Eimreiðin - 01.04.1945, Qupperneq 126

222
DÁLEIÐSLAN OG DRAUMALANDIÐ
isiiinisnuN’
að rannsaka live mikla háreysti
þurfi til að vekja. En það er
fljótséð, hve þessi mælikvarði
er ónákvæmur og hve lítið er
hægt að sanna með þessu. Há-
vaði, sem orðinn er að vana, er
oft alveg gagnslaus til að vekja
sofandi mann, liversu mikill
sem hávaðinn er, svo sem glymj-
andi vekjaraklukka, en aftur á
móti getur óvenjulegt, veikt
liljóð orðið til þess, að sami
maður hrökkvi upp úr svefni
allt í einu og sé glaðvaknaður.
Mörg umhyggjusöm móðir
lirekkur upp úr svefni við livert
hljóð, hversu veikt sem er, frá
sjúku ungbarni sínu, þó að hrot-
urnar úr eiginmanninum eða
önnur háreysti, sem hún liefur
vanizt lengi, hafi ekki liin
minnstu áhrif á svefnfrið
hennar.
Hljóðlát fyrirbrigði og til-
breytingarlausar, leiðigjarnar
athafnir, sem ekki útheimta
neina skap- eða hugarbreyt-
ingu, gera menn syfjaða. Sama
verður og þegar legið er þægi-
lega, vel fer um mann og dimmt
er í kring um mann. Einnig
hjálpast allt, sem eykur á frum-
læga syf jukennd manna, til þess
að flýta svefni, svo sem geispar,
teygjur og dott — og er þetta
allt, eins og kunnugt er, mjög
smitandi. Sú venja að ganga til
svefns á ákveðnum tíma veldur
því, að maður verður jafnan
syfjaður á þessum sama tíma.
En svefnverkandi tæki geta
annars verið mörg: ákveðnir
staðir, raddir vissra manna,
livíld í þægilegum hægindastól,
sein maður er oft vanur að
hlunda í, leiðinleg ræða, sem
maður hlustar á, vissar stelling-
ar, sem legið er í, og síðast en
ekki sízt: að hafa aftur augun.
Allt eru þetta kallaðar venjur,
en vér verðum að viðurkenna,
að þessar venjur eru alveg hlið-
stæðar ósjálfráðri sjálfssefjan.
Máttugasta venjan er sú að loka
augunum, því að þegar augna-
lokin síga saman, sefjar það til
svefns fremur en flest annað.
Sofandi menn hreyfa sig og
svara áhrifum á skyntaugarnar
meira og minna. Þeir geta
dregið aftur yfir sig sængina,
sé hún dregin ofan af þeim.
Þeir tala oft upp úr svefninum,
stynja og lirjóta eða hætta að
hrjóta, sé þeim sagt það. Stund-
um svara þeir spumingum, sem
lagðar eru fyrir þá, og hægt er
jafnvel að láta sofandi menn
fara á fætur og gera hitt og
þetta sofandi. Sumir sofa mjög
laust og mjög rólega, vakna við
hvað lítinn hávaða sem er og
standa á ýmsan hátt í sambandi
við umheiminn. Vér vitum það
eitt úr svefninum, sem oss tekst
á huglægan hátt að tengja úr