Tímarit lögfræðinga - 01.06.1963, Síða 15

argreiðsluna eftir lilteknum reglum. Það mun þó almennt
viðurkennt, að þessi aðferð hafi ekki gefið góða raun.
Mörg lönd, sem hafa kynnt sér þetta fyrirkomulag og
framkvæmd þess, hafa hafnað því við endurskoðun hegn-
ingarlaga sinna.
Um vararefsingu, ef sekt greiðist ekki, eru ákvæði í 54.
gr. almennra hegningarlaga. Það er aðalreglan, að sekt
skal afplánuð í varðhaldi, en þó getur vararefsing orðið
fangelsi, ef óheppilegt má telja, að fanginn hafi samneyti
við þá, sem varðhaldi sæta. Svo er og ákveðið, að sé sekt
dæmd ásamt refsivist, skuli afplánun hennar tiltekin með
sömu tegund refsivistar og aðalrefsingin. Lágmafk vara-
refsingar skal vera 2 dagar, og hámark 1 ár. Dómstóll sá,
sem leggur á sektina, ákveður jafnframt, hvort vararefs-
ing skuli vera varðhald eða fangelsi og um hversu langan
tíma. Hér er því ekld lagt á vald þess embættismanns, sem
annast fullnustu refsinga, hversu langan tíma afplánunin
skuli taka, eins og gert er í löggjöf sumra þjóða. Aftur á
móti skal slikur embættismaður ákveða tiltölulega stytt-
ingu afplánunartíma, ef sekt hefur verið greidd að hluta,
áður en til afplánunar kom. Þó að lögin geti þess ekki,
styðst það við gamla venju, að fangi, sem afplánar sek' í
refsivist, getur á hvaða tíma sem er leyst sig úr refsivist-
inni með því að greiða sektina að fullu. Ákveður þá em-
bættismaður sá, sem annast fullnustu sektardóma, hversu
mikill hluti sektarinnar telst vera afplánaður.
1 2. málsgr. 51. gr. almennra hegningarlaga segir, að
ákvörðun um vararefsingu i stað sektar skuli vera óháð
þvi tilliti til fjárhags sökunauts, sem eftir ber að fara við
ákvörðun séktarfjárhæðar, sbr. 1. málsgr. sömu greinar.
Þessi regla er reist á því áliti, að refsivist sé mönnum jafn
þungbær, hvort sem efnahagur þeirra er rífur eða þröngur.
Ef t. d. A og B eru dæmdir fyrir sams konar verknað og
sök þeirra metin jöfn, og A er dæmd 1000 króna sekt og til
vara 5 daga varðhald, en B dæmd 2000 króna sekt vegna
rífara efnahags, þá ætti einnig að ákveða vararefsingu B
Tímarit lögfræðinga
61