Heimilisritið - 15.06.1952, Síða 59

Danni undrandi. „Hann er fyrst-
ur! Við hljótum að hafa sleppt
helmingnum af hlaupinu."
Það höfðum við líka.
„Við skulum láta fleiri fara
hjá,“ hvíslaði Danni. „Það þýðir
ekki að verða þriðji og fjórði.
Þeir mundu strax fá grun.“
Við röltum 10. og 11. í mark.
Enginn spurði okkur neins.
Þetta atvik hefði átt að sýna
mér fram á annað í fari Danna:
hve gjarnt honum var að stytta
sér leið.
Skólalífið varð brátt alvar-
legra. Bæði Danni og ég útskrif-
uðumst. Ég vann eins og hestur
og tókst að fá 5 fyrstu einkunn-
ir. Danni blaðaði í námsbókun-
um fyrir síðasta árið og fékk 5
fyrstu einkunnir og ágætiseink-
unn í frönsku. Að sjálfsögðu
hafði Freemansfjölskyldan
franska þjónustustúlku, sem
hafði ef til vill hjálpað honum
eitthvað, en ég verð að viður-
kenna, að ég var nokkuð sár yf-
ir árangri Danna. Hann lagði
sig lítt fram, og hann var ekkert
sérlega gáfaður. Það var — hvað
var það? Já! Nú vissi ég það.
Það var einfaldlega það, að hon-
um stóð nákvæmlega á sama
hvort hann stóðst prófið eða féll.
OG ÞANNIG var aðstaða
Danna til alls, sem hann tók sér
fyrir hendur. Honum fannst það
nokkurn veginn það sama, að
leggja tvær krónur á hest og að
spila upp á eldspýtur — það olli
honum engum áhyggjum, hvort
hann vann eða tapaði. Hinsveg-
ar lagði ég mig alltaf allan fram.
Ég var ákveðinn í að komast
strax upp í 6. bekk Ég hafði líf-
ið fyrir mér eins og fyrirfram
gerða áætlun: menntaskóli, —
háskóli — opinber þjónusta eða
viðskiptalífið.
Um síðir héldum við saman
til Oxford háskóla.
Ég lét ekki mitt eftir lig'gja í
skemmtanalífinu, vissulega, en
enda þótt ég álíti, að ekki hafi
verið með réttu hægt að kalla
mig kúrista, þá hélt ég mér
rækilega við námið. Ég sótti
reglulega fyrirlestra (Danni
mætti aldrei), og ég dvaldi á
bókasöfnum. Ég var ákveðinn í
því að ná fyrstu einkunn á loka-
prófinu.
í nokkur missiri áttum við
Danni ekki samleið, en hvar
sem ég kom, varð ég undrandi
yfir vinsældum hans. Danni
þekkti alla. Allir þekktu Danna.
Stöku sinnum kom það fyrir,
að hann kom þjótandi yfir til
mín, kvöldið áður en aukapróf
áttu að vera, liti á ritgerð mína,
í einhverju fagi og svo tókst
honum að leggja aðalatriðin á
SUMARHEFTI, 1952
57