Eimreiðin - 01.04.1945, Qupperneq 38

134
SÓLSTUNGA
EIMREIÐIN
var ekki hægt að snerta þá. Bandið innan á liúfunni lians var
blautt af svita, og honum var eldheitt í andliti.
Þegar hann kom aftur heim á hótelið, var lionum ljúf nautn
í því að setjast að í rúmgóðri mannlausri borðstofunni, þar sem
svo svalt var og kælandi. Hann tók ofan, fékk sér sæti við lítið
borð við opinn glugga, sem heitur súgurinn streymdi um — og
varð, þrátt fyrir hitann, að hressandi svala. Hann bað um kælda
jurtasúpu — og allt var orðið gott aftur, allt var þrungið ósegjan-
legum friði og hamingju; jafnvel sjálf hitamollan og markaðs-
daunninn utan af torginu. Öll þessi ókunna litla borg og þetta
gamla sveitalega gistihús var fullt af þessari hamingju, og lijarta
hans sjálfs var sem opin und í þessu umhverfi. Hann drakk nokk-
ur smáglös af vodka og fékk sér nokkra bita af agúrkum í ídýfu
— og honum fannst hann helzt vilja deyja undir eins á morgun,
ef aðeins kraftaverkið mætti ske, að liann fengi að eyða því, sem
eftir væri dagsins hér aftur með henni — og gæti sagt henni —
og einhvern veginn sannað henni — hversu heitt og sárt liann
elskaði hana.....En livers vegna að sanna henni þetta? Hvers
vegna að sannfæra liana? Hann gat ekki svarað því, en honum
fannst þetta mikilvægara en sjálft líf hans.
„Taugar mínar eru farnar að gera mér glettur,“ hugsaði hann
um leið og hann hellti sér í glas. Það var fimmta vodkaglasið
lians.
Hann lauk alveg upp úr lítilli borðflösku, vonaði að fá svæft
endurminninguna með ölvuninni, hélt að örvæntingunni og æs-
ingunni mundi linna. En það fór á aðra leið. Hvorttveggja óx og
margfaldaðist.
Hann ýtti frá sér diskinum með köldu jurtasúpunni, bað um
svart kaffi og fór að reykja, fastákveðinn að losa sig með öllu
móti úr álögum þesarar óvæntu og skyndilegu ástríðu. En svo
fann hann undir eins, að þetta var gersamlega ómögulegt. Allt
í einu spratt hann á fætur, greip húfu sína og sprota, spurði hvar
símstöðin væri og gekk síðan hratt í áttina þangað með efni sím-
skeytis fullsamið í liuganum: „Hér eftir er líf mitt allt til dauðans
algerlega á þínu valdi, og þú getur gert við það livað sem þú
villt.“ En rétt þegar hann var kominn að veggjaþykka húsinu,
þar 6em póstur og sími liöfðu aðsetur, staðnæmdist liann skyndi-
lega og með skelfingarsvip. Hann vissi, í hvaða borg liún átti