Heimilisritið - 15.06.1952, Síða 44

an sjá mig. Mér finnst það
skylda mín að fara. Millinger
var bezti vinur pabba ...“
„Auðvitað verðurðu að fara,
mig langaði bara svo mikið til,
að þú yrðir heima í kvöld. Það
er sá fjórtándi í dag, Henry.“
Joyce virti fyrir sér svip hans
til að sjá, hvort hann mundi
daginn, og henni létti, þegar
hann sagði:
„Hugsa sér, að það skuli vera
heilt ár síðan við sáumst fyrst.
Já, tíminn líður fljótt.“
„Ég vildi, að þú hefðir ekki
hringt til Millingers í dag — þá
hefðir þú máske orðið heima í
kvöld.“ Það var eftirvænting í
röddinni.
Henry hristi höfuðið.
„Hefði ég ekki hringt til Mill-
ingers, eins og ég reyndar hafði
lofað, hefði hann hringt til mín.
Ég verð að fara, vina mín —
jafnvel þó það sé sá fjórtándi,“
bætti hann við með beisku
brosi.
Eftir tuttugu mínútur var
hann farinn, og Joyce hringdi
til Mary systur sinnar til að
biðja hana að koma um kvöld-
ið. Mary lofaði að koma eins
fljótt og hún gseti, maður henn-
ar var prentari við eitt af dag-
blöðunum og vann aðallega á
kvöldin.
Joyce hu'gsaði til þess, að hún
hafði oft sagt áður en hún gift-
ist, að hún kærði sig ekki um
að eiga mann, sem væri önnum
kafinn öll kvöld. Hún vildi eiga
mann, sem hún gæti hugsað um
og væri sem mest hjá henni.
í FYRSTUNNI hafði allt líka
gengið að óskum. Þrem vikum
eftir brúðkaupið hafði hann
sagt, að hann neyddist til að
ferðast burt, en hann kæmi
fljótt aftur. Hann þyrfti að
heimsækja Millinger, bezta vin
föður síns sáluga. Millinger var
gamall maður, farinn að heilsu,
og hann var einstæðingur.
„Ég er einkaerfingi hans,“
hafði Henry sagt í gamansöm-
um tón, „Svo ég verð að gera
eitthvað fyrir hann.“
Þetta virtist allt eðlilegt, og
Joyce leiddist, þegar Henry var
farinn, og hún gat ekki neitað,
að hún var ofurlítið smeik við
að vera ein í afskekkta húsinu
yfir nóttina, en hún vildi ekki
láta á því bera, það var svo
hlægilegt.
En það leið ekki á löngu, þar
til Henry varð aftur að heim-
sækja Millinger. í þetta sinn var
afmælisdagurinn hans. Stuttu
síðar varð að ganga frá verð-
bréfum fyrir Millinger, og
Henry varð umfram allt að hitta
hann.
42
HEIMILISRITIÐ