Eimreiðin - 01.04.1934, Síða 105

E1MRE|ÐIN
SKUTULVEIÐIN GAMLA
201
er stökkselir koma niður í sjóinn. Svo dettur alt í dúnaiogn
7T Vaðan er komin í kaf. Eftir hæfilega langan tíma byrja
0 á ný og eru nú skýrari, því vaðan hefur færst nær,
enda sést nú svört rönd út við sjóndeildarhringinn. — Enn
eniur þögn. Vaðan er aftur komin í kaf, en nú er athygli
Vakin fyrir alvöru, og maður bíður þess með eftirvæntingu,
a Vaðan komi enn í ljós. Skyndiiega sést dökkur díll á sjón-
eigi langt frá, hann stækkar óðum, og jafnframt hefst
n®vaðinn á ný, meiri og greinilegri en áður, af því vaðan er
ni1 komin svo nálægt mar.ni. Eins sést nú alt betur en áður,
nuarta röndin greinist sundur í einstaka kolla, en oftast eru
ara blágranirnar upp úr —, selurinn syndir á bakinu —
^ ems einstöku sinnum sést á brjóstið og framhreifana (sem
,er 1 Þingeyjarsýslu eru alt af kallaðir lummur). Stöku selur
Jls hátt upp úr sjónum, eins og til að njósna, og ef einn
ekur stökk, Ieikur oftast annar það eftir. Alt er ein iðandi
°s. hver selurinn liggur fast við annan, og í heild lítur vaðan
u* eins og ferleg slanga, er buslar áfram. Séu vöðin ákaflega
þá eru fremstu selirnir vanalega komnir í kaf áður en
plr síðustu koma upp; hef ég nokkrum sinnum fengið tæki-
®ri til ag athuga þetta. Verði nú einn selurinn í hópnum
r®ddur, gerir hann hvínandi roku, þ. e. hann brýzt í kaf
miklum gusugangi. Þessi gusa er merki um yfirvofandi
sem hinir selirnir skilja ofurvel, og jafnskjótt svara þeir
Ver af öðrum með samskonar gusu og byltast allir í kaf,
Setn uPpi eru, en hinir, sem eru niðri í sjónum, hætta við
a koma upp á yfirborðið. Aftur á móti skeyta aðrir selir
Vl eu2u, þótt einhver félagi þeirra gusi að gamni sínu.
q ^r* Helgi Pjeturss getur þess í Grænlandsför sinni, að
. r_ænlendingar hafi sérstök heiti á hinum ýmsu legum selsins
. Slonum. Svo er einnig hér í Þingeyjarsýslu. — Þegar selur-
k99ur láréttur í sjónum, með blátrantinn og stundum
rlostið ega kviðinn upp úr, er kallað að hann fljóti — en
a syndir hann baksund. Liggi hann aftur á móti flatur í
^ninii, með hnakkann og herðakampinn upp úr, er kallað
hann sé á grúfu. Sé selurinn sem næst lóðréttur í sjónum,
e° höfuðið upp úr, er sagt að hann standi, og rísi hann
0 hátt, að nokkuð af hálsinum komi einnig upp, er það