Heimilisritið - 15.06.1952, Síða 21

.,Já, ég sé það nú raunar“,
sagði Jerry dálítið höstugur. „Eg
er kannske ekki sérlega kunn-
áttumannslegur, en öllum má of-
bjóða!“
Sem snöggvast flögraði að
honum að hætta við allt saman,
€n þá kom honum í hug Judith
Reynolds og það, hvernig hún
liafði brosað við honum, og það,
hvernig luin hafði hallað sér að
honum, þegar hún talaði við
hann. Honum varð h'ka hugsað
til annarra ungra stúlkna, sem
hann hafði þekkt, flugþerna',
stúdenta, kórstúlkna og snot-
urra skrifstofustúlkna. Iiann var
stundarkorn að taka ákvörðun.
„Afram með smjörið“, sagði
hann.
„Jæja!“ sagði Nancy. „Þetta
€r sem sé hestur. Og nú skal ég
nefna yður helztu hluta hests“.
Hún rakti vandlega líkams-
hluta hestsins frá snoppu og aft-
■ur í tagl, og síðan tók hún þung-
an hnakk ofan af vegg jafnlétti-
lega og væri það smjörpinkill og
lagði hann á hestinn.
„Svona á hnakkurinn að
vera“, sagði hún og strauk hend-
inni eftir hryggnum á hestinum
•og inn undir hnakkinn.
Hreyfingar hennar voru létt-
ar og mjúkar, og lnin minnti
hann dálítið á fyrsta flugkenn-
ara hans. Hún girti á hestinum
og spretti síðan af honum aftur.
„Nú skuluð þér reyna“, sagði
hún.
Jerry gaut augunum á Þrumu-
ský. Hesturinn sperrti eyrun.
„Haldið þér að honum sé það
nokkuð á móti skapi?“ spurði
hann hikandi.
„Það má vel vera. En þér
skuluð bara sýna honum, hver
ræður“.
„Og hver ræður?“
„Þér“, svaraði hún, „svo fremi
að þér hafið meira vit en hest-
urinn“.
Jerry tók að kjassa Þrumu-
ský, síðan sveiflaði liann
hnakknum vfir hrygginn á hon-
um eins og hann hafði séð hana
gera. En hnakkurinn hélt áfram
og féll með brauki og bramli á
gólfið hinum megin við hestinn.
Þrumuský reisti makka og frýs-
aði.
„Viljið þér bara sjá dónann?“
sagði Jerry gramur, „hann fliss-
ar að mér!“
„Já, ef hann gerði það ekki,
væri hann gersnevddur allri
kímnigáfu“.
Jerry náði aftur í hnakkinn,
lagði hann á hestinn og girti
hann á, eins og hún hafði gert.
„Svona“, sagði hann, og gekk
skref aftur á bak.
„Já, þetta er ágætt. Það er
bara eitt að“.
SUMARHEFTI, 1952
19