Heimilisritið - 15.06.1952, Side 58

ar, Arthur,“ sagði hann. „Ég hef
skilið mínar eftir einhvers stað-
ar.“ Aðrir drengir geymdu út-
búnað sinn í læstum skápum,
en Danni var alltaf svo frá-
munalega hirðulaus.
„Vertu nú svo vænn og skrif-
aðu stílinn fyrir mig, gamli. Að-
eins þrjú hundruð línur. Ég lof-
aði Blandon að leika við hann
tennis, svo að ég má ekki vera
að því. Cartside gamli tekur
ekkert eftir skriftinni. Nú veit
ég — ég borga tíkall fyrir það.
Ég hef enga smápeninga á mér,
en minntu mig á það á morgun.“
Eftir öll þessi ár er ég nú að
byrja að skilja aðferð Danna.
Hann hafði sérstaka hæfileika
til þess að fá aðra til að gera
hlutina fyrir sig.
Ég minnist þess einnig, þegar
við tókum þátt í víðavangs-
hlaupi með bekkjarbræðrum
okkar. Vegalengdin var tæpir
fimm kílómetrar. Við vorum
eitthvað um fjórtán, sem tókum
þátt í því. Hvorugur okkar var
sérlega gefinn fyrir íþróttaiðk-
anir, og ekki leið á löngu þar til
við vorum farnir að streitast við
að halda í þá síðustu. Þegar við
komum inn í kjarrskóginn, nam
Danni staðar og settist.
„Úff! Heyrðu, það er ekki
mikið varið í þetta, finnst þér
það?“ sagði hann og gekk upp
og niður af mæði. „Förum inn
í skóg og tínum ber! Við getum
sagt, að við höfum villzt.“
Fullur sektartilfinningar
fylgdist ég með honum. Við át-
um einhver ósköp af berjum, og
svo tók Danni upp tvær marðar
sígarettui:, sem við reyktum
grafalvarlegir og hátíðlegir. Það
var friðsælt og skemmtilegt
þarna í skóginum. Við eltum
héraunga um skóginn og skár-
um upphafstafi okkar á trjá-
stofn.
Mér var ekki farið að lítast á
blikuna. „Við skulum koma,
Danni. Við verðum síðastir
heim.“
Það var þá, sem við gerðum
okkur ljóst, að við vissum ekki
hvar við vorum staddir. Við vor-
um villtir.
Danni benti ákveðinn: „Ég er
viss um að við komum þessa
leið.“
Aftur fylgdist ég hálfkvíða-
fullur með honum. Von bráðar
vorum við í útjaðri skógarins.
Skyndilega þreif Danni í mig og
dró mig á bak við runna, um
leið og forugur og sveittur
drengur kom hlaupandi þvert
yfir þá leið, sem við yorum á.
Rétt á eftir kom annar drengur
eins til fara, í stuttbuxum og
nærskyrtu.
„Þetta er Frankson,“ hvíslaði
56
HEIMILISRITIÐ