Eimreiðin - 01.04.1945, Qupperneq 136

232
RITSJÁ
EIMREXÐIN
Um þýðinguna á bókinni er ég
ekki fær að dæma, veit ekki einu
sinni af hvaða tungumáli hún hefur
verið þýdd. En hér er sami lipri
stíllinn og litauðuga málið og á
frumsmíðum Björgúlfs læknis, hin-
um fráhæru ferðahókum frá Austur-
Indíum, sem teljast mega í röð mestu
hókmenntaviðburða hér síðari árin.
Eftir enskri útgáfu hókarinnar, sem
ég hcf undir liöndum, að dæina, virð-
ist hún hafa verið stytt mjög mikið í
hinni íslenzku þýðingu, allt að því
u'm helming, og það er eftirsjá að
suimiin köflum, sem felldir hafa ver-
ið hurt, t. a. m. sögunni um litinn
„drekablóð“ og viðræðu Savonarola
og Maruffi. í sjálfu sér er ekkert við
því að segja, að hækur séu styttar i
þýðingu, en það er naumast rétt að
Iáta þess hvergi getið. Á ýmsum
stöðum her þýðingunum ekki vel
saman, eins og gengur. Bænahók, sem
er „skrifuð nteð snarhönd og farin
mjög að gulna“, verður í ensku þýð-
ingtinni aðeins „aneient little sheet
with a latin prayer". En þegar ekki
her meira á milli, geta báðir haft rétt
fyrir sér. Leiðinlegt er að sjá persónu-
og staðanöfn úr lagi færð eða prentuð
með tvenns konar stafsetningu í sama
ritinu. Sacrobosco (= lundurinn
helgi) fær ekki sitt rétta nafn, fyrr
en komið er aftur i bókina miðja.
Kirkja er nefnd ýmist Santa Maria
della Grazie eða della Gratie, sem
hvorttveggja er rangt. Við lilæjum
að útlendinguin, sem slcppa stöfum
úr eða hæta við stöfum í íslenzk
staðanöfn. Sama skyssa hcndir marga
okkar, þegar um útlend staðanöfn er
að ræða. Hér er San Miniato skrifað
Minato, sem er allt annað orð. Illa
kann ég við, að staðanöfn séu notuð
í íslenzku máli með dönskuni greini:
Savoyen, og það á stöðum eða lönd-
um, sem aldrei hafa verið dönsk.
Það er Iíka óviðfeldið að taka nú upp
erlend örnefni, þar sem íslenzkt við-
urlieiti hcfur verið notað í rilum frá
uppliafi vega og ölluin er nú ljóst,
hvað inerkir. Svo er um Feneyjar,
sem hér eru kallaðar Venetia (hví
eklci þá ítalska formið: Venezia?).
Þessir smámunir verða ekki taldir
Iýti á hókinni, og það sem vel cr um
málið og stílinn, er svo margt og
mikið, að þeirra gætir ekki.
Geysimikið þrekvirki er það, að
leggja út liinn mikla sagnaflokk
Krist og Antíkrist eftir Meresjkovski.
Björgúlfur læknir er á góðum vegi
með það. Fyrsta sagan, Smert-Boqov,
kom út fyrir 2 árum í þýðingu lians
og heitir á íslenzku „Þú hefur sigr-
a'ö, Galílei“ (um Júlíanus keisara,
fráhverfing). Þessi, sem nú hirtist,
er önnur í röðinni. Og þriðja sagan í
flokknum, Petr i Alekyscy, segir frá
Pétri mikla og syni hans, Vonandi
verður þess ekki langt að híða, að
hún komi einnig út á íslenzku. Ýms-
ar aðrar sögur Meresjkovskis eru
taldar mjög merkilegar, einkum hinar
ævisögulegu, eins og sögurnar af Na-
póleon og Alexander I. Það eru og
fleiri rússneskir höfundar, sein híða
þess að verða rækilega kynntir is-
lenzkum lesendum: Tsékov, Koro-
lenko, Andrcév, Búnín, svo aðeins fá
liinna stærri sagnaskálda séu nefnd,
sem ekkert teljandi liefur birzt eftir
á íslcnzku. Það er góðra gjalda vert
að gefa þjóðinni kost á að kynnast
sígilduin rituin heimsbókmenntanna.
Hinir verða alltaf nógu margir, sem
sjá um, að við niissum ekki af tízku-
ritum augnahliksins, áróðurs- og æs-
ingaritum, sem fólk les með áfergju
í dag, en enginn man á inorgun.