Heimilisritið - 15.06.1952, Blaðsíða 37

.,0, ýmislegt. Að hún væri í
raun og veru afar óhamingju-
söm ... þetta tóma, tilgangs-
lausa líf finnst henni leiðinlegt
... og hún hafði ætíð þráð að
hitta mann, jæja, þú skilur,
mann, eins og mig! Ég dvaldi
þar nokkuð lengi, en þú veizt
nú hvílíkt fífl ég er! Ég spurði
ekki, hvort við ættum að hittast
aftur! Finnst þér ég ætti að
skrifa henni bréf og spyrja
hana?“
„Auðvitað! Nei, annars ... þú
átt ekki að skrifa ... Þú ættir
heldur að fara þangað ... það
getur þú sem bezt ... þannig
fer maður að, þegar maður
heimsækir svona fólk!“
..Ja, er það virkilega? Jæja,
þá geri ég það líka. Þú veizt
ekki, hve feginn ég er, að þú
skulir vilja leggja mér ráð,
Edith. Þú hefur miklu betra vit
á þessu en ég.“
„Mér finnst þetta afar spenn-
andi. Það er svo ótrúlegt! ...
Þú og hin fræga Honoría Uf-
feld.“
„Má ég ekki segja þér, hvem-
ig gengur? Það er svo yndislegt
að geta talað um hana við ein.
hvern, sem skilur mig.“
„Jú, jú, það máttu auðvitað
gjarnan,“ svaraði Edith ... en
það var eins og hún drægi það
ofurlítið.
ÞAU hittust nokkrum dögum
seinna á dansleik. Tunglið birt-
ist öðru hvoru undan silfurhvít-
um skýjum, og það var að heyra,
að ekki væri annað í hjómsveit-
inni en saxofónar, sem gáfu frá
sér angurværa tóna.
Richard og Edith sátu ein
uppi á svölunum.
„Ég hef heimsótt hana, Ed-
ith.“
„Þú segir ekki satt! Hvað
skeði?“
„Ó, ég get ekki lýst því,
hversu himinlifandi ég var. Þú
getur ekki ímyndað þér, hve dá-
samlega yndisleg hún er. Við
drukkum saman te í afar glæsi.
legum sal. Og þar hengu fjölda
margir forfeður hennar með
hárkollur og allt það ... í breið-
um gullrömmum! Það var stór-
kostlegt. Ég fór hjá mér af allri
þessari dýrð, get ég sagt þér.“
„Það hefur ekkert að segja,
allt þetta, ef bara fólk elskar
hvort annað,“ sagði Edith. „Það,
er ekkert, sem máli skiptir í
raun og veru, annað en ástin,“
bætti hún við og horfði dreym-
andi út yfir garðinn, þar sem
tunglsljósið lék um gosbrunn-
inn. Saxofónarnir héldu áfram
veini sínu. „Ég held ekki að ég
verði nokkurn tíma verulega ást-
fangin.“
„En heldurðu að hún elski
SUMARHEFTI, 1952
35