Eimreiðin - 01.04.1934, Qupperneq 33

EiMREIÐIN
Galdrabrenna.
Eftir Guðmund Kamban.
þ i^ftirfarandi þáttur er VI. kaflinn úr 4. bindi Skálholts, en 3. bindi
^Ssa ritverks — Hans herradómur — kom út á íslenzku í april síðastl.
Ur voru útkomin Jómfrú Ragnheiður og Mala Domestica. Fjórða
^dið, sem hefur að undirtitli Quod felix ..., kom út á dönsku árið 1932,
ka Steen Hasselbalchs forlagi í Kaupmannahöfn. Þáttur sá, sem hér
þ'Jdst, er eftir handriti höfundarins sjálfs, eins og hann hefur gengið frá
1 undir hina íslenzku útgáfu sögunnar. Loftur Jósefsson, dómprestur í
a holti á síðari hluta 17. aldar, var ákærður fyrir galdra saklaus, og
. hér lýst galdrabrennu, einu geigvænlegasta einkenni Miðalda, hér á
andi serrr annarsstaðar. Ritstj./
Ein einstök kind, langt í fjarska, jarmar út í nóttiná, út
Yhr vellina.
Ef menn væri á fótum, mundi þessi jarmur heyrast um öll
, En hver mundi sinna honum? Hann mundi drukkna í
^arkala dagsins. Það er annað nú, þar sem nóttin er hljóð,
kemst maður ekki undan honum. Hann truflar ekki hug
a^s, þverj ^ rnóti, hann sníður sig í gegn um hálfringlaðan
^ 1 a hans, kemur líkt og lagi á ringlið eitt augnablik, minnir
s(a"n a að hann haldi enn vitinu, minnir hann á lífið, hið nær-
fQ .a Það er ekki hið eina hljóð náttúrunnar; hann heyrði
^Ss'nn í nótt, nú sér hann hann bara, líkt og málaðan foss,
nreVfingar og niðs, í vestri, meðan fuglarnir kvaka úr öll-
^ aItum. En jarmurinn er yfirgnæfandi, hann deyfir jafnvel
alyn hvella, þráláta, ókyrra vökublástur jaðrakans og svelgir
séj6^ UPP varnarlausa ákall lóunnar. Hann ber ekki á
, nr> hann er ekki hégómlegur maður. En yfir hið mikla
fjö 'Uan<^' vatn skín sólin úr austri, klukkan er víst um
itnf^r • ^a hefur hann líklega sofið tvær stundir, hér í hraun-
0 ' Lloaniót hans eru stirð, honum er kalt, hann stendur upp
l^en9ur, lengra burt, lengra í austur.
'n8 9n,n hehlr *iærð* augu, segja prestarnir, segja skynskift-
hef riUr' Þetta er það nýjasta sem þeir hafa fundið út: hann
Ur *lærð* augu!
9