Valsblaðið - 01.05.2002, Side 16

Eftin Þröst Helgason
Markús Máni og Ragnar Ægisson í góðu strandstuði!
unarvert að fylgjast með hvernig Markús
nær að drífa strákana áfram í skemmti-
legum teygjuæfxngum.
Tveim dögum áður en mótið sjálft
hófst var okkur boðið í glæsilega matar-
veislu til foreldra hans Einars sem búa
einmitt í Barselóna í fallegu raðhúsi og
voru okkar dyggustu stuðningsmenn á
mótinu. (Þess má geta að Einar var rass-
skelltur í ferðinni en hann tók því ekki
vel. Eins og venjan er þá eru nýliðar
rassskelltir í sturtunni eftir að hafa skor-
að fyrsta markið sitt í mfl.) Það gladdi
okkur sérstaklega þegar pabbi Einars tók
á móti okkur í skyrtu sem hann sérpant-
aði að heiman úr skyrtusafni Dr. Gunna
(eru ekki allir í stuði) sem fyllti litlu
köldu, íslensku hjörtu drengjanna stolti.
Það var gaman að vera Islendingur á
Spáni. Það varð allt vitlaust þegar það
kom í ljós að fólkið var með sundlaug í
garðinum, sundlaugin sem átti að vera á
hótelinu var allt í einu stödd þarna eins
og í draumi nema að menn voru vakandi
og gjörsamlega slepptu sér. Bjarki litli,
sem hafði ekkert rídalín fengið eftir að
hann kom til Spánar, sá til þess að marg-
ur Spánverjinn í nágrenninu vaknaði
þreyttur og pirraður daginn eftir. Svo
sýndi Ási hvemig lyftingamar um sum-
arið hefðu skilað árangri með því að
henda Reynold kallinum í laugina í föt-
unum. Mitt í öllum látunum sat Roland á
bekk, söng bláa blúsinn og velti því fyrir
sér hvað Einar væri að gera á íslandi
þegar hann gæti búið svona huggulega
með foreldrum sínum.
Þegar mótið loksins byrjaði á laugar-
degi náðum við að komast í undanúrslit
og spiluðum við franska liðið Lyon en
töpuðum á sannfærandi hátt. Því þurftum
við að bíta í þá hráu kartöflu að spila um
þriðja sætið á mótinu. Leikurinn var spil-
aður daginn eftir á móti öðm frönsku liði
sem heitir Cretél og tapaðist hann líka
eftir spennandi lokamínútur. Ekki fara
með þetta neitt lengra lesandi góður þar
sem þjálfarinn fullyrti í viðtali í DV um
Sparrow í góðum fi'ling, gimmefcev, man!
daginn að við hefðum ekki tapað leik á
undirbúningstímabilinu. SnoiTÍ hélt uppi
vafasömum heiðri liðsins með því að
vinna fair play bikarinn á mótinu_.
„Snorri minn við vitum alveg að þetta
var fair play bikar af hverju viðurkenn-
irðu það ekki bara“?!!
Eftir mótið voru leikmenn staðráðnir í
að „drekka“ í sig menningu hinnar fögru
Barselónaborgar. Sumir fóru í leikhús á
meðan aðrir fóru á einhverja skemmtilega
óperu eða þá bara skoðuðu sig urn á lista-
söfnum. En því miður gerðist sá sorglegi
atburður að nokkrir af ungu strákunum
fóm á diskótek (Kristján, Einar, Patti og
Roland) og voru sumir af þeim meira að
segja að blanda geði við ungar spænskar
meyjar. Reynold tók það að sér að
skamma þá fyrir þessa andsk. vitleysu og
vonuni við Valsmenn innilega að þeir hafi
lært af þessu og snúi til hins betra lífs með
okkur hinum. Síðasti dagurinn fór í það að
versla gjafir í Barselóna og keyptu margir
eitthvað handa ástkonum sínum (íuóralsk-
ar gjafir). Allir fóru að versla nema
Mummi og Davíð Höskulds en þeir fundu
enga búð, bara kaffihús.
Ferðin var mjög vel heppnuð í alla
staði og á þjálfarinn okkar stærstan heið-
urinn að því. En engu að síður voru
menn ánægðir að koma heim því þar
biðu hrein nærföt og ný náttföt og sofn-
uðu þreyttir strákar með bros á vör.
Hössi hösslar á stönginni, engu gleymt.
Er enn laust á Oðal?
16
Valsblaðið 2002