Eimreiðin - 01.04.1945, Qupperneq 46

142
SYSTIR ÍSLAND
EIMREIÐIN
í vafa um það, hvernig þéssi kona mundi taka á móti mér. Ég
þekkti hana ekkert. Hafði aðeins séð hana einu sinni. Þegar ég
var 10 ára barn, hafði hún lialdið fyrirlestur á heimili foreldra
ininna á Lækjamóti. Síðan hafði ég aðeins heyrt liennar getið í
blöðum við og við og vissi, að hún hafði verið mikið í ferðalögum
í útlöndum.
Ég lagði af stað þennan umrædda frídag og ein skólastúlkan
með mér. Ætlaði hún að vísa mér veginn ofan í Mjóstræti, þar
sem Ólafía bjó. Hún var þó ekki kunnugri í borginni en það, að
við vorum 2l/2 klukkutíma að leita að Mjóstræti. Loks smeygðum
við okkur inn í örmjótt stræti, skítugt, með hrörlegum húsum.
Loksins var okkur vísað á útidyr, sem við opnuðum, og strax
fyrir innan þær lá stigi upp á loft. Mér varð litið upp stigann og
sá konu í svartri dagtreyju með skotthúfu á liöfði standa á
skörinni. Ég þekkti strax, að þetta var Ólafía.
Jafnskjótt og ég sá hana, greip mig svo undarlega heimaleg
þægindatilfinning. Hún heilsaði mér svo alúðlega og bauð mig
velkomna, undir eins og hún hafði heyrt nafn mitt. Síðan bauð
hún mér inn í dagstofuna sína, sem var þá ekki nema súðarher-
bergi í þessu hrörlega húsi. En þetta herbergi var mjög líkt ís-
lenzkri baðstofu með salons-ofnum ábreiðum yfir rúminu og
ýmsum íslenzkum munum. En þarna fannst mér svo þægilegt inni,
að nú fann ég, að öll leiðindi mundu hverfa frá mér. Ég fann
alls ekki til þess, að við Ólafía værum ókunnugar, lieldur að við
værum gagnkunnugar, eins og systur eða öllu lieldur, að hún væri
mér önnur móðir. Ég spurði hana meðal annars, hvort hún þekkti
ekki einhverja samlanda okkar í borginni. Sagði hún mér frá
7 Islendingum, sem væru þar, og sagðist hún ætla að láta þessi
börn koma saman hjá sér einn sunnudag bráðlega. Við yrðum
þá 9 alls.
Þetta varð. Við mættum öll, börnin, sem hún kallaði, hjá Ólafíu.
Var þá sannarlega glatt á hjalla í þaklierberginu hennar, og ekki
var gleði hennar minnst, að geta gert okkur svo glatt i geði. Við
fundum ekkert til þess, að við höfðum ekki sézt áður. Svo næm
var þjóðerniskennd okkar og gat svo vel notið sín lijá þessari
ágætu konu og móður.
Eftir þetta var ég tíður gestur hjá Ólafíu og kynntist þá inikið
heunar kærleiksríka og fórnfúsa starfi í þarfir þeirra, sem aum-