Fróðskaparrit - 01.01.1962, Síða 99

Rasmus Rasmussen.
13. august 1871. f 5. oktober 1962.
Fáfongd kennist royndin at rista minnisrún um mann, sum longu á
lívi var vorðin hugtak.
Hugtak um teir, sum við berum hondum fóru undir at bróta upp
úr nýggjum. Sum ongantíð vóru móðir ella hálvir. Sum altíð trúðu
og aldri gjørdust svíkar. Sum ongantíð tóku sær av løttum, men sum
altíð stóðu í andglettinum og aldri eirdu sjálvan seg.
Tílíkur maður var Rasmus á Háskúlanum framum teir flestu í nýggjari
søgu okkara. Honum untist eitt langt lív, men í tí bar hann eisini
fleiri mansbyrðar heim í garð enn menn flestir. Hann mundi vera tann
seinasti, ið enn var eftir, og sum skaraði framúr tí manngarði, har
teir øxl móti øxlum við andans vápnum bardust fyri, at tjóð okkara,
mál og mentan skuldu ikki glatast, men at komandi ættarlið skuldu
súgva sær megi úr og fáa gott í beinini av tí, sum undanfarnu ættirnar
høvdu lagt eftir seg, so at tey skuldu støðast her á landi og føða seg við
tí, sum skil, dugnaskapur, nærlagni og røkjuskapur fór at veita teimum.