Morgunblaðið - 24.07.1984, Qupperneq 48

48
MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 24. JÚLÍ 1984
Formaður Vélstjórafélags Suður-
nesja svarar Páli Vilhjálmssyni
— eftir Jón Kr. Olsen
1 Morgunblaðinu 18. júlí sl. birt-
ist ritsmíð eftir einhvern Pál
Vilhjálmsson úr Keflavík. Efni
greinarinnar átti að fjalla um
samskipti Ásgeirs Torfasonar við
mig sem starfsmann stéttarfélags,
þar sem ég hafi átt að bregðast
hlutverki mínu í því starfi. En
þótt greinin hafi átt að fjalla um
samskipti Ásgeirs við mig, snýst
hún upp í að vera að meginefni til
persónulegt níð um mig, en ég
mun koma að þeim þætti síðar í
þessari grein en snúa mér fyrst að
því að gera grein fyrir samskipt-
um okkar Ásgeirs varðandi upp-
sögn hans í starfi á mb. Stafnesi
KE.
Ég ætla ekki að endursegja það
sem kom fram í grein Páls um
atburðarásina í þessu máli, ekki
heldur að bæta nokkru við það
sem Páll segir varðandi hlutverk
og tilurð stéttarfélaga, ég mun
leitast við að draga fram nokkrar
staðreyndir sem máli skipta í
samskiptum minum f.h. míns
stéttarfélags og Ásgeirs Torfason-
ar þar sem greinilega vantar inn í
grein Páls.
Páll liggur mér á hálsi fyrir
hvernig ég stóð að fundinum með
deiluaðilum. Ég boði til fundarins
eins og kemur fram í grein Páls.
Þegar deiluaðilar voru allir mætt-
ir, gerði ég grein fyrir með nokkr-
um orðum hvað hér væri á ferð-
inni, hversu alvarlegt mál væri
hér um að ræða fyrir þá sem
þarna voru mættir. Bað menn að
ræða málin í rólegheitum og reyna
að jafna þann ágreining sem væri
á milli þeirra. Eftir atvikum
fannst mér rétt að Ásgeir hæfi
fyrst máls og greindi frá sínu
sjónarmiði. Að ég hafi þarna á
einhvern hátt skotið mér undan
mínu hlutverki er rangt. Ég var
með þessum fundi einnig að fá
fram hjá deiluaðilum hvað á milli
bæri ef hægt yrði að bera sáttar-
orð á milli. Eg hugsa að vegna
minna orða hafi matsveinninn á
mb. Stafnesi boðið fram sáttar-
hönd f.h. skipstjóra og vélstjóra,
en Ásgeir hafnaði öllu slíku.
Þá segir Páll einnig: „1 stað þess
að taka röggsamlega afstöðu með
skjólstæðingi sínum eins og hon-
um ber skylda til þá var hann frá
öndverðu tvöfaldur i roðinu."
Ég hef tamið mér þær sjálf-
sögðu siðareglur að kynna mér
málsatvik í hverju tilviki áður en
ég legg endanlegan dóm á eitt-
hvert mál. í þessu tilviki sýndist
mér málið þannig vaxið að mögu-
legt væri að Ásgeir væri ekki með
algjörlega hreinan skjöld varð-
andi samskipti við skipsfélaga
sína og leitaði því eftir saman-
burði með því að boða til þess
fundar sem ég hélt með deiluaðil-
um.
Ég tel rétt að fram komi að ég
„Ég hef tamið mér þær
sjálfsögðu siðareglur að
kynna mér málsatvik í
hverju tilviki áður en ég
legg endanlegan dóm á
eitthvert mál.“
var búinn að eiga löng símtöl við
Ásgeir áður en ég boðaði til fund-
arins og verð ég að segja eins og er
að þau samtöl styrktu mig enn
frekar í þeirri skoðun að nauð-
synlegt væri að leiða deiluaðila
saman.
Ég vil ekki meiða Ásgeir með
þessum skrifum mínum, það er
svo fjarri mínu eðli að veitast að
mönnum sem ég á í sjálfu sér ekk-
ert sökótt við, en þó verð ég að láta
það koma fram, að á fundinum
fann ég greinilega fyrir því að
fyrrum skipsfélagar Ásgeirs sögðu
ekki allt sem þeir hefðu getað sagt
við Ásgeir að mér fjarstöddum,
svo þau tvö atriði sem Páll nefnir
í grein sinni er kannski ekki nema
hluti þess vanda sem var á ferð-
inni. Eg á t.a.m. mjög erfitt með
að ímynda mér að Ásgeir sé upp-
hafsmaður að því að Páll skrifaði
sína makalausu grein, en hann
hafi hreinlega verið plataður til að
samþykkja að um málið yrði skrif-
að án þess að gera sér grein fyrir
hvernig um málið yrði fjallað, sem
ræðst náttúrlega af þeim sem á
pennanum heldur.
Svo ég víki að því að ég hringdi
í lögfræðing vegna málsins er
skemmst frá að segja, að þegar
Ásgeir kemur til mín daginn eftir
að við funduðum með fyrrum
skipsfélögum hans, taldi ég að
best sé að afhenda lögfræðingi
málið til meðferðar. Ég gerði mér
grein fyrir að ég kæmist ekki
sjálfur lengra, en vildi Ásgeirs
vegna að hann fengi að njóta alls
þess réttar sem hann ætti, en að-
eins lögfróður maður gæti úr-
skurðað. Ég spurði Ásgeir hvort
ég ætti að reyna að fá þann lög-
fræðing sem ég nefndi við hann,
sem Ásgeir samþykkti. Ég vélrit-
aði síðan bréf til lögfræðingsins
meðan Ásgeir sat hjá mér á
skrifstofunni, við lásum síðan
bréfið saman og lýsti Ásgeir sig
samþykkan uppsetningu bréfsins,
ég setti það síðan í umslag, frí-
merkti það og bað Ásgeir sjálfan
að póstleggja það. Að um orða-
hnippingar hafi verið að ræða á
milli okkar Ásgeirs er ekki heldur
rétt, að ég hafi hallað réttu máli í
bréfinu til lögfræðingsins er ekki
heldur rétt. Mér fannst gott að
tala við Ásgeir og okkar samtöl
fóru fram án nokkurra stóryrða
eða skapbrigða merkjanlegra í
orði eða háttum.
Eftir að Ásgeir tók við bréfinu
sem ég skrifaði og Ásgeir póst-
lagði til lögfræðingsins hef ég
hvorki heyrt frá honum eða lög-
fræðingnum.
Það næsta sem ég veit af þessu
máli er grein þessa Páls Vil-
hjálmssonar úr Keflavík. Hann er
sagður sagnfræðinemi við Há-
skóla Íslands. Hann tilheyrir þeim
hópi manna sem eiga að teljast
betur uppfræddir en almennt ger-
ist. Ég verð að viðurkenna, að þeg-
ar ég las grein hans, varð ég að
lesa hana hvað eftir annað, ég
vildi ekki trúa mínum eigin aug-
um, var möguiegt að siðaður mað-
ur gæti skrifað annan eins óhróð-
ur um mann sem hann þekkti
ekki, að menntaður maður gæti
ekki komið til skila því efni sem
átti að vera uppistaðan í grein-
inni, án þeirra stóryrða sem hann
setur fram. Ég vona að grein Páls
sé til enn hjá mörgum og vona ég
að þeir lesi greinina það oft að
þeir átti sig á hverju orði sem þar
stendur. Eg tel persónulega að
manni með slíkt og þvílíkt hugar-
far ætti tafarlaust að víkja úr
skóla, hann á ekki heima með sið-
uðu fólki. Ég vil ekki leggja það á
það fólk sem kemur til með að lesa
grein mína, að taka saman stór-
yrði Páls í minn garð. Ég vil einn-
ig benda Páli á að geyma grein
sína, geyma hana til yfirlestrar
eftir nokkur ár, þegar hann hefur
náð þeim andlega þroska að geta
skilið það sem hann setti á prent í
þessari grein sinni, ef hann er þá
það andlega heill að von sé til að
hann nái meiri þroska.
Ég tel enga ástæðu til að skrifa
meir um þetta mál Ásgeirs Torfa-
sonar, tel reyndar engan hafa hag
af frekari skrifum, og betur hefði
farið á, að þessi blaðaskrif hefðu
aldrei orðið.
Jón Kr. Olsen er formaður Vél-
stjórafélags Suðurnesja.
MllO-eldavéla-
samstæðan fyrir
aðeins kr. 12.500,-
Helluborð: með 4 plötum þar af
2 hraðsuðuplötum.
Ofn: m.a. stillanlegur hvort sem er með
undir- og yfirhita og blæstri.
ÞÝSK GÆÐAVARA.
TAKMARKAÐ MAGN Á ÞESSU VERÐI.
nmo eldhús
Grensásvegl 8 (áður Axminster) síml 84448
Er þetta sagnfræði
framtíðarinnar?
Páli Vilhjálmssyni sagnfræðinema svarað
— eftir Odd
Sœmundsson
„Ekki minnist ég þess
að hafa átt við þig við-
ræður og ekki munt þú
þá hafa falast eftir upp-
Íýsingum frá formanni
Vélstjórafélags Suður-
nesja, sem þú veitist svo
harkalega að í grein
þinni.“
Páli Vilhjálmssyni sagnfræði-
nema svarað.
Við lestur greinar þinnar í
Morgunblaðinu 18. júlí, þar sem
þú greinir frá samskiptum mínum
við fyrrverandi starfsmann mirin,
Ásgeir Torfason, á mjög svo óvæg-
inn og hlutdrægan hátt, greinilega
einvörðungu eftir framburði Ás-
geirs, setti að mér hroll, er mér
varð hugsað til þess, ef sagnfræði
framtíðarinnar á allt sitt undir
mönnum eins og þér, sem ekki
hirða um upplýsingasöfnun nema
eftir eigin geðþótta, áður en þeir
skrá atburði samkvæmt frásögn-
um sem allt eins geta reynst
ósannar.
Ekki minnist ég þess að hafa átt
við þig viðræður og ekki munt þú
hafa falast eftir upplýsingum frá
formanni Vélstjórafélags Suður-
nesja, sem þú veitist svo harka-
lega að í grein þinni. Vegna þessa
ætla ég að skýra hér minn mál-
stað.
Seinni hluta föstudagsins 20.
janúar sl. hringdi ég í Ásgeir
Torfason og bar upp við hann þær
óánægjuraddir skipsfélaga hans,
sem mér hafði þá verið kunnugt
um nokkra hríð, en haft til íhug-
unar. Þær ástæður sem þú nefnir
sem valdar að óánægju þessari eru
ekki umræðu verðar og til skamm-
ar að tína fram slíka smámuni. í
símanum bregst Ásgeir þannig
við, að hann segist „þá bara vera
hættur". (Þín skrif, að ég hafi
hringt og sagt honum upp starfi.)
Það, að Ásgeiri hafi orðið að orði:
„Þú getur ekki rekið mig si svona,"
er því uppspuni.
Við þessi viðbrögð Ásgeirs, féll
ég í þá freistni, að álíta þessi
málalok auðvelda lausn. E.t.v. var
þar fíflsku minni um að kenna
sem þú tíundar í pistli þínum, en
mál þetta var óskemmtilegt og ég
hafði ekki komið auga á lausn við
allra hæfi. Þó fannst mér tilhlýði-
legt, að Ásgeir fengi greidd ein
vikulaun að skilnaði. Þessi laun
túlkar Ásgeir svo sem viku upp-
sagnarfrest.
Áðurnefnt föstudagskvöld
hringir Jón Ólsen í mig og spyr,
hvort ég hafi rekið Ásgeir Torfa-
son. Ég kvað svo ekki vera og rakti
okkar samtal. Jón spurði þá hvort
Ásgeir mætti koma í róður? Ég
kvað svo vera að sjálfsögðu þar
sem honum hafði ekki verið sagt
upp. Jón benti síðan Ásgeiri rétti-
lega á, að án þess að hann mætti
um borð og léti reyna á hvort hann
yrði rekinn, hefði hann fyrirgert
rétti sínum til 3ja mánaða upp-
sagnarfrests. Ásgeir átti greini-
lega í baráttu við sjálfan sig, sem
engan undrar, því farangur hans,
sem hann hafði fjarlægt frá borði,
var settur þangað aftur, en þegar
farið var í róður snemma að
morgni, mætti Ásgeir ekki og hef-
ur ekki gert síðan.
Minn framburður fór síðan fyrir
lögfræðing þann, sem mér var
stefnt til, en um niðurstöður hans
er þér eflaust kunnugt, a.m.k. að
jafn miklu leyti og annað er þú
berð fyrir almenning í skrifum
þínum um þetta leiðindamál, sem
ég tel best lokið með úrskurði sér-
fróðra manna í stað þess fleipurs
og rógburðar sem birt hefur verið
og skaðar alla málsaðila.
Ikldur Sæmundsson er skipstjóri á
Stafnesi KE 130.

Gódan daginn!