Tímarit lögfræðinga - 01.12.2006, Side 9

352
samræmd.11 Undirréttur dómstólsins12 hélt því fram í máli frá 2001, sem
snerist um orðið Vitalite13 sem vörumerki fyrir m.a. lyfjafræðilegar blöndur,
jurtafæði og jurta- og vítamíndrykki, að skráning vörumerkis í aðildarríki
væri aðeins einn þeirra þátta sem skyldi taka tillit til við skráningu Evrópu-
vörumerkis en hún hefði ekki sérstakt vægi. Undirrétturinn komst að þessari
niðurstöðu eftir að umsækjandinn hafði haldið því fram að áfrýjunarnefnd
skráningarskrifstofu ESB hefði átt að taka tillit til þess að orðið hafði verið
skráð sem vörumerki í 15 Evrópuríkjum, þar af 12 aðildarríkjum ESB. Eins
er túlkun á reglugerðinni ekki bindandi fyrir túlkun á tilskipuninni og því
er hún ekki túlkun á vörumerkjalöggjöf aðildarríkjanna um sama efni.14 Í
dómi frá 21. apríl 2004,15 sem snerist um skráningu á merki sem var eftir-
líking á tákni Evrópuráðsins, lagði undirrétturinn áherslu á, með tilliti til
skráningar í heimalandi sem umsækjandi vísaði til, að ljóst væri af fordæm-
um að skráningarkerfi Evrópuvörumerkisins væri sjálfstætt kerfi með eigin
markmið og sérstakar reglur og væri óháð öllum kerfum aðildarríkjanna.
Þessi staðhæfing er talin vera afleiðing mótsagnakenndra túlkana ýmissa
evrópskra yfirvalda sem aftur hafa verið taldar ógna hugmyndinni um sjálf-
stætt evrópskt hugverkaréttarkerfi.16
Umfjöllunin hér í greininni mun að mestu takmarkast við orðmerki,
samsett orðmerki, auglýsingaslagorð og liti. Skoðað verður hvenær merki er
talið lýsandi og/eða skortir sérkenni. Merki er lýsandi skv. c-lið 1. mgr. 7. gr.
reglugerðarinnar og c-lið 1. mgr. 3. gr. tilskipunarinnar ef það er eingöngu
samsett úr táknum eða upplýsingum sem geta í viðskiptum gefið til kynna
gerð, gæði, fjölda, áætlaða notkun, verð, upprunaland eða framleiðslutíma
vöru, tíma þegar þjónusta var innt af hendi eða aðra eiginleika vöru eða
þjónustu.17 Ef merki skortir sérkenni uppfyllir það ekki skilyrði skráningar
skv. b-lið 1. mgr. 7. gr. reglugerðarinnar18 og b-lið 1. mgr. 3. gr. tilskipunar-
innar. Þetta felur í raun í sér jákvætt skilyrði um að vörumerki verði að hafa
eitthvert sérkenni. Reglurnar um hvort merki sé lýsandi og verði því ekki
11 Wallberg, K. og Lund-Johansen, N.: „EF-varemærket i praksis“. 4 NIR (2002), bls. 334.
12 Enska: Court of First Instance, settur á fót 1989.
13 Mál nr. T-24/00, Sunrider Corporation v. OHIM, (2001) ECR II-449, 33. mgr.
14 Koktvedgaard og Wallberg (2004), bls. 45. Sjá einnig Wallberg, K.: „Varumärken i ljuset av
EU-utvecklingen“. 1 NIR (2005), bls. 88.
15 Mál nr. T-127/02, Concept-Anlagen u. Geräte nach „GMP“ für Production U Labour GmbH
v. OHIM, (2004) ECR II-1113, 70. mgr.
16 Gioia, F.: „Alicante and the Harmonization of Intellectual Property Law in Europe: Trade
Marks and Beyond“. 41 CMLRev (2004), bls. 979.
17 Ákvæði 7. gr. reglugerðarinnar ber yfirskriftina „Absolute grounds for refusal“. Í c-lið 1.
mgr. segir að ekki skuli skrá: „trade marks which consist exclusively of signs or indications
which may serve, in trade, to designate the kind, quality, quantity, intended purpose, value,
geographical origin or the time of production of the goods or of rendering of the service, or
other characteristics of the goods or service.“
18 Í b-lið 1. mgr. 7. gr. reglugerðarinnar segir að ekki skuli skrá: „trade marks which are
devoid of any distinctive character.“