Tímarit lögfræðinga - 01.06.1963, Síða 52

það, að málavafstur þetta tafði þá nefndarmenn mjög frá
öðrum störfum og torveldaði þeim þau á ýmsan veg.
Vissulega var það þó þarft verk að vekja athygli á því,
sem aflaga fór í réttarfari um þessar mundir, en hinir
óvægilegu dómar yfir Sigurði lögmanni valda því, að
þeirri hugsun verður ekki varizt, að þeir nefndardómarar
hafi viljað nota þetta tækifæri til að klekkja á honum og
í þeim ákafa gengið heldur lengra en dómarasæmd þeirra
leyfði. Segir Páll E. ölason,34) að Sigurður lögmaður hafi
heldur staðið á móti þeim Árna og Páli í erindisrekstri
þeirra ög verið meira á bandi Gottrúps og Kristjáns Miill-
ers amtmanns.
Um þetta mætti fjölyrða meira en hér er kostur og
verður því látið staðar numið.
Dómsmálastarf þeirra Árna og Páls hefur vafalaust opn-
að augu manna fyrir því, hversu réttarfar var bágborið,
einnig augu valdhafanna, enda tekur að gæta viðleitni
til úrbóta. Farið er að vinna ákafar að samningu íslenzkrar
lögbókar, þótt því verki lyki raunar aldrei, og upp úr
1720 er tekið að beita hér réttarfarsreglum Norsku laga
frá 1687, en þær stóðu um margt framar hinum fornu
réttarfarsreglum Jónsbókar frá 1281. Framkvæmdin fór
að vísu í handaskolum, svo að um framför varð naumast
að ræða, þegar til kastanna kom. Réttarfar á Islandi varð
því enn að bíða í tæpa öld eftir gagngerðum endurbótum,
en þær eru tengdar nafni Magnúsar Stephensens og stofn-
un Hins konunglega íslenzka landsyfirréttar árið 1800.
(Embedsskrivelser: Arne Magnussons Embedsskrivelser og andre offent-
lige Aktstykker, Kobenhavn, 1916. Private Brevveksling: Arne Magnus-
sons, Private Breweksling, Kobenhavn, 1920. Tilgreining annarra heim-
ildarita mun vera auSskilin).
34) Saga íslendinga VI., bls. 77.
-98
Timarit lögfræðinga