Eimreiðin


Eimreiðin - 01.01.1967, Side 39

Eimreiðin - 01.01.1967, Side 39
ÚR BRÉFUM DAVÍÐS STEFÁNSSONAR 19 sú hin stóra, sem gefin var út að honum látnum (dálítið flausturs- lega) á síðast liðnu hausti og nefnist Síðuslu Ijóð. Um þessa bók birti ritdómari Morgunblaðsins, hr. Erlendur Jónsson, ritdóm 19. október s. 1., er hann nefnir „Skugginn af skáld- inu“. Þar segir m. a. um skáldið: „Ástríðan, sem ólgaði í fyrri ljóð- um hans, varð [með tímanum] að kaldri og þungri nndiröldu. í stað jákvæðs skaphita tók nú að gæta neikvæðrar beiskju, óánægju og tortryggni gagnvart nýrri sanrtíð, sem skáldið virtist ekki eiga neina samleið með. Tími skáldsins var liðinn hjá . . . Skáldið gerð- ist íhaldssamt, uggandi um samtíð og framtíð. . . . Bryddir víða á þeim viðhorfum í síðari ljóðabókum skáldsins .. . og ekki fara þau milli mála í Siðustu Ijóðum. . . . í fyrsta kvæði bókarinnar, Blórn- inu eina, sem ort er í minningu Hallgríms Péturssonar, getur sKáldið t. d. ekki við bundizt að spyrja: ,.Á fólkið að sækja fræðslu til þeirra manna, sem fremja hin andlegu morð?“ Hverjir fremja hin andlegu morð? Sérhver almennur lesandi, sem lítur á þetta kvæði, hlýtur að velta þeirri spurningu fyrir sér. En skáldið leysir ekki úr gátunni, því rniður. ... Skáldið er óánægt með samtíð sína og sendir henni tóninn, lileður skeyti sín sterkum orðum, en hagar máli sínu svo almennt, að óþarft gerist að standa við stóru orðin. Skáldið er, þegar öllu er á botninn hvolft, orðið breytt. . . .“ Já, Davíð dylgjar, segir ritdómarinn, óspart með stóryrðum, en gætir þess að tala svo ónákvæmt að ekkert verði á því haft! Þetta held ég að sé fremur grunnfærnisleg og ómakleg lýsing á látnu stór- skáldi, sem ekki getur lengur borið hönd fyrir höfuð sér — enda sennilega í einhvers konar tímaþröng saman sett og birt. Því er ekki að neita, að ádeila er mjög áberandi í Siðustu Ijóð, — en skyldi hún vera minna áberandi í verkum yngri skálda? En hvað sem því líður — hví skyldi ádeila ekki vera áberandi í skáldskap vorra daga? Ég veit ekki til hvers skáld væru eiginlega — sérstaklega á okkar eigin tíma, sem með þróunarhraða sínum umbyltir öllu í graut, nýtu og ónýtu, og veitir því alveg einstakt svigrúnr og tækifæri hvers konar blekkingu og spillingu — ef ádeila væri ekki ofarlega á baugi þeirra á meðal. Hr. Erlendur Jónsson myndi raunar senni- lega að verulegu leyti viðurkenna efni þessarar almennu umsagn- ar minnar, — en Davíðs ádeila stendur í sambandi við það, segir hann, að Davíð var orðinn „breyttur“, „þreyttur". Ég hef hér á undan kornizt að þeirri niðurstöðu, að Davíð hafi í aðalatriðum verið óbreyttur — að því undanteknu sem sjálfsagt er (eða a. m. k.
Side 1
Side 2
Side 3
Side 4
Side 5
Side 6
Side 7
Side 8
Side 9
Side 10
Side 11
Side 12
Side 13
Side 14
Side 15
Side 16
Side 17
Side 18
Side 19
Side 20
Side 21
Side 22
Side 23
Side 24
Side 25
Side 26
Side 27
Side 28
Side 29
Side 30
Side 31
Side 32
Side 33
Side 34
Side 35
Side 36
Side 37
Side 38
Side 39
Side 40
Side 41
Side 42
Side 43
Side 44
Side 45
Side 46
Side 47
Side 48
Side 49
Side 50
Side 51
Side 52
Side 53
Side 54
Side 55
Side 56
Side 57
Side 58
Side 59
Side 60
Side 61
Side 62
Side 63
Side 64
Side 65
Side 66
Side 67
Side 68
Side 69
Side 70
Side 71
Side 72
Side 73
Side 74
Side 75
Side 76
Side 77
Side 78
Side 79
Side 80
Side 81
Side 82
Side 83
Side 84
Side 85
Side 86
Side 87
Side 88
Side 89
Side 90
Side 91
Side 92
Side 93
Side 94
Side 95
Side 96
Side 97
Side 98
Side 99
Side 100
Side 101
Side 102
Side 103
Side 104
Side 105
Side 106
Side 107
Side 108
Side 109
Side 110
Side 111
Side 112
Side 113
Side 114
Side 115
Side 116
Side 117
Side 118
Side 119
Side 120

x

Eimreiðin

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.