Eimreiðin - 01.04.1945, Síða 84

180
SÆLUHÚSIÐ VIÐ DAUÐAGIL
ICIMREIÐIN
BJARNI: Það varst þú, sem bjargaðir lífi okkar í gær. Hvað heitirðu
kunningi?
SVIPURINN: Eg er einn af þeim mörgu, sem hann og hans líkar hafa
drepið. (Hverfur. Þaö er atí verða fullbjartj
BJARNI (vaknar lil fulls): Þetta var undarleg martröð. (Fer á flakk, heldur
tómlega. Lítur út um gluggann. Kuldalega til Semings): Farðu að vakna,
Semingur. Það er kominn morgunn og bezta veður.
SEMINGUR (vaknar): Jæja. — Maður verður þá líklega að hafa sig á
flakk. Það væntanlega veitir ekki af deginum.
(Bjarni fœst við eldstœöiS um stund, hungt hugsandi.)
SEMINGUR (sezt framan á): Jæja — Ertu búinn að jafna þig?
BJARNI: Ég er að minnsta kosti ferðafær.
SEMINGUR: Ég átti ekki við það, heldur hvort þú sért búinn að átta
þig á því, sem við vonim að rífast um í gærkvöldi.
BJARNI (fmnglega): Nú, svo að skilja. Já, ég býst við því.
SEMINGUR (hlœr): Það er gott; þér veitti sannarlega ekki af því.
BJARNI: Það má vel vera, og mundu þó suinir hafa fullt svo mikla þörf
fyrir það og ég.
SEMINGUR (stríSinn): Þig hefur þó, vænti ég, ekki dreymt hann Jón
okkar lirak í nótt? (Hlœr glaðlega.)
BJARNI: Vel gæti það hafa verið. — En sparaðu spaugið; ég er ekki í
neinn skapi til að taka því.
SEMINGUR (hálf hvumsa): Nú — hvaða andsköti crtu fúll; þú ert þó
vonandi ekki að fýla með þér þessa brýnu okkar í gærkvöldi?
BJARNI: Ekki beinlínis, og væri þó kannske full ástæða til þess. En
það er ekki brýnan sjálf, sem mér liggur á hjarta, heldur tilefni hennar.
Og ég held, að öllum sé fyrir beztu, að við þreskjum það út.
SEMINGUR: Það niá gjarnan min vegna. Annars er mér óskiljanlegt,
hvað þú tek'ur þetta alvarlega.
BJARNI: Já, ég tek þessa tíma alvarlega. Upplausnartímar eru ávallt
alvarlegir vegna þess, að aldrei rísa öldur blindninnar og ofstækisins jafn
liátt og þá. Ofstæki er brjálæði, sem gerir jafnvel beztu menn að ódrengjum.
SEMINGUR: Þetta er heimska. Það ber aðeins meira á ódrengskap aftur-
halds-aflanna af því, að þeim líðst minna. Það er allt og sumt.
BJARNI: Á upplausnartímum sem þeiin, er nú ganga yfir, er ekkert aftur-
hald til í þeirri merkingu, sem þið talið um það, því að þá birtist það ein-
initt í niðurrifs-æði og róttækni. Raunverulegir afturhaldsmenn eru aldrei
annað en þrælar sinnar tiðar, sem ærslast á byltingatíma, en sofa, þegar
hann er kyrrstæðnr. Það, sem þið kallið afturhald, er aðeins uppreisn gegn
aldarandanum, tilhneiging til að spyrna móti broddum hans, hvaða gervi
sem liann tekur á sig.
SEMINGUR (háSskur): En hverjir skapa þcnnan aldaranda, sem þú ert
sífellt að staglast á?
BJARNI: Þar eru mörg og flókin öfl að verki, en uppliaf þeirrar sköp-
unar mun þó oftast mega rekja til leiðtoganna. Öllum leiðtogum, livort sem