Æskan

Árgangur

Æskan - 01.11.1979, Blaðsíða 60

Æskan - 01.11.1979, Blaðsíða 60
r^ aðfangadagskvöld mátti sjá gamlan mann berjast við að draga á eftir sér lélegan húsvagn í nýföllnum snjónum. Stór hundur gekk við hlið hans og fölt andlit ungrar konu með sorg og sársauka í augunum sást innan viö glugga vagnsins. Þau voru farin hjá. Þeir sem höfðu séð þau, hugsuðu ekki lengur um þau. Daginn eftir var jóladagur. Það var engu líkara en loftið í kring hefði frosið í tæra glerkúpu, en Ijósblár himinninn hvelfdist yfir pelsklædda jörðina. Þeir höfðu búið sig sem vitringana frá Austurlöndum, hann Suskewiet, gamli hálflamaði smalinn, sköllótti álaveiðimaðurinn hann Pitjvogel og Schrobberbeck betlari, sem alltaf var með þetta sífellda augnrennsli. Þeir örkuðu af stað á bæina í nágrenninu. Þeir höfðu útbúið sér pappastjörnu á skafti, sem snerist eins og rella í golu. í gamlan bættan sokk ætluðu þeir að safna peningum, sem þeim yrðu gefnir, og í pokaskjatta skyldi láta matinn. Þeir sneru síðan út röng- unni á fátæklegum úlpunum sínum, hún var aðeins hreinni. Smalinn var með topphatt. Schrobberbeck setti á sig blómakórónu sem hann hafði rænt í síðustu skrúðgöngunni um vorið. Pitjvogel, sem sneri stjörnunni, hafði makaö skósvertu framan í sig, svo hann var eins og svertingi. Þetta hafði raunar verið mjög gott ár. Heyskapur og uppskera gengið eindæma vel. Því áttu allir bændur aligrís í tunnu. Nú sátu þeir í hlýjum stofunum sínum, tottuðu pípustert- ana sína og biðu vorsins. Suskewiet smali kunni marga fal- lega söngva frá æskuárum. Pitjvogel kunni að snúa stjörnunni svo snilld- arlega að það var enginn vandi að sjá hana úr öllum áttum. Betlarinn með augnrennslið gat líka framkallað al- vörutár, svo að þeim var ekkert að vanbúnaði. Um kvöldið, þegar ,,mán- inn hátt á himni skein" var sokkurinn þeirra líka troðfullur af peningum. Pokaskjattinn var líka troðinn af mat: brauði, skinku, eplum og hvers konar góðgæti. Þeir voru líka allir í Ijómandi skapi og könkuðust á hver við annan. Þeir voru virkilega farnir að hlakka til að njóta þessa alls. Á veitingastaðnum Haffrúnni ætl- uðu þeir að fá sér hressingu. Síðan ætluðu þeir að boröa sig svo sadda af góðgætinu, að drepa mætti lús á mögum þeirra. Þeir hættu samt ekki heimsóknun- um fyrr en búið var að slökkva á öllum bæjum. Þá fyrst töldu þeir peningana. — Ja, hérna. Þetta er bara nóg fyrir öli í heila viku, jafnvel líka nýju kjöti og tóbaki. Með stjörnuna um öxl stikaði Pitj- vogel á undan og hinir fylgdu ífótspor hans. Munnvatnið flóði af tilhlökkun. Samt var sál þeirra ekki alls kostar róleg. Eitthvað gat enn farið úrskeið- is. Þeir þögðu. Enginn þeirra vissi af hverju. Það heyrðist hvorki í uglu né hundi. Þeir sem höfðu séð svo margt um ævina, sáu nú bara ekki neitt né heyrðu. Betlarinn sagði: — Ég er ekki hræddur. — Ekki ég heldur, sögðu hinir skjálfandi röddu. — Þaðeru jól ídag, sagði Pitjvogel hughreystandi. — Þá fæddist Guð . . . aftur, sagði smalinn í barnslegu sakleysi. — Er það satt, að kindurnar snúi höfðinu í austur á jólum? spurði Schrobberbeck. — Já og að býflugurnar fljúgi um og syngi? var næsta spurning. — Og allt vatn verður silfurtært, staðfesti Pitjvogel, — en ég hef nú aldrei séð það. Aftur varð þögn, öðruvísi en venjulega. Það var eins og nakin sál stæði skjálfandi úti ítungls- Ijósinu. — Haldið þið, að Guð komi aftur í heiminn? spurði betlarinn sem ósjálf- rátt varð hugsað til synda sinna. — Já, sagði smalinn, — en hvar veit enginn. Hann kemur á nætur- þeli. Nú eltu þeir skugga sína og jók það enn á ótta þeirra. Allt íeinu uppgötvuðu þeir, að þeir voru orðnir villtir. Þetta var allt snjó- breiðunni að kenna. Hún huldi alla frosnu lækina og önnur kennileiti. É I Timm Timmermann: VITRINGARNIR OG JESUBARNIÐ ) 54
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.