Heimilisritið - 15.06.1952, Síða 17

og dans og langar gönguferðir í
tunglsljósi. Ef henni tækist liins
vegar að koma honum út á bú-
barðinn, myndi hún vafalaust
setja liann á hestbak — og það
var sá staður, sem hann vildi
allra sízt lenda á.
„Heyrið þér“, sagði hann, „ég
þarf að bíða í nokkra daga í
Monterey. Hvernig litist yður á
að leika stundarkorn golf við
mig og borða með mér miðdegis-
verð og dansa kannske svolítið?“
Hún hallaði sér að honum og
iagði höndina á liandlegg hans.
„Mér myndi þykja það
fjarska gaman“, sagði liún, „en
ég verð því miður að fara strax
út á búgarðinn. Julienne er kom-
in að því að kasta, og þá má ég
til með að vera þar“.
Hún metur vesæla hryssu
meira en mig, hugsaði Jeny
hnugginn.
„Það var leitt“, sagði hann.
„Setjið það ekki fyrir yður“,
sagði lnin. „Þér getið komið með
mér út á búgarðinn, þá fáum við
miðdegisverð þar, og ég skal lofa
yður því, að það verði ekki
hrossaket. Eg er alveg ólm að
sjá folaldið hennar Julienne“.
„Nei, þakka yður fyrir — ég
vil helzt ekki verða Julienne til
óþæginda", svaraði Jerry. „Þeg-
ar svona stendur á fyrir hryssu,
ættu menn ekki að láta hana
verða fyrir ónæði af ókunnug-
um, finnst mér!“ Hann vonaði,
að það væri ekki eintóm endi-
leysa, sem hann var að segja.
„Þetta kann að vera satt hjá
yður“, sagði hún, „en mér þætti
gaman að þér kæmuð út eftir til
okkar. Getið þér ekki komið
bráðum?“ Hún hallaði sér að
honum, teygði fram ueðri vörina
og setti ljómandi fallegan lítinn
stút á munninn.
Á ÞESSARI stundu hefði
Jerry ekki hikað við að brölta
á bak trylltustu ótemjunni á bú-
garði Reynolds, ef það gæti orð-
ið til þess að hann fengi að dansa
við þessa stúlku. Varir hennar
voru svo rauðar, að honum
sýndist allt verða rautt, og hann
var að því kominn að kyssa
liana. Hjartað barðist í brjósti
hans eins og rafmagnsfallliamar.
„Sumarleyfið mitt byrjar eft-
ir viku“, sagði hann lágt.
„Ætlið þér þá að koma út eft-
ir til okkar?“
„Já, áreiðanlega! En nú verð
ég að fara fram í aftur. Sælar
á meðan!“
Þegar hann var setztur aftur
við hliðina á Brad, leit hann á
flugstjórann dapur í bragði.
„Hefur þú vit á hestum?“
spurði hann.
„Ætlarðu að fara að leggja
SUMARHEFTI, 1952
15