Tímarit lögfræðinga - 01.06.1963, Síða 47

er það loks einnig gagnrj'nt, að dómar í galdramálum séu
ósamkvæmir og tilfæra þeir þar um mörg dæmi.
Eins og þegar er fram komið hafði Sigurður lögmaður
Björnsson ekki haft afskipti af meðferð máls þessa í hér-
aði, heldur hinn lögmaðurinn Magnús Jónsson. En nefnd-
ardómararnir voru þeirrar skoðunar og færðu fyrir því
mörg og margvísleg rök, að lögmenn ættu að dæma saman
hvern alþingisdóm og hefðu alla jafna gert það. Bæru
þeir því báðir jafna ábyrgð á þeim dómum, sem upp væru
kveðnir i málum, sem til lögmanna og lögréttu væri skotið.
Þar sem Magnús Jónsson hefði andazt árið 1693, hlyti
Sigurður Bjömsson einn að vera ábyrgur.
Þessi skoðun fékk þó ekki framgang í yfirréttinum, en
þangað var málinu skotið eins og vænta mátti, og þegar
er fram komið. Þar var málinu vísað frá og með þeim rök-
stuðningi, að það væri ekki úr umdæmi Sigurðar lögmanns
Björnssonar komið. — Lauk þannig galdramáli Ara Páls-
sonar.
Hitt galdramálið var úr Húnavatnssýslu. Magnús Bene-
diktsson hafði verið ákærður fyrir galdra og var hann
dæmdur til að hýðast við staur. Segir i Alþingisbók 167833)
um mál þetta eftirfarandi:
„Nú það viðvíkur máli Magnúsar Benediktssonar og því
prófi, sem hér í lögréttu þar um komið hefur, sýnist lög-
þingismönnum ei standa á svo lögfullum fótum, að hann
skyldi þar eftir bevísanlega sakaður i galdraverkum heita,
því í herrans nafni dæma og álykta lögmenn og lögréttu-
menn, að fyrrnefndur Magniis Benediktsson straffist með
alvarlegri húðlátsrefsingu hér nú strax á öxarárþingi eftir
tempran og mati lögmanna beggja á hentugum tíma“.
Refsingin var á Magnús lögð „þann 4. júlí i almennilegri
lögþingsmanna nærveru“.
Þeir Árni og Páll segja.í dómi sínum (Embedsskrivelser
Nr. 90), að Alþingisdómurinn votti sjálfur um veikleika
33) Alþb. ísl. VII., bls. 405—406.
Tímarit lögfræðinga
93