Heimilisritið - 15.06.1952, Qupperneq 53

Allt í einu kom hounm snjall-
ræði í hug!
Furðulegt, að honum skyldi
ekki hafa hugkvæmzt það fyrr!
Auðvitað var eina ráðið að
sefa Ednu, þegar hann gerði
játningu sína ... og hvað' myndi
svo sem fremur sefa hana, en ef
hann léti hana fá allan liagnað-
inn að gjöf? Þetta var svo auð-
velt, alveg eins og með Kólum-
busareggið forðum!
Og ekki lét hann standa við
orðin ein. A leiðinni til stöðvar-
innar fór hann inn til gullsmiðs-
ins og keypti dýrlegan demants-
hring . . . þegar hún fengi hann,
myndi hún ómögulega geta orð-
ið reið!
ÞAÐ olli honum enn meiri
sálarkvölum en hann hafði
vænzt, að afhenda hringinn og
gera játninguna. Fyrst þá, er
þau voru komin heim og hann
hafði sfett hana niður í hæginda-
stól, svo hún gieti „hvílt sig“,
dró hann hringinn rösklega upp
úr vasa sínum og rétti henni.
Undrun hennar og hrifning
var svo fram úr hófi, að liann
ruglaðist algerlega í ríminu og
gat með engu móti lialdið ræðu-
stúfinn, sem hann hafði svo
vandlega undirbúið — ekki sízt
þegar hún bar fram óvænta
spurningu, sem alveg kippti jörð-
inni undan fótum hans:
„Nú er ég hissa! Frá liverjum
er hann?“
Og eins og í leiðslu lieyrði
liann sjálfan sig svara út í loftið:
„Hann er frá Tommv!“
„Tommy?“ endurtók hún
undrandi og mátaði hringinn á
fingri sér.
Nú var það sagt og undan-
hald útilokað —- alveg vélrænt
hóf hann nú upp úr þurru að
skálda sögu, sem hann vonaði,
að ekki myndi hljóma allt of ó-
trúlega:
„Tonnny! Þú manst þó lítil-
lega, að ég hef minnzt á Tonnny
bróður minn .. . í Ameríku?“
„Hefur hann komið?“
„Nei . .. nei, það liefur hann
ekki. Hann . . . hann sendi hann
. .. frá Ameríku sem . .. sem
eins konar brúðargjöf, þó seint
•((
væn .
„Mikið er það fallega hugs-
að .. . en hvað Tonnny er vænn!
Eg verð að skrifa Tonnny og
þakka . ..“'
„Já, gerðu það! Fáðu mér svo
bara bréfið . . . ég skal senda það
fyrir þig!“
J>ÓTT Billy Ashton hefði á-
kveðið, að hinum vikulegu spila-
kvöldum í veitingahúsinu skyldi
lokið jafnskjótt og Edna kæmi
SUMARHEFTI, 1952
51