Heimilisritið - 15.06.1952, Síða 15

„Sjálfsagt“, svaraði Jeny, „og
ég á þá víst ekki heldur að segja
því, að við séum að paufast við
að setjast eftir mælunum einum
og sjáum ekki spönn frá okkur“.
„Farð’u“, sagði Brad, „og
komdu fljótt aftur. Mér þykir
sjálfum gott að hafa einhvern
hjá mér í svona veðri“.
Jerry reis á fætur og fór inn
í farþegaklefann. Hann kinkaði
kolli til flugþernunnar og brosti
við og við til farþeganna —
roskinnar, gráhærðrar konu,
ungrar konu, sem var með smá-
barn, tveggja feitra manna, sem
voru að skrifa eitthvað í vasa-
bækurnar sínar, tveggja kvenna,
sem hann þóttist vita að væru
skólakennarar, og ungra hjóna,
sem voru augsýnilegá nýgift.
Vélin valt og tók dýfur, og
Jerry liélt áfram að brosa við
farþegunum. En svo hvarf bros-
ið allt í einu af andliti hans, og
hann stóð grafkyrr og glápti eins
og naut á nývirki. Aftast í vél-
inni sat Ijóshærð' stúlka. Jerry
hafði, ef svo mætti að orði
kveða, innt af hendi herþjónustu
sína varðandi ljóshærðar stúlk-
ur og áleit sjálfur, að hann væri
nú orðinn ónæmur, en þessi
stúlka hafði sólglitað hár, græn
augu, og svo mjúklegan líkama,
að honum datt í hug svart pard-
usdýr.
Jerry tyllti sér við hliðina á
henni eins og það væri alveg
sjálfsagt, en hafði þó eitthvert
hugboð um, að félagið hefði lagt
blátt bann við því, að þeir væru
að stíga í vænginn við kvenfar-
þega.
„Ég heiti Jeny McCullough,
aðstoðarflugmaður“, sagði hann.
„Og ég heiti Judith Reynolds“.
„Ætlið þér langt að fara?“
spurði Jerry. Hann minntist þess
allt í einu að hann átti að bíða
nokkra daga í Monterey, og
hver vissi nema......
„Dalen!“ svaraði hún.
„Dalen?“ sagði Jerry. Nú,
Dalen! Hvar — hvar er það?“
„Skammt frá Charmel. Hafið
þér aldrei heyrt minnst á Dal-
en?“
Hjartað hoppaði í brjóstinu á
Jerry. Hann hafði óttast að hún
ætlaði til Los Angeles eða Las
Vegas. En skammt frá Charmel.
Það var stutt þangað.
„Nújá — Dalen“, sagði hann.
„Reynoldsbúgarðurinn“, sagði
hún. „Lucky Boy v. Blue Dan-
ube og Greatheart!“
Jerry glápti á hana. Eg hef
ekki hugmynd um, hvað hún er
að tala um, hugsaði hann, en ef
hún vill bara tala við mig, skal
ég hlusta á hana, og það þótt
hún fari að tala grænlenzku.
„Þér kannist líka vafalaust
SUMARHEFTI, 1952
13