Eimreiðin - 01.04.1934, Síða 125

A DÆLAMYRUM
221
EimReiðin
s^ee'num bitanum hékk góður olíulampi. En okkur þótti
mblegra að kveikja á þríarma Ijósastjakanum á arinhillunni
nlota svo eldsbjarmans og sífeldrar skiftingar ljóss og
S1<u9ga. v
k Svallaug! Þökk fyrir mat! Ég óska, að þessi sæla
• ° Uslund rökkurs og arinelds megi lýsa og verma og móta
^ Sv° fast í hug okkar beggja, að við gleymum henni aldrei!
v eru þó að lokum endurminningarnar, sem veita lífinu
snlegt verðmæti, því þær getur enginn frá okkur tekið*.
Urti ál’ Sveinsson! Þakka þér fyrir. Já, endurminningarnar
r ®sku-vonirnar, uppfylling þeirra eða vonbrigði. Er það í
auninni ekki alt lífið?« —
jjr bögnum ósjálfrátt. Okkur líður ósegjanlega vel. Indæl
utan*3 ' unaum l'mum °S Yluf af opnum eldi. Kyrðin fyrir
^iallk
°9 umhverfis okkur er átakanleg. Friður. Þungur niður
jj ^röarinnar fyllir geiminn.
. 3 legst fram á Iappir mínar á hreinsfeldinn fyrir framan
k f ‘nn og stari inn í logann, meðan Svallaug danzar við
'ketiliim. Ég hlusta á kyrðina. Engin rödd er eins voldug
9 Pögnin.
a næu9la kallar ofan úr birkiholtinu. Önnur svarar langt
an úr ásum. Refur gaggar skamt burtu og fær svar. Svo
r£aIt hljótt á ný. -
lj 11 n hve heimurinn er nýr og frumlegur hérna uppi í há-
litl K^roinn'- Ómælisvíður og endalaus — og rúmast þó í einum
Un||m ^Hakofa. Aðeins tvær litlar mannkindur í allri tilver-
í n' ^art °9 kona. Og svo dýrin í náttúrunni. Adam og Eva
1 aradís?
og^6"’ Svallaug stöndum á öðru stigi. Við erum félagar
s Vln'r- Við virðum og metum hvort annað. Við myndum
okL ^ ^Vort annað við skilnað eða dauða. Við myndum una
jjj.. Ur vet saman sem vinir — í hæfilegri fjarlægð. Við eigum
Htn ^ same'9Ínleg áhugamál, smekk, lífsskoðun á ýmsum svið-
‘ . n bó finn ég það inst inni, að eitthvað skortir til þess,
e9 geti elskað Svallaugu. Ég dregst ekki að henni með
in(iiU ^"ÍEænu töframagni. Ég get tekið í hönd henni fast og
er ^n er iafnfólegur, og sál mín er ósnortin. Hún
a e'ns vinur minn. Góður vinur og kær. Annað ekki. Mér