Skírnir - 01.09.2014, Blaðsíða 163

387upprisa guðrúnar ketilsdóttur
fékk ég svarta gimbur og sagði ég honum að hann tæki útsvarið undir
sjálfum sér. Datt hann þar í kórinn djöfullinn sá arna. Sigfús er mér að
sönnu nógu vænn, þó teymdi hann síldina um hlaðið og svei þeirri ögninni
hann gaf mér, og öngvan prjónshnapp af lakkrísrót leggur hann mér.8 Mig
vantaði ærnar mínar þegar ég var í Koti og bað um Halldór góða á Lauga-
landi og fór hann á mig upp í stalli og kostaði mig það dagsverk og vildi ég
vinna það til. Setti hann mig yfir kot skómakarans. Var ég þar, sneri ég
honum snöru. Hann var guðlaus maður og skammaktugur og fór í illt með
okkur. Hann óskaði að sá gamli kæmi og hengdi mig við Goðafoss. Greip
mig þá reiði og rólaði ég þá suður að Laugalandi og klagaði fantinn. Þar
var mér gefinn hákarlsbiti og með það fór ég að Grýtu, var þar eitt ár. Helga
fór seint á fætur og mátti ég raka þrjár engjadagsláttur á dag og fékk litlar
þakkir fyrir. Í Kaupangi var ég með allri, ævin mín þar, hún var dauf. Árni
minn er að sönnu vænn maður en oft kemur svart lamb undan hvítri á og
svo mátti segja þar. Á Þórustöðum var ég með allri skömm og svívirðingu.
Golmóótta gimbrin var allt í öllu. Hálfsögð er sagan. Jarðeplaskeppa var
með og glundur. Fór ég þaðan um haustið, það var allt kaupið á Ytri-
Tjörnum. Ég hafði lítið samræði við fólk. Hann sendi hundinn upp í
baðstofuna og sinnaðist mér þá. Ergist hvur með aldrinum og svo fór um
mig. Og öll Varðgjárveran mín var stundleg. Ævisagan Magnúsar gamla er
einlægt í brjósti mínu og hana segi ég hverjum sem hafa vill, enda er hann
orðinn sjónlaus og mörgum kemur makleg hefnd. Þegar ég réðst í Kaup-
angssel gaf ég séra Hallgrími margan brennivínsdropa og hafði sjö á bak-
inu. Prjónasessan mín týndist, síðan náði ég aldrei sakramentinu og bágt er
að róa einni ár ef á sjó er farið. Hugrún flæktist þangað því að enginn vildi
hafa hana og varð ég að skjóta skjóli yfir hana. Ásinn datt inn úr hrófinu en
hann var harður í horn að taka. Heillamaðurinn setti hrygginn undir en var
stuttur og ég hjálpaði þar til af öllum mætti. Með það tók ég hundinn af
Hugrúnu og gaf hún okkur saman sullukollu og hamsakvartil en þetta
forsló lítið handa báðum.
Endir.
skírnir
8 Greinarmerkjum breytt. Guðný ritar svo: „… þó teymdi hann síldina um hlaðið
og svei þeirri ögninni. Hann gaf mér og öngvan prjónshnapp, af lakkrísrót leggur
hann mér“ (Guðný Hallgrímsdóttir 2013: 38). Orðið prjónshnappur merkir í
dæmum ritmálssafns Orðabókar Háskólans eitthvað agnarsmátt. Því er líklegast
að það standi í sambandi við orðið „lakkrísrót“ og hér hafa greinarmerki verið
sett í samræmi við það.
Skírnir Haust 2014 umbrot.qxp_Layout 1 6.10.2014 13:19 Page 387