Tímarit Máls og menningar - 01.06.1979, Síða 17

Slagbolti
mannlegir þar sem þeir hlupu á nærbuxunum á eftir fötunum sínum í
rokinu. Fólkið vorkenndi þeim og þeir fluttu inn hvar sem herbergi var
laust. Þeir fengu kontórinn og stássstofuna á Hvoli og bjuggu í Rauðhús-
inu, skólanum, samkomuhúsinu og höfuðstöðvarnar voru í Gránu. Alltaf
fjölgaði þeim. Þeir byggðu hverja skálaþyrpinguna af annarri, þeir settu
upp rafljós og leiddu vatn í pípum og alls staðar hlóðu þeir upp sandpoka-
byrgjum og gerðu sér byssuhreiður.
Nú hófu Bretarnir margvíslegar framkvæmdir á Gránubalanum. Vinnu-
flokkar gengu í að fylla upp í lænuna frá Rósuhúslæknum, slakkinn var
tekinn af balanum, þar var púkkað undir með möl og grjóti, tyrft yfir og
síðan gerður úr honum fótboltavöllur handa hernum. Mörkin voru nokk-
urn veginn þar sem áður höfðu verið inni- og útiborgirnar hjá okkur í
slagboltanum. Hermennirnir notuðu líka völlinn til meiri háttar heræfinga.
Fyrst í stað gerðum við krakkarnir okkur ekki grein fyrir hvað var að
gerast. Umsvifin voru svo mikil og mörg nýlundan, að við gleymdum að
leika okkur, stóðum bara í hóp og góndum á. Unglingarnir fengu vinnu og
stóru stúlkurnar létu ekki sjá sig með okkur litlu krökkunum. Þær hefðu
bara átt að fara að hlaupa um með smákrökkunum fyrir framan alla her-
mennina, sem blístruðu og góluðu í hvert sinn þegar einhverri þeirra rétt
brá fyrir.
Svo fórum við að leika hermenn. Höfðum prik fyrir byssur. Einn var
sergeant sem öskraði: „Stand at ease! ‘' „Carry on!“ „Left, right, left, right! “
Annar rigsaði fattur eins og offíséri og kannaði liðið. En þetta voru leiði-
gjarnir leikir. Okkur langaði til að fara í slagbolta, en hermennirnir voru
alltaf að nota völlinn. Við komum okkur saman um að láta ekki við svo
búið standa.
Dag nokkurn, þegar fram fór spennandi fótboltakeppni milli stórskota-
liðsmanna og sjóliða, röðuðum við okkur upp við ytra markið. Svo rann
boltinn út af rétt hjá okkur. Einn af strákunum stöðvaði hann með fæt-
inum og tók hann upp.
„Ay, ay, kid!“ kallaði línuvörðurinn, en strákurinn tók á rás með bolt-
ann og henti honum svo eins langt og hann gat upp fyrir veg. Hermaður
sem stóð í skáladyrum og fylgdist með kappleiknum hljóp til og sparkaði
boltanum aftur niður á völlinn. Við höfðum hlaupið sitt í hverja áttina,
en nú tókum við okkur aftur stöðu við markið. Hermönnunum hafði nú
skilist að við vorum komin í stríð við þá og urðu bálreiðir. Það var hiti
í leiknum og margir að horfa á eins og venjulega. Línuvörðurinn kom
143