Tímarit Máls og menningar - 01.06.1979, Qupperneq 98

Tímarit Máls og menningar
„Ekki veit ég hvar ég er,“ hugsaði Stína María, „en hér vex sama gras
og á enginu heima.“
Um leið létti þokunni, þá sá hún tunglið. Tunglið yfir Kapela var það
sem hún sá, það stóð beint yfir fjárhúsþakinu. Og á refasteininum sat afi
með stafinn í hendi.
„Hvar hefurðu verið svona lengi?“ spurði afi. „Flýttu þér inn meðan
grauturinn er heitur.“
En svo þagnaði hann. Því nú sá hann fjárhópinn. Fallegu, hvím ærnar
sem voru á beit í tunglskininu ásamt litlu, bústnu lömbunum, hann sá
þau ljóslifandi fyrir augum sínum og heyrði skærar, litlar bjöllur klingja
úti á enginu.
„Guð hjálpi þeim sem gamall er,“ sagði afi. „Það klingir í eyrum mín-
um og ég sé féð sem úlfurinn tók.“
„Þetta er ekki féð sem úlfurinn tók,“ sagði Stína María.
Þá las hann í svip hennar hvaðan hún kom, sá sem hefur dvalist meðal
undirheimafólksins ber þess merki allt sitt líf. Hversu skamman tíma sem
maður dvelst þar, þó að það sé ekki lengur en svo að grauturinn verði
tilbúinn og tunglið komist yfir fjárhúsþakið ber maður þess merki allt
sitt líf.
Afi tók Stínu Maríu til sín og setti hana á kné sér.
„Svona, litla lambið mitt,“ sagði hann. „Hvað varstu lengi í burm,
veslings litla lamb?“
„Mánuði og ár var ég í burtu,“ sagði Stína María. „Og ef þú hefðir
ekki kallað á mig væri ég þar enn.“
En gömul augu afa glöddust yfir að sjá kindurnar. Hann taldi þær og
sá að þær voru jafn margar þeim sem úlfurinn tók.
„Það lítur út fyrir að aftur verði rúið fé í Kapela,“ sagði hann við Stínu
Maríu. „Það lítur út fyrir að ég verði að brýna ullarklippurnar í kvöld.
Ef þú átt þetta tunglskinsfé."
„Ég á það,“ sagði Stína María. „Nú er það hvítt, áður var það grátt, og
ég fékk það hjá ...“
„Uss,“ sagði afi.
„Hjá þeim sem ekki má nefna,“ sagði Su'na María.
Tunglið reis sífellt hærra yfir fjárhúsþakið, það skein yfir engið og yfir
ærnar og lömbin í Kapela. Afi tók stafinn sinn og sló honum í jörðina.
„Tu m tu..
224