Eimreiðin - 01.04.1934, Qupperneq 131

EiMREIÐIN
Á DÆLAMÝRUM
227
*Nei, gerði ég það? Mig dreymdi, að ég væri að gráta.
" Mér þykir svo vænt um Bertu! — Hún hefur altaf verið
^rasta vinkonan mín. — Grét ég þá í svefninum?*
l]á, þú gerðir það. — En nú skulum við brosa með morg-
Unsólinni! Lífið er eilíft. Og við skulum ekki gráta stutta
l'ðandi stund. Við þekkjum ekki einu sinni það dýrlegasta.
®uði sé lof fyrir það! — Við erum eins og börn, sem hafa
aðeins ofurlítið hugboð um það, sem þau þrá og vona. —
En hve þú ert annars dásamleg, Svallaug, að vera komin
a fætur og búin að hita kaffi!«
*Ég er búin að vera lengi á fótum. Ég fór út og beið
eltir morgunsólinni — og til að hleypa henni inn til þín!
Þu veizt, hve dásamlega fögur sólrisan er hérna á fjöllunumc.
*Já, og þá ekki sízt um þetta leyti«.
»Nei, lítt’ á!« kallar Svallaug alt í einu og fór svo að
raula lágt:
— Sig bældi refur und bjarkarót
út við móinn, út við móinn.
Og hérinn stökk þar með hraðan fót
yfir móinn, yfir móinn. —
Ég stekk upp og geng út að glugganum. Niðri í hallinu
Éamundan kofanum eru tveir ungir hérar í ærslafullum elt-
'n9arleik milli hvítra runna. Tvær ísgráar eldingar eftir sól-
leiftrandi snæbreiðunni. — Ég drep fingrinum létt á glugga-
rúðuna. Og óðara sitja báðir hérarnir bíspertir á afturfótun-
Uni og halda framlöppunum hátt á lofti. Eyrnablöðkurnar
st°ru hlera í allar áttir. Eitt augnablik aðeins. Og svo tvö —
kriú löng stökk, og þeir eru horfnir yfir ásinn.
Að loknum morgunverði leggjum við Svallaug af stað.
Éún þarf að vera komin heim að afliðnu hádegi. Og ég
Verð þess var, að draumurinn veldur henni óróa og kvíða,
t»ótt hún láti ekki á því bera. — Fyrir hana er þetta ekki
netna hálfs-annars tíma ferð heim aftur, þótt það sé stífur
Sex stunda gangur hingað upp eftir. Hún getur rent sér mest-
aila leiðina. —
Við svífum sem vænghvítur valur um láð. Sóltindrandi
^orgunloftið ber okkur. fleytir okkur áfram. Við komum
VarJa við jörðina! — Öldur og dældir á fleygiferð, og við