Tímarit Máls og menningar - 01.09.1967, Side 57

í hikandi spurn.
Þegar félagi hneig
og rauf skarð í þunna fylkingu vora
gekk hann feti frain,
brá grönum og glotti
fáum tönnum og vondum,
og að kvöldi drakk hann full lokasigrinum.
Fallinn er nú hann,
er haröskeyttastur var og beinskeyttastur.
Þar skópu nornir skamman aldur.
Hversu má þá?
Því þeir munu koma í morgunsárið
eins og þeir komu í morgun
og í gærmorgun
og fyrramorgun,
hefja merkið við sjónhring
og sækja fast og þó ragir fram götuna
með óvígan her að baki.
Hver verður þá vörnin félagar.
Þeir munu við dagsbrún líta
fáeina þreytta menn og sára,
móða af harmi
í slitnum klæðum og vondum,
sitja glúpna og láta hött slúta,
hnípna hjá grettistökunum í skarðinu.
Hvort munu þeir eigi bera oss grjóti
og kvista fyrir úlf og örn.
Og þeir munu husla hræ vor,
hrófla upp kumblinu,
hlæja,
og spýta í dysina.
Og einmana vegfari
stefnandi þessa fáförnu götu
fleygir jökulsorfnum steini
í grjótþúst á leið sinni