Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar - 01.06.2004, Qupperneq 10

Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar 2004
, ®ySg'nS salthússins Sigtún 37 í Reykjavík, fyrsta húsið sem Vigfús byggði.
I framhaldi af byggingu
frágengnum gluggum og dyra-
körmum í u.þ.b. fjögurra metra
einingum sem síðan voru reistar.
Haft var 40 cm súlubil á milli ein-
inga sem steyptar voru á eftir og
tengdu veggina saman. Vigfúsi og
félögum tókst að ljúka þessu verki
á tilsettum tíma svo að slátrun gat
hafist eins og ráð var fyrir gert.
Eins og áður var vikið að var Al-
exander Stefánsson kaupfélags-
stjóri Dagsbrúnar á þessum upp-
gangstímum í Ólafsvík. Það er
Hraðfrystihúss Dagsbrúnar var
hafist handa við byggingu salt-
hússins nokkrum árum seinna eða
í kringum 1960 sem átti að verða
1500 fm að flatarmáli. Þessi
bygging var öll byggð úr for-
steyptum einingum sem við
steyptum sjálfir um veturinn í
mjölgeymslu beinaverksmiðjunn-
ar. Síðan reistum við húsið um
sumarið. Það má geta þess að
þyngstu einingarnar í húsinu sem
voru sperrurnar, vógu sex tonn
hver. Kraninn sem við
fengum til að reisa húsið
hafði aðeins lyftigetu upp
að sex tonnum svo að
mér leist ekkert á þetta.
Ég færði þetta í tal við
verkfræðing hússins sem
hét Guðmundur, og sagði
við hann að kraninn væri
bæði gamall og lítill.
Guðmundur sagði mér
að hafa ekki áhyggjur því
hann myndi senda mér
þaulvanan mann af vell-
inum og það var Hans
Wium Sem við öll þekkj- Unnið við dúklagningu Salthússþaksins.
um sem eldri erum og hann fór margt sem kemur upp í huga Vig-
létt með þetta allt saman.
Sláturhúsið í dal
Arið 1972 um vorið var hafin
fúsar þegar farið er að rifja upp
þessa tíma og hann er ánægður
með að hafa tekið þátt í þessum
framkvæmdum öllum. Þó hann
hafi ekki verið á sjó var hann
nauðsynlegur hlekkur í þeirri
keðju sem þetta hékk allt saman á.
„Eitt árið barst hingað heilmikið
af síld og þá var rokið í að smíða
og setja upp söltunaraðstöðu fyrir
eins margar konur og karla sem
hægt var að ná til. Fólk var sótt
suður um allar sveitir til
að salta síldina og þessu
fylgdi vinna langt fram á
haust við pæklun og um-
söltun. Eg minnist þess
líka þegar Guðni Sumar-
liðason og Sumarliði
bróðir hans byrjuðu hér
fyrstir með þorskanet.
Þegar menn sáu kosti
þessa veiðiskapar þurfti
að smíða netaborð, renn-
ur og grindur á dekkið og
við þetta var mikil vinna.
Oft þurfti að hlaupa til á
nóttu sem degi og vinna
við lagfæringar og ný-
smíði meðan vertíðin stóð yfir.“
an hversu djúpt þær sykkju í mó-
inn. Þessi tilraun stóð í einn sól-
arhring og viti menn að lappirnar
rétt mörkuðu grunnt far í móinn.
Húsið var svo byggt á þessum mó
sem virkar eins og stuðpúði.
Áður fyrr var þessi svokallaði
fjörumór nýttur sem eldiviður.
Mórin var stunginn upp
með þar til gerðum stál-
spöðum því að venjulegar
stunguskóflur unnu ekki á
honum. Síðan var mórinn
skorinn f þunnar flögur
sem raðað var upp í
hrauka með þeim hætti að
vindur gat leikið um mó-
inn í hrauknum sem við
það þornaði fljótt og vel.
Þessi mór reyndist ekki
síðri eldiviður en kol enda
var hann kallaður kolamór.
bygging sláturhússins inni í dal.
Það var mikið kapphlaup um það
hvort okkur tækist að koma hús-
inu upp fyrir sláturtíð en til þessa
framkvæmda höfðum við aðeins
70 daga. Húsið er þannig byggt
að allir veggirnir voru steyptir
liggjandi á grunnplötunni með
Fyrirtækin eins og bankar
Vigfús kynntist að sjálfsögðu
þeim mönnum sem voru með
stærsta reksturinn til sjávarins á
þessum árum eins og Víglundi
Jónssyni, Halldóri Jónssyni og
Guðmundi Jenssyni. „Eg vann
mikið fyrir Guðmund Jensson.
Hann var sérstaklega ljúfur maður
og það stóð alltaf sem hann sagði.
Léttur í skapi og stutt í grínið hjá
honum. Víglundur var
mjög ábyrgðarfullur
maður og svolítið af
gamla skólanum en
alltaf gott að vinna fyrir
hann. Eg vann minna
fyrir Halldór. Fyrirtæki
þesssara manna stóðu
mjög vel á þessum
árum. Þeir voru alltaf
að stækka hjá sér húsin,
byggja báta og gríðarleg
vinna var við þessa
uppbyggingu þeirra.
Ég man einu sinni að
Víglundur var þá að
fara að byggja eitt húsið í Hróa en
var á sama tíma að fara til Sví-
þjóðar að sækja Stapafellið en
þetta var árið 1959. Hann kemur
þá til mín og biður mig að byggja