Eimreiðin - 01.04.1934, Síða 128

224 Á DÆLAMÝRUM eimrEIÐIn
sjálfri þér. Hér eru vængir þínir frjálsir og fleygir eins oS
skógarfuglinn*.
»]æja þác, segir hún og hlær. »En nú legg ég saman
vængina og fer að sofa! Góða nótt, Bjarni. Þakk fyrir 1
kvöld«.
»Góða nótt. Þakk! Sofðu vel!« —
Ég legg nýjan við á eldinn, svo hann skíðlogar. Nóttin flvr
út í horn og upp undir rjáfur. Svo sezt ég fyrir framan elu'
inn með olnbogana á hnjánum, styð höfuðið í höndum mer
og horfi inn í eldinn. —
Að vörmu spori heyri ég, að Svallaug er sofnuð. Hún an°
ar djúpt og rólega. í næturkyrðinni heyrist andardráttur henn
ar eins og hægur reglubundinn niður. Eins og léttstígar srna
bárur á mjúkri sandströnd. Og ég sit og hlusta á kyrðina °S
— niðinn.
Ar.dardráttur ungrar sofandi stúlku er dásamlegur lofsönSnr
lífsins og hefur yfirjarðnesk áhrif á ungan mann í nmtnr
kyrðinni. Það er eins og mjúk hönd strjúki þér um hmn’
Eins og koss á augun. — Veiztu nokkuð eins elskuleS3
svalandi og ástarkoss á þreytt augu! —
Ég sit og gleymi mér. Hugur minn fer í langferð, er
alstaðar og hvergi. Sál mín er ein hlustandi heild, hrifnaern
og örfleyg um víða geima.
En ég er vakandi. Ég sé logana leika á arninum og he^rl
snarkið og brestina í þurrum birkiviðnum. En hugur minn eí
ekki heima. — Hvar?
Svallaug hreyfir sig í svefni og hlær lágt og þýtt. Hún f®r
smá hláturs-köst öðru hvoru. Það er hlý gleði og ss^a
hlátri hennar.
Alt í einu finst mér draumar hennar streyma inn í Þu3a
minn eins og suðandi berglind, fjarlægur niður, er vex °3
dvínar á víxl, breiðist út í víðum hringöldum.
Kofinn er fullur af lífbylgjum! Iðandi lífi. Mjúkar öldur
bylgja veggja milli og snerta vitund mína í instu fylssnUrn
sálar minnar, en ná hvorki til sjónar né heyrnar. Það er ems
og óróleiki Svallaugar magni þær og styrki. Ég verð ÞesS
greinilega var, að þær hafa sama hrynjanda og draumnr
hennar.