Eimreiðin - 01.04.1945, Blaðsíða 86

182
SÆLUHÚSIÐ VIÐ DAUÐAGIL
EIMREIÐIN
að spyrja þig um erindi þitt til Reykjavíkur. En það lítur út fyrir, að þú
kveinkir þér við aiV gera inér það uppskátt. Þú ætlir þó að þekkja inig svo
vel, að ég sé ekki líklegur til að vilja standa í vcgi fyrir gæfu þinni. En
einmitt vegna þeirra kynna, sem ég hef af þér, þykist ég hafa fulla ástæðu
til að kunna betur við að vita, í liverju þessi inikla gæfa, sem nú blasir við'
þcr, sé fólgin, áður en ég fylgi þér lengra.
SEMINGUR (meS drœmingi): Ég veit ekki, hvaða fjandans ineinloka er
hluupin í þig, — en ekki þar fyrir, að mér er svo sem saina þó ég seðji
forvitni þína.
BJARNI (alvarlegur): Eg vil taka það frani, Semingur, að ég spurði ekki
af forvitni.
SEMINGUR: Jæja; látuin svo vera. Það er þá svona lagað, að ég skrifaði
smásögu í tilefni af verðlaunasamkeppni, sein klúbburinn efiidi til í haust,
og í fyrradag fékk ég hraðskeyti frá kunningja mínum, sem er í dóm-
ncfndinni. Segist hann vera búinn að koma því til leiðar, að mér verði
úthlulað fyrstu verðlaunum, ef ég geri nokkrar hreytingar, sem þeir telja
ólijákvæmilegar. Þetta er nú allt.
BJARNI: Þú þarft sem sé suður til að gera þessar hreytingar í samráði
við dómnefndina?
SEMINGUR: Já. En getur þér nú ekki skilist, hversu áriðandi mér er að
komast suður í tæka tíð?
BJARNI: Er liinum keppendunnm gefið sains konar tækifæri?
SEMINGUR (drcemt): Tja, það veit ég ekki, — býst þó varla við því,
enda kemur mér það ekkert við.
BJARNI: Eru þetta iniklar breytingar, sem þú þarft að gera á sögunni?
SEMINGUR: Nei-nei, það er víst bara smotterí, — annars veit ég það
ekki fyrir víst. Það þarf víst að stytta hana talsvert, og svo minntist liann
eitthvað á, að nokkrur klausur eftir Júða Klakks hafi slæðst þar inn á
stöku stað, og svo einhverjir frasar úr Skammkötlu.
BJARNI (aumkandi): Þetta grunaði mig. (Undrandi): Og þú crt nógu
brjóstheill til að taka þátt i slíkum loddaraleik.
SEMINGUR (í uppnámi): Hvað áttu við? — Þú ætlast þó ekki til, að ég
fari að afsala mér tvö þúsund króna verðlaunum og þjóðfrægð?
BJARNI: Jú, það er einmitt það, sem ég ætlast til, að þú gerir. Og þú
mundir ekki liugsa þig um það, ef þú skildir hversu andstyggilegt, að ég
ekki ákveði, glæpsamlegt athæfi það er, sem þú ert að taka þátt í.
SEMINGUR: Ertu orðinn alveg kol-brjálaður?
BJARNI: Nei, en þú ert það. Ég þekki þig svo vel, að ég veit, að allsgáður
ertu enginn ódrengur. En þú ert óstjórnlega nýjunga- og metorðagjarn og
þess vegna ístööulitill og uuðleiddur, en slíkum mönnum veitist oft örðugt
að finna það hezta í sjálfum sér. Þú ert ekki skáld fremur en ég, og þú
hefur enda lítið vit á skáldskap og listum, en þú ert á vissan hátt dável ritfær.
SEMINGUR (hlœr kalt. HáSslega): Þakka lofið, — margþakku.
BJARNI: Reyndu að lilusta rólcga á mig, Semingur. Ég hýst ekki við
að halda fleiri ræður yfir þér í þessum tón. En vera má, að þú hafir gott