Eimreiðin - 01.04.1945, Side 35

EIMREIÐIN
SÓLSTUNGA
131
mu á móti gistihúsinu, með heylykt og tjörueim og öllum þessum
margvíslegu gufum og góðilmi, sem öll rússnesk sveitaþorp anga af,
skildi nafnlausa stúlkan við hann, hún, sem neitaði að segja til
heitis og nefndi sig aðeins í glettni og gamni elskuna ókunnu, og
hélt áfram ferð sinni. Þau liöfðu lítið sofið, en þegar liún kom
fram undan tjaldinu bak við rúmið, þar sem hún hafði þvegið
ser og ferðbúið sig á fimm mínútum, þá var liún eins ung og
fersk álitum eins og seytján ára mey. Var hún vandræðaleg?
Mjög lítið. Eins og áður var hún eðlileg, kát og — mjög skynsöm.
«Nei, nei, ástin mín,“ svaraði hún boði hans um að verða henni
samferða áfram. „Nei, þú verður að vera hér kyrr þar til næsta
skip kemur. Ef við verðum samferða áfram, verður öllu spillt.
Ég vildi það ekki fyrir nokkurn mun. Gerðu það fyrir mig að
trúa því, að ég sé ekki sú tegund kvenna, sem ég lief ef til vill
gefið þér ástæðu til að halda, að ég sé. Allt, sem skeð þefur hér,
hefur aldrei skeð áður og mun aldrei ske aftur. Það var eins og
ég yrði fyrir sólmyrkva — eða, réttara sagt, það var eins og við
bæði liefðum lifað eitthvað — eitthvað í eðli sínu líkt því að
verða veik af sólstungu.“
Liðsforinginn lét þetta gott heita og var henni sammála. Hann
fylgdi henni glaður og sæll í vagninum niður á bryggjuna. Skipið
rauðmálaða var einmitt á förum, þegar þau komu á bryggjuna,
°g á þilfarinu kyssti liann hana í augsýn farþeganna og slapp
nieð naumindum í land áður en landgöngustiginn var tekinn.
1 sama létta skapinu liélt hann aftur heim í gistihúsið. En þó
hafði eitthvað breytzt. Herbergið virtist allt annað án liennar.
Það var enn þá fullt af henni — og þó tómt. Þetta var undarlegt.
Loftið í herberginu ilmaði enn af hinu ágæta enska Kölnarvatni
hennar, bollinn hennar stóð enn liálftæmdur á bakkanum, en
hún var hér sjálf ekki lengur.-----Og hjarta liðsforingjans varð
allt í einu gripið svo mikilli viðkvæmni, að liann flýtti sér að
kveikja í vindlingi, tók til að ganga um gólf fram og aftur og sló
legghlífarnar á fótum sér utan með göngusprotanum sínum.
„Undarlegt atvik,“ sagði liann upphátt og hló, en þó með tárin
í augunum. „Gerðu það fyrir mig að trúa því, að ég sé ekki sú
tegund kvenna, sem ég hef ef til vill gefið þér ástæðu til að lialda,
að ég sé.....“ Og nii er liún farin......Óskiljanleg kona!“
Rúmtjöldin voru enn dregin til hliðar, og það liafði ekki verið