziwa árið 1813, dó ekki fyrr en 1916, yfir 126 ára gamall, í borginni Saratow, þar sem hann hafði setzt að sem kennari. Það er einnig sannanlegt, að Norðmaðurinn Christian Drakenberg, sem dó í Aarhus árið 1772, varð 146 ára. Þegar samtíðarmenn þessa eldgamla fólks sáu aldur þess, hlutu þeir að festa trúnað á, að það hefði ef til vill þekkt einhver dularfull meðul til að lengja lífið, og þegar gamla fólkið var spurt um það, má vera, að það hafi stundum látið drýgindalega og sett á sig leyndardómsfullan svip, sem auðvitað varð til að styrkja trú hinna. Nú eru menn hættir að trúa á „æskulindina og „líf- drykkinn", að minnsta kosti í þeirri mynd, sem menn hugsuðu sér fyrrum. En hinsvegar hefur maðurinn ekki gefið upp vonina um, að ráð kunni að finnast til að legja lífið allverulega, og menn lesa af ákafa frá- sagnir um þessi efni. Þegar nemandi Pasteurs, Rússinn dv. Metchnikoff, fann fyrir nokkrum áratugum blóð- vatn gegn makrophagos, hvítu blóðkornunum, sem talin eru orsaka eyðileggingu líkamsvef janna smátt og smátt — en reyndar blóðvatn, sem einungis verkaði á kánínur og marsvín — nefndi hann það natneska nafninu: „Serum antileucocytaire", en öllum almenningi fannst VÍKINGUR Ingólfur Jónsson skipstjóri Kveðja Þig hinztu kveðju kveð ég hér minn kæri frændi og vinur. Mér fellur þungt að fallinn er hinn frjálsi, sterki hlynur. En eftir vakir minning manns, ¦ sem mikla viðsýn átti og batt sitt traust við bjargráð hans sem blessun gefa mátti. Af alhug vil ég þakka þér allt þitt, í kynningunni, öll gullin, sem að gafstu mér til geymslu % minningunni. Þín glaða lund, þín góða sál, þitt göfga, hreina hjarta, þín gjörhygli á menn og mál og mannkærleikann bjarta. Nú siglir þú með segl við hún að sjómanns stoltum vanda og lífsins, dagsins bjarta brún þér birtir sýn til landa. Því fáir áttu fegri gnoð þá féll þeim stundarslagið, jafn hreinan skjöld, jafn hvita voð í hinzta ferðalagið. M. A. þetta nafn allt of erfitt og tilkomulítið og nefndi það „Blóðvatn gegn ellinni". Það var gamla, dulda vonin, sem kom hér aftur í ljós. Þegar Ponce de Leon lagði af stað fyrir fjórum öldum til að finna æskulindina, fann hann hana að vísu ekki, en hann fann hið fagra Florida. Þegar gull- gerðarmaðurinn Böttiger leitaði að lífdrykknum, fann hann samsetningu postulínsins. Eitthvað finnst ætíð, þegar leitað er. Og þó tæplega sé hægt að gera ráð fyrir, að meðal finnist við dauðanum, er ekki ólíklegt, að ýmis ráð finnist til að legja lífið. „Lífdrykkinn" fir.num við ekki fremur en þeir gömlu. , 3D3
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60

x

Sjómannablaðið Víkingur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Sjómannablaðið Víkingur
https://timarit.is/publication/335

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.