Heimilisritið - 15.06.1952, Page 47

Millingers, væri dálítið óvið-
felldið að njósna um hann, en
þetta endurtekur sig svo oft. Þú
getur gert það, án þess hann
viti nokkuð. Hugsaðu þér, hvers
virði það er að fá fulla vissu.
Eins og ástatt er nú, er hjóna-
band þitt í hættu. Þú getur ekki
þolað árum saman, að Henry
fari svona burt.“
Joyce stóð upp, einbeitt á svip.
Svo fór hún inn og bað um sam-
tal við frænku Henrys í Exeter.
Það leið nokkuð, þar til beiðnin
var afgreidd.
,,Hvað sagði hún svo?“ spurði
Mary forvitin, þegar Joyce lagði
frá sér símann eftir samtalið,
sem hafði tekið nokkurn tíma,
af því frænkan heyrði afar illa.
„Ég spurði, hvort Henry væri
hjá henni. Því neitaði hún. Svo
spurði ég hana, hvort hún héldi,
að Henry hefði ef til vill farið
til Millingers.11
„Og hverju svaraði hún?“
Joce dró djúpt andann.
„Að það gæti ekki verið, því
Millinger væri dáinn fyrir
þremur árum.“
JOYCE vaknaði næsta morgun
við ónot í bakinu. Hún lá ekki
í rúminu sínu — það skynjaði
hún fyrst, þegar hún vaknaði.
Hún lá á hörðum, óþægilegum
legubekk.
Nú mundi hún. Hún hafði far-
ið heim með Mary í gærkvöldi,
af því hún vildi ekki vera ein í
húsinu, eftir að henni varð ljóst,
að Henry fór á bak við hana.
Það var ekki til neinn Millinger.
En hver var það þá, sem hann
heimsótti?
Hún hafði ekki matarlyst og
fór frá systur sinni án þess að
borða morgunverð. Mary og
maður hennar voru ekki komin
á fætur, því þau fóru ekki að
hátta fyrr en eftir miðnætti,
þegar Edward kom heim frá
vinnu.
Hún fór með strætisvagni og
gekk svo síðasta spölinn heim
að húsinu. Hún hrökk við, þeg-
ar hún kom inn, því Henry stóð
í forstofunni og virti hana fyrir
sér rannsakandi, næstum tor-
tryggnislegur á svip. Á þessari
stundu hafði hún beyg af hon-
um. Hún gat ekki áttað sig á
svip hans.
„Hvar hefurðu verið?“ spurði
hann, án þess að heilsa.
„Skiptir það nokkru?“ spurði
hún. „Þú segir mér ekki, hvert
þú ferð — svo ég þarf víst ekki
að segja þér, hvert ég fer.“.
„Ég sagði þér þó í gær, að ég
þyrfti að heimsækja Millinger,"
sagði Henry með uppgerðarró-
semi.
„Og hvernig leið Millinger —
SUMARHEFTI, 1952
45