Eimreiðin - 01.04.1934, Blaðsíða 92

188
MAÐURINN FRÁ SAN FRANCISCO EiMREií>lN
heilagrar guðsmóður. Sólin stafaði geislum sínum á hana.
klæddi hana snjóhvítum og bláum glitbúnaði og krýndi hana
drottningarkórónu, sem ekkert ryð fær grandað. Blíð °S
miskunsöm horfði hún mót himni, upp til hinna eilífu °S
blessuðu bústaða síns þríheilaga sonar. Pípararnir tóku ofan
og báru pípurnar að vörum sér. Og frá þeim steig barnsleS
og viðkvæm lofgjörð til sólarinnar, til morgunsins, til Hennar.
hinnar flekklausu meyjar, sem biður fyrir öllum þjáðum J
þessari spiltu og yndislegu veröld, og til Hans, sem af Henn*
var fæddur í skútanum í Betlehem, fjárbyrginu lága í JudeU,
langt fyrir handan hafið . . .
Og líkami gamla mannsins dauða frá San Francisco var á heitf'
leið til grafarinnar á ströndum Nýja heimsins. Eftir að haf3
mætt margvíslegri niðurlægingu, margskonar vanhirðu og
hrakningum úr einu vöruhúsinu í annað, fékk hann loks far
með sama fræga línuskipinu, sem fyrir skömmu hafði ffutf
hann með svo mikilli viðhöfn lifandi til Gamla heimsins.
nú varð að fela hann vel fyrir augliti farþeganna. Lokaður
niðri í tjargaðri líkkistu var hann fluttur neðst ofan í lest. 03
enn á ný lagði skipið út í langa sjóferð. Það fór fram hía
Capri að nóttu, og þeir sem horfðu á það úr landi, sáu daP'
urleg ljós þess hverfa hægt út í myrkur hafsins. En í björt-
um marmarasölum skipsins dunaði danzinn þetta kvöld, ema
og áður . . .
Næsta kvöld og þar næsta var danzað, en fyrir utan mddu
hafsjóirnir, dunandi eins og dánarlag, og hlóðu fjallháa myfh'
urskafla með silfurlita falda. Frá Skollaturni á klettunum 1
Gibraltar varð varla greind ljósamergð skipsins fyrir bylnum’
Frá klettahliðinu milli tveggja heimsálfa gnæfði Skolli eins oð
fjall og starði á eftir skipinu, þar sem það hvarf út í storm'
inn og náttmyrkrið. Enn stærra var þó skipið, þetta ferlíh’
með mörgum þilförum og mörgum reykháfum, orðið til fVr,r
ofmetnað nýrrar aldar, sem ekkert hafði af reynslu hjartans
lært. Bylurinn hamaðist í reiðanum og reykháfnum, og skip1
varð alhvítt af snjó, en það var haldgott, sterkbygt, volduð
— og hryllilegt. Á efsta þilfarinu þrumdi hríðin á hlýjum °S
myrkum híbýlum skipstjórans risavaxna, sem var eins og he1
ið skurðgoð og lá nú og svaf óvært. í gegnum svefmu11