Glóðafeykir - 01.12.1987, Side 45

GLÓÐAFEYKIR
45
Fallnir félagar
Ingimundur Bjarnason, járnsmiður á Sauðárkrók, lést 6. mars 1976.
Hann var fæddur að Illugastöðum á Laxárdal fremra 16. september
1886, sonur Björns bónda þar Sveinssonar, bónda að Hólabaki í
Langadal, og konu hans Ingibjargar Guðmundsdóttur. Ungur fór
hann í fóstur til Stefáns bónda í Kirkjuskarði
á Laxárdal Guðmundssonar og konu hans
Sigríðar Guðmundsdóttur, og hjá þeim
hjónum ólst hann upp. Snemma kom í ljós að
pilturinn var gæddur hagleiksgáfu og
hneigðist mjög til smíða, enda urðu
jámsmíðar hans aðalstarf allt til loka. Eigi
var um iðnnám að ræða á þeim árum, en
meðfædd hugvitssemi og hagleikur entist
honum til þess að verða ágætur smiður.
Árið 1919 kvæntist Ingimundur Sveinsínu
Bergsdóttur bónda á Mánaskál á Laxárdal
fremra, Sveinssonar, og konu hans Jóhönnu
Sveinsdóttur, alsystur Sigvalda, sjá Glóðaf.
1971, 12. h. bls. 64, hinni ágætustu konu.
Reistu þau þegar bú á Kirkjuskarði og
bjuggu þar til 1925, en ^ fluttu þá til
Sauðárkróks, keyptu húsið Árbakka við Suðurgötu og bjuggu þar æ
síðan. Þau hjón eignuðust fjórar dætur og eru allar húsfreyjur í
Reykjavík og Kópavogi: Sigríður, Fannlaug, Herdís og Steinunn.
Eftir að til Sauðárkróks kom keypti Ingimundur lítinn bát og
stundaði sjó með störfum í landi. En alla jafna var þó hugurinn
bundinn við járnsmíðar, stundaði hann smíðarnar æ meir er á leið, og
einvörðungu upp á síðkastið. Hann fann upp og smíðaði margvísleg
áhöld til þess að létta mönnum dagleg störf, svo sem gaffal til að svíða
með kindarhausa, áhald til að draga út girðingarkengi, heyýtu og
heyspaða, dráttarbúnað á heyvagn o.m.fl. Á efri árum stundaði hann
nokkuð pípulagnir og útbjó þá m.a. kerfi á eldavélar, sem nægði til að
hita upp litla íbúð. Fleira mætti nefna, er bar ljósan vott hugvitsemi
Ingimundar, þótti og mörgum bóndanum gott til hans að leita, ef
áhald bilaði.
Ingimundur
Bjamason