Morgunblaðið - 25.11.2022, Blaðsíða 60

60 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 25. NÓVEMBER 2022
✝
Sigríður
Pálmadóttir
fæddist á Akureyri
30. september
1923. Hún lést á
Landspítalanum
15. nóvember 2022.
Foreldrar hennar
voru Pálmi Anton
Loftsson, forstjóri
Skipaútgerðar rík-
isins, f. 17. septem-
ber 1894, d. 18. maí
1953, og Guðríður Vilhjálms-
dóttir tónlistarkennari, f. 28.
júní 1898, d. 2. september 1925.
Systir Sigríðar er Guðríður, f.
12. júní 1925, d. 29. desember
1998, maki Garðar Hólm Páls-
son, f. 2. janúar 1916, d. 31. júlí
1984. Uppeldissystir Sigríðar er
Ingibjörg Stefánsdóttir, 9.
ágúst 1929, d. 8. febrúar 2002,
maki Steinunn Hreinsdóttir, f.
16. ágúst 1958. Barn Más og
Steinunnar er Styrmir, f. 20.
febrúar 1992, sambýliskona
Snædís Anna Valdimarsdóttir, f
.23. júlí 1991. Börn Más og Sig-
rúnar Andrésdóttur, f. 17. maí
1944, d. 3. ágúst 1978, eru: a)
Davíð, f. 28. maí 1968, maki
Lilja Ragnhildur Einarsdóttir,
f. 10. desember 1973. Barn
þeirra er Styrkár Jökull, f. 11.
júní 2003. Fyrir átti Davíð son-
inn Arnór Kára. Barn Arnórs
Kára er Úlfur Þór, f. 25. janúar
2021, móðir Margrét Unnars-
dóttir, f. 1. apríl 1991. 2) Gunn-
ar Már, f. 15. mars 1971. Börn
hans og Línu Rutar Wilberg
(skilin), f. 11. mars 1966, eru
Sigrún, f. 18. maí 1998, d. 20.
maí 1998, Már, f. 19. nóvember
1999, Nói, f. 19. júlí 2004. 3)
Harpa, f. 27. nóvember 1975,
maki Hrafnhildur Gunnarsdótt-
ir, f. 17. maí 1964, barn þeirra
er Hólmfríður Bóel, f. 31. ágúst
2018. Þá er Már faðir Helga
Þórs, f. 3. apríl 1984, d. 28. júní
2008.
2) Guðríður Unnur Gunnars-
dóttir, f. 17. mars 1947. Barn
hennar er Gunnsteinn Þórisson,
f. 16. september 1987, faðir
Þórir Steingrímsson, f. 24.
ágúst 1946. Maki Ingunn Odds-
dóttir, f. 28. nóvember 1985.
3) Gunnhildur, f. 22. nóvem-
ber 1950, maki Björn Jóhann
Björnsson, f. 22. júní 1949. Börn
þeirra eru: a) Björn Bragi, f. 22.
júlí 1980, maki Torfhildur Jóns-
dóttir, f. 15. mars 1985. Börn
þeirra Freyja Sigríður, f. 9.
september 2010, Björn Bene-
dikt, f. 19. nóvember 2012, Ísa-
bella, f. 17. apríl 2015. b) Sigríð-
ur Mjöll, f. 11. maí 1988.
Sigríður starfaði sem bóka-
vörður um árabil við Borg-
arbókasafn Reykjavíkur. Hún
hafði áhuga á andlegum mál-
efnum og var náttúruunnandi.
Eftir andlát Gunnars flutti Sig-
ríður í þjónustuíbúð að Norð-
urbrún.
Útför Sigríðar verður gerð
frá Áskirkju í dag, 25. nóv-
ember 2022, og hefst athöfnin
kl. 10.
maki Árni H. Guð-
mundsson, f. 8.
apríl 1928, d. 22.
febrúar 2007.
Systurnar Sig-
ríður og Guðríður
fluttust eftir andlát
móður sinnar til
Reykjavíkur og ól-
ust upp hjá móður-
ömmu sinni, Sigríði
Hansdóttur, fyrstu
árin, en áttu síðar
heimili hjá föður sínum og
stjúpu, Thyru Loftsson, tann-
lækni í Reykjavík. Hinn 23. júní
1945 giftist Sigríður Gunnari
Helgasyni frá Hlíðarenda í
Fljótshlíð, f. 10. apríl 1925, d.
24. október 2006.
Börn Sigríðar og Gunnars
eru:
1) Már, f. 4. desember 1944,
Í dag kveð ég elskulega
tengdamóður mína Sigríði
Pálmadóttur með þökk fyrir
einstaka vináttu sem aldrei bar
skugga á, en hún andaðist á
Landakoti 15. nóvember sl.
Ekki er ætlunin að rekja ævi
hennar og störf en aðeins
minnast á mannkosti hennar og
viðhorf, en hún var einstök
kona og gædd þeirri náðargáfu
að laða fram það besta í fólki.
Þegar ég fyrst kom á fallegt
heimili tengdaforeldra minna í
Efstasundi fyrir 34 árum, þá
blasti við hlýja og alúðleiki sem
hefur umvafið mig alla tíð, enda
sómafólk í alla staði og höfð-
ingjar heim að sækja. Eftir að
Gunnar kvaddi eru ferðir okkar
hjóna með (tengda)móður okk-
ar innanlands sem og utan sér-
lega eftirminnilegar, sem við
höfum oft rifjað upp og hent
gaman að. Þar eru ofarlega í
huga ferðirnar til Akureyrar,
Vestmannaeyja og Kaupmanna-
hafnar þar sem mannlífið var
skoðað með mikilli eftirvænt-
ingu, kvöldstundirnar ljúfar,
hvort sem grillað var heima eða
snætt við fallegt sólsetur í Ný-
höfninni í takt við harmóníku-
tóna og iðandi mannlíf.
Sirrí var fallegt mannsbarn,
hlý og gæfurík. Þrátt fyrir erf-
iða æsku kunni hún þá list að
gefa af sér án skilyrða, fanga
augnablikið og sjá fegurðina í
hversdagsleikanum. Mildi og
gæska voru höfuðdyggðir og
með hlýlegri framkomu og
brosmildi dró hún fram hið já-
kvæða og kom hinu góða til
leiðar, enda annáluð fyrir
gæsku og bjartsýni. Hún talaði
ætið vel um fólkið sitt sem hún
unni svo mjög og gjarnan hvarf
hugurinn að sveitinni á Hlíð-
arenda, þar sem þau Gunnar
reistu sér bústað á fallegri
spildu við Hlíðarendakirkju.
Á heimili sínu á Norðurbrún,
þar sem hún dvaldi síðustu ævi-
ár sín, lágu á stofuborðinu
bækur um gullvæg gildi og ým-
is spakmæli, og las ég stöku
sinnum eitt og eitt gullkorn,
okkur til gamans. Sirrí trúði
því að í sérhverjum manni
byggi grundvallarkærleikur; ef
hann hlustar á þessa innri
röddu og breytir samkvæmt
henni þá er leiðin að betri
heimi greiðari. Hún kunni þá
list að hlusta, talaði af mildi og
lagði þannig grunn að mann-
kærleika sem hún ræktaði eins
og kostur var. Höfuðmálið er
ekki hamingjan heldur ferða-
lagið að farsældinni sem þarf
að huga að hverju sinni til að
takast á við sjálfan sig og hlut-
ina. Ég áttaði ég mig á því að
hún hafði gefið mér mikinn
styrk, sem fólst ekki í fátæk-
legum orðum heldur í þeirri
gefandi góðvild, viðurkenningu
og gagnkvæmu trausti sem
styrkti vinarþel.
Daginn áður en hún kvaddi
og mátturinn var tekinn að
þverra, þá söng ég fyrir hana
kvæðið „Í Hlíðarendakoti“ og
ekki var laust við að sú and-
artaksuppljómun sem við blasti
hafi bært huga hennar og borið
hann heim á æskuslóðir.
Lífið heldur áfram, jólin
nálgast og það er skrýtið til
þess að hugsa að Sirrí verði
ekki með okkur á aðfangadag
eins og venja var síðustu ár, en
um leið er kært að vita að
ferðalagi hennar er lokið að
sinni og hún komin í sveitina
fögru, sameinuð fólkinu sínu.
Ég kveð af auðmýkt og kær-
leika og þakka ástkærri
tengdamóður minni fyrir gæfu-
ríka samleið og bið Guð að
blessa minningu hennar.
Þín
Steinunn.
Elsku amma mín Sirrí fékk
að sofna svefni sínum langa.
Það er ekki langt síðan ég átti
gott spjall við ömmu og ég
Sigríður
Pálmadóttir
✝
Linda Finn-
bogadóttir
Venegas fæddist á
Siglufirði 18. maí
árið 1942. Linda
lést á Huntington-
sjúkrahúsinu í
Pasadena, Los
Angeles, 5. októ-
ber 2022.
Foreldrar Lindu
voru Finnbogi
Halldórsson skip-
stjóri, fæddur í Ólafsfirði 3.
apríl árið 1900, látinn 27.
mars 1954 og Jóna Friðrikka
Hildigunn Franzdóttir, fædd á
Dalvík 26. september 1910,
látin 11. janúar 1965.
Systkini Lindu eru: 1) Karl
Daníel, f. 25.11. 1928 á Siglu-
firði, kvæntur Ragnhildi Jóns-
dóttur, f. 26.2. 1930, d. 9.8.
2015, 2) Víðir, f. 20.4. 1930 í
Vestmannaeyjum, kvæntur
Karen Magnúsdóttur, f. 4.4.
ur frá Siglufirði ásamt for-
eldrum sínum og systkinum
árið 1946. Linda útskrifaðist
sem hjúkrunarkona frá
Hjúkrunarkvennaskóla Ís-
lands ásamt tvíburasystur
sinni, Björk, árið 1963 og
starfaði sem slík í Reykjavík,
á Ísafirði, Vestmannaeyjum,
Akranesi, Englandi og síðar
árum saman í Los Angeles í
Kaliforníu en þangað fluttist
hún árið 1973.
Linda var afar elsk að
landi sínu og þjóð, ekki síst
sinni stóru fjölskyldu sem býr
á Íslandi og reyndar víðar.
Tíðar heimsóknir hennar til
Íslands vöktu jafnan mikla til-
hlökkun og gleði hjá henni,
systkinum hennar og fjöl-
skyldum. Linda og systkini
hennar voru einkar náin og
tækniframfarir nýttu Linda
og Björk systir hennar og
bræður sér til fulls og talaði
Linda til Íslands daglega ár-
um saman.
Bálför Lindu hefur farið
fram í kyrrþey og duftker
hennar verið jarðsett í Foss-
vogskirkjugarði að hennar
eigin ósk.
1931, d. 29.3.
2018, 3) Hólmar, f.
21.2. 1932 í Vest-
mannaeyjum, d.
14.4. 2008, var
kvæntur Sigrúnu
Hallgrímsdóttur.
Þau skildu. Seinni
kona Hólmars var
Karitas Guð-
mundsdóttir, f.
15.8. 1945. 4)
Björk, f. 18.5 1942
á Siglufirði, gift Ólafi Stein-
grímssyni f. 5.1 1942. Systk-
inabörn Lindu eru eru átján.
Linda giftist Raul Venegas,
f. 13.11. 1937, og eignuðust
þau tvær dætur: 1) Letta
Björk, f. 20.3. 1972, gift Felipe
Lara, 2) Carlota Björk, f. 28.8.
1976.
Barnabörn Lindu eru fimm,
Andres og Finnbogi og Julian,
Sebastian og Zia.
Linda fluttist til Reykjavík-
Elsku Linda frænka okkar
er fallin frá og er sárt saknað.
Þrátt fyrir að hafa búið í Am-
eríku alla okkar tíð, þá var hún
stór partur af lífi okkar systk-
ina. Linda var eineggja tví-
burasystir mömmu og voru þær
um margt mjög líkar. Það var
auðvelt að ruglast á þeim í síma
og þær deildu kækjum, húmor,
hreyfingum og fjöldamörgu
öðru. Þær systur voru afskap-
lega nánar og það reyndi oft á
mömmu að systir hennar byggi
svona langt í burtu. Áður en
farsímar og FaceTime voru í
boði þá notuðu þær kassettu-
tæki og „töluðu saman“ nær
daglega. Mamma setti tækið á
upptöku á meðan hún sinnti
húsverkum eða yfir kaffiboll-
anum á morgnana og sagði
systur sinni frá okkar daglega
lífi. Linda gerði eins í Kali-
forníu og svo sendu þær spól-
urnar fram og til baka í pósti.
Fyrir vikið fylgdust þær grannt
með lífi hvor annarrar og gátu
gefið umhyggju, góð ráð og
annað, sem þær annars hefðu
átt erfitt með vegna fjarlægð-
arinnar. Með tæknilegum fram-
förum gátu þær að lokum talað
saman í mynd og hringdust
þær á nær daglega undanfarinn
áratug. Linda frænka var sér-
lega hlý kona, gestrisin og örlát
og það var gott að sækja hana
heim. Hún hélt alltaf við tungu-
málinu sínu með lestri á ís-
lenskum bókum, en einstaka
sinnum henti það hana að rugla
saman íslenskum og enskum
orðum, oft með mjög skondnum
afleiðingum. Til dæmis hrósaði
hún einhvern tímann góðri mál-
tíð með því að segja á ensku:
„This was a wonderful meal,
give my compliments to the
kokk.“ Linda hló alltaf hátt og
snjallt að sjálfri sér við þessar
aðstæður enda hafði hún góða
kímnigáfu og tók ekki sjálfa sig
of hátíðlega. Hún var hörkutól,
oft aðeins of mikið þannig að
fólkið i kringum hana áttaði sig
ekki alltaf á þegar hún þurfti
að hægja aðeins á. Þegar hún
kom í heimsóknir til Íslands á
seinni árum, þá báru mamma
og pabbi hana á höndum sér.
Þau þrjú undu sér einstaklega
vel saman og fóru í mörg góð
ferðalög í gegnum árin. Pabbi
kippti sér ekkert við að sofa
stundum í gestaherberginu svo
þær systur gætu setið uppi í
rúmi og spjallað saman langt
fram á nótt. Linda var einstak-
lega góð amma, ekki bara við
sín eigin barnabörn, heldur líka
barnabörnin hennar mömmu.
Hún fylgdist alltaf grannt með
öllu sem þeim viðkom og
hringdi oft til að bjóða góð ráð,
sýna stuðning og ástúð þegar
eitthvað bjátaði á hjá okkur.
Börnin okkar minnast hennar
með mikilli gleði, því hún var
skemmtileg frænka, gaf góðar
gjafir, hlustaði vel og var alltaf
svo hlý. Það er stórt skarð
höggvið í fjölskylduna með frá-
falli elsku Lindu okkar og hún
mun svo sannarlega lifa áfram í
minningunni. Hugur okkar er
hjá dætrum hennar, Lettu
Björk og Carlotu, sem eru að
læra að lifa án mömmu sinnar.
Við kveðjum þig með sárum
söknuði, elsku frænka okkar.
Takk fyrir að vera þú.
Með sorgarkveðjum,
Sigrún Ólafsdóttir,
Ólafur Darri Ólafsson,
Orri Ólafsson,
makar og börn.
Það var sárt að fá þær fréttir
að Linda, okkar elskulega föð-
ursystir, hefði kvatt eftir stutt
veikindi. Linda og Björk ein-
eggja tvíburasystur, svo nánar
að þær voru stundum eins og
ein manneskja, missir Bjarkar
er því mikill á þessari sorg-
arstundu. Þær systur áttu þrjá
bræður sem voru töluvert eldri
en þær, alla tíð hefur verið eft-
irtektarvert hve fallegt og kær-
leiksríkt samband hefur ríkt á
milli þeirra systkina. Þau
systkinin misstu foreldra sína
langt fyrir aldur fram og voru
þær systur þá ungar að árum.
Björk og Linda voru eftir það
heimagangar á heimilum
bræðra sinna, þær komu oft í
mat heim til okkar þegar við
systur vorum börn, pössuðu
okkur ef foreldrarnir brugðu
sér af bæ og gistu einnig oft,
sem okkur systrum þótti
skemmtilegt.
Þegar við hugsum um Lindu
minnumst við einstakrar mann-
eskju, hún var svo ljúf og já-
kvæð og sá allt það góða í fólk-
inu sínu og lífinu öllu. Linda
var einnig afskaplega glæsileg,
fínleg og falleg með dökka,
þykka hárið sitt, alltaf svo fal-
lega klædd með fallega brosið
sitt.
Linda elskaði Ísland en hún
hafði búið í Los Angeles í Kali-
forníu öll sín fullorðinsár. Þar
ytra stofnaði hún sína fjöl-
skyldu og eignaðist yndislegu
dætur sínar þær Lettu Björk
og Carlotu Björk og eru barna-
börnin orðin fimm. Linda var
mikil fjölskyldumanneskja og
þrátt fyrir að búa langt frá
stórfjölskyldunni voru sam-
skiptin mikil. Linda heimsótti
Ísland eins oft og henni var
unnt, einnig hringdi hún oft í
fjölskyldumeðlimi, bæði systk-
ini sín og börn þeirra og lagði
mikið á sig til að vera í góðum
tengslum og fylgjast með
hverjum og einum. Margir úr
fjölskyldunni hafa heimsótt
Lindu til Ameríku, einnig hafa
systkinabörn hennar mörg hver
dvalið hjá henni um lengri eða
skemmri tíma, sem au pair eða
annað. Heimilið hennar stóð
alltaf opið fyrir fjölskylduna og
margir eiga dýrmætar minn-
ingar um dvöl eða heimsókn til
Lindu.
Linda var mikill matgæðing-
ur og eldaði dásamlegan mat.
Við minnumst veislumáltíða
sem Linda eldaði oft ofan í
fjölda manns þegar hún var á
Íslandi, sérstaklega þegar hún
hélt mexíkóskar veislur sem
hún var snillingur í, við elsk-
uðum það.
Linda heimsótti Ísland í
hinsta sinn síðastliðið sumar,
fyrir samverustundir þá erum
við systur þakklátar.
Við minnumst Lindu með
mikilli hlýju um leið og við
sendum eftirlifandi systkinum
Lindu, Kalla, pabba okkar Víði
og Björk og frænkum okkar
Lettu og Carlotu og þeirra
börnum okkar innilegustu sam-
úðarkveðjur.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
(Valdimar Briem)
Minningin um yndislega
konu mun lifa í hjörtum okkar
um ókomna tíð.
Anna Jóna, Stella,
Berglind og Harpa.
Linda frænka, Linda mín.
Kveðjuorðin mín til frænku
minnar voru einkar erfið, á
myndsíma frá Hafnarfirði til
Los Angeles. Því þar var ég að
kveðja Lindu frænku hinstu
kveðju en Linda hefur verið
svo stór hluti af lífi mínu frá
því ég fæddist þó hún hafi
lengstum búið í Los Angeles.
Það hefur þó fátt komið í
veg fyrir að Linda frænka hafi
heimsótt föðurlandið sitt ótal
sinnum og ég farið og heimsótt
hana og fjölskyldu hennar
mörgum sinnum.
Í gegnum árin okkar hefur
Linda föðursystir mín frekar
verið eins og systir mín en
frænka. Það segir mikið um
þessa stórkostlegu konu sem
hún var.
Linda var svo ljúf, hún var
svo glaðvær, hún var góð-
mennskan uppmáluð, og Linda
var glæsileg yst sem innst.
Linda mín var systir hans
pabba míns og þau áttu ein-
stakt samband. Fallegasta
systkinasamband sem ég hef
séð.
Amma og afi, foreldrar
hennar, dóu fremur ung frá
þeim systkinum sem leiddi til
þess að foreldrar mínir urðu
þeim tvíburasystrum Lindu og
Björk eins og foreldrar og því
styrktust tengslin enn frekar.
Linda var einstök móðir
dætra sinna, Lettu og Carlotu,
einstök amma, einstök systir
og mágkona og ekki síst
dásamleg frænka okkar systk-
inabarna hennar sem mörg
hver heimsóttu Lindu um
lengri eða skemmri tíma og
undu þar í dásamlegu skjóli
hennar.
En Linda mín hafði heimþrá,
hún saknaði Íslands og því
hvílir hún á Íslandi þar sem
hún var lögð til hinstu hvílu í
kyrrþey.
Hafðu þökk fyrir allt og allt,
dásamlega Linda frænka mín.
Hvíldu í friði.
Þú ert komin heim. Þín elsk-
andi bróðurdóttir,
Jóna Dóra
Árið er 1960. Í anddyri
Hjúkrunarskóla Íslands safnast
saman hópur af ungum stúlkum
sem ætla að gera hjúkrun að
ævistarfi sínu. Þær voru allar
mér ókunnar en fljótlega beind-
ist athygli mín að tveimur
dökkhærðum stúlkum sem voru
næstum alveg eins. Þær voru
klæddar einstaklega fallegum
fötum, alveg eftir nýjustu tísku.
Þetta voru tvíburarnir Linda
og Björk.
Árin í heimavistinni í Hjúkr-
unarskólanum voru gefandi og
skemmtileg og við sem hófum
nám þarna haustið 1960 bund-
umst vináttuböndum sem aldrei
hafa rofnað.
Ég kynntist Lindu og Björk
mjög fljótt og við urðum góðar
vinkonur þó að við kæmum úr
ólíku umhverfi, ég sveitastelp-
an en þær ekta borgarstúlkur
úr Reykjavík sem höfðu meira
að segja ferðast til útlanda.
Eftir að námi lauk og við
brautskráðar hjúkrunarkonur
tók alvara lífsins við.
Minningarnar eru margar,
dvölin í Englandi í enskunámi
var mikil upplifun.
Heimkomnar nokkrum árum
síðar leigðum við Linda saman
íbúð vestur í bæ, við unnum þá
báðar á Slysavarðstofunni.
Hollsystur okkar voru flestar
komnar með eiginmenn og jafn-
vel börn og þar á meðal Björk.
Þetta var skemmtilegur tími,
sambúðin gekk vel, Linda var
mér reyndar mikið fremri í öllu
heimilishaldi og matargerð.
En brátt var frjálsræðinu
lokið og við fórum hvor í sína
áttina. Linda fór til Bandaríkj-
anna og kynntist þar Raoul eig-
inmanni sínum og þau eignuð-
ust tvær yndislegar dætur.
Vináttan hélst með bréfa-
skriftum og Linda kom til Ís-
lands eins oft og kostur var. Þá
var oft glatt á hjalla hjá okkur
hollsystrunum, og við ræddum
saman eins og árin hefðu
þurrkast út.
Það var mér mikil ánægja að
fá tækifæri til að heimsækja
Lindu og fjölskyldu hennar til
Los Angeles þegar ég var á
ferð í Bandaríkjunum 1988.
Mér var svo vel tekið af þeim
öllum og Linda fór með mig um
allt og sýndi mér margt og
mikið í þessari stórkostlegu
borg.
Linda Finnboga-
dóttir Venegas