Morgunblaðið - 28.06.1986, Qupperneq 42

42
MORGUNBLAÐIÐ, LAU G ARDAGUR 28. JÚNÍ1986
Minning:
Krist/án Kristjánsson
Garðstaðagrundum
Fæddur 30. júlí 1907
Dáinn 18. júní 1986
Hann Stjáni er dáinn. Þannig
fórust konu minni orð er hún
hringdi í mig seinnipart miðviku-
dags 18. júní sl.
Mér varð orðfall um stund, ekki
af því að ég vissi ekki að aldraður
maður gæti dáið, heidur vegna þess,
að daginn áður hafði ég hitt hann
glaðan og hressan á 17. júní hátíða-
höldunum. En þannig er það, að
enginn veit sína ævina fyrr en öll
er.
Mig langar til að minnast þessa
vinar míns nokkrum orðum.
Kristján, eða Stjáni, eins og við
venjulega kölluðum hann, fæddist
í Þemuvík í Ögurhreppi þann 30.
júlí 1907, sonur hjónanna Elísabet-
ar Maríu Hermannsdóttur og Krist-
jáns Benedikts Jónssonar, er þar
bjuggu þá. Hann var þriðji í röðinni
af 6 systkinum, og nú eru þijú elstu
látin. Eftir lifa Hermann, Sigríður
og Jón. Kristján ólst upp með for-
eldrum sínum í Þemuvík og síðar
á Garðstaðagrundum, en við þann
stað var hann oftast kenndur, og
þar átti hann heimilisfang þar til
hann fluttist til ísafjarðar eftir
1943, að einu ári undanteknu, er
hann átti heima á Flateyri.
Kristján fór snemma að vinna
fyrir sér, 15 ára gamall varð hann
vinnumaður í Ögri og var þar næstu
árin. Síðan fór hann til róðra útí
Hnífsdal og var þar ein tvö ár.
Hann fór að róa með Hermanni
Hermannssyni móðurbróður sínum
er þá bjó á Svalbarði í Ögurvík, og
reri hjá honum vor og haust í mörg
ár, en var á vertíð útí Hnífsdal á
vetuma, bæði með Páli Pálssyni og
Hirti Guðmundssyni. Kristján var
með hærri meðalmönnum, þrekvax-
inn og leyndi sér ekki að hann var
afrendur að afli.
Ég kynntist ekki Stjána að ráði
fyrr en 1940 er ég réðst til sjóróðra
til Þórðar í Odda og ennþá nánari
urðu kynnin er ég kvæntist frænku
hans, Önnu Hermannsdóttir frá
Svaíbarða. Má segja að hann hafí
verið heimilisvinur okkar alla tíð,
og margar ánægjulegar minningar
á ég frá heimsóknum hans á okkar
fyrstu búskaparárum. Stjáni var
alla tíð einstaklega rólegur maður
og æðrulaus. Mér er í minni er íbúð-
arhúsið Fell brann til kaldra kola í
júní 1946, en Stjáni bjó á 3ju hæð
ásamt móður sinni og Sigríði systur
sinni, þegar hann tók móður sína í
fangið, sparkaði glugganum úr og
lét hana falla niður í björgunarsegl-
ið, sem haldið var á niðri á götunni
og kom svo sjálfur á eftir. Það var
sannarlegt þrekvirki.
Hinn 15. júní 1950 kvæntist hann
eftirlifandi konu sinni, Elínu
Tryggvadóttur. Þeim varð ekki
bama auðið, en sonur Elínar,
Snæbjöm, ólst upp hjá þeim, og
hefði honum ekki þótt vænna um
hann þótt hann hefði átt hann sjálf-
ur. Eins var með bamabömin íjög-
ur, að honum þótti ákaflega vænt
um þau enda var hann mjög bam-
góður. Þau vom líka ákaflega hrifín
af afa sínum.
Eftir að Stjáni hætti sjómennsku,
stundaði hann smíðar hjá ýmsum
byggingameisturum, lengst hjá
Daníel Kristjánssyni, einnig vann
hann um tíma við húsgagnabólstrun
hjá Sigurði Ásgeirssyni. En síðast
var hann umsjónarmaður við
Bamaskólann á ísafírði.
Stjáni hafði alla tíð fastmótaðar
og ákveðnar skoðanir, sem ekki
tjáði að hrófla við. Hann fylgdi
Sjálfstæðisflokknum í landsmálum
í gegnum þykkt og þunnt.
t
Móöirokkar,
AUÐBJÖRG MARÍA GUÐLAUGSDÓTTIR
frá Ártúnum, Rangárvöllum,
Boöahlein 18, Garðabæ,
verður jarösungin aö Odda á Rangárvöllum, þriðjudaginn 1. júlí
kl. 14.00.
Guölaug Magnúsdóttlr,
GunnarMagnússon,
RagnhelAur Magnúsdóttir,
Geir Magnússon,
Ólafur Magnússon.
t
Hjartkær móðir okkar og tengdamóöir,
GUÐRÚN JÓNSDÓTTIR,
Skaftahlið 25,
verður jarðsungin frá Háteigskirkju þriöjudaginn 1. júlí kl. 13.30.
Þeim sem vildu minnast hennar er bent á Hrafnistu í Reykjavík.
Guðfinna Guðjónsdóttir,
Guðmundur Guðjónsson,
Sigurfna F. Friðriksdóttlr,
Kristbergur Guðjónsson,
Ásta Hulda Guðjónsdóttir,
Karl Jónsson,
Kristín Bjarnadóttir,
Valgerður Ármannsdóttir,
Björn Guðmundsson.
t
Eiginkona mín og móðir,
GUÐRÚN SIGURGARÐSDÓTTIR HÓLM,
lést fimmtudaginn 19. júní sl. Jaröarförin hefur farið fram í kyrrþey
að ósk hinnar látnu.
Sveinn Egilsson,
Jakobfna Sveinsdóttlr.
t
Bróöirokkar,
KARL SÖRING,
lést í Landakotsspítala 18. júní. Jarðarförin hefur farið fram.
Einar Söring,
Jón Sörlng.
t
Innilegar þakkir færum viö öllum þeim er auðsýndu okkur samúð
og hlýhug við andlát og útför dóttur minnar, móður okkar, tengda-
móður, ömmu og langömmu,
RAGNHILDAR MAGNÚSDÓTTUR,
Minni Hattardal.
Sigríður Gfsladóttir frá Hvftarhlfð,
Magnús Jónsson,
Björn H. Jónsson,
Einar Jónsson,
Ólöf Jónsdóttir,
Guðbjörg Jónsdóttir,
Sigrfður Jónsdóttir,
Halldóra B. Jónsdóttir,
Ingibjörg R. Jónsdóttir,
barnabörn og
Gfsli Jónsson,
Margrát Garðarsdóttir,
Sofffa Bergmannsdóttir,
Baldur Jónsson,
Sveinn Sörensen,
Þorsteinn Magnfreðsson,
Jónas Guðmundsson,
Elvar Reynisson,
barnabarnabörn.
t
Þökkum af alhug öllum þeim er auðsýndu okkur samúö og vinar-
hug við andlát og útför eiginmanns míns,
EINARS VALDIMARS GUÐLAUGSSONAR,
Arnartanga 56,
Mosfellssveit.
F.h. aöstandenda,
Anna Einarsdóttir.
t
Þökkum auðsýnda samúö og vinsemd viö andlát og jarðarför,
GUÐMUNDAR ÞÓRÐARSONAR
fyrrum skipstjóra,
Hringbraut 111.
Sólborg Sigursteinsdóttir,
Benjamín Guðmundsson, Þórdfs Þorgrfmsdóttir,
Einar Siggeirsson, Marfa Jónsdóttir,
Gyða Siggeirsdóttir, Egill Bjarnason.
t
Þökkum innilega auðsýnda samúð og vinarhug við andlát og útför,
HANNESAR JÓNSSONAR
frá Seyðisfirði,
Glaðheimum 8,
Reykjavfk.
Sigrfður Jóhannesdóttir,
Sigurjón Hannesson, Björg Jónsdóttir,
Elfn Hrefna Hannesdóttir, Árni Sigurbergsson,
Sigrún Klara Hannesdóttir, Danfel Benediktsson,
Sveinn S. Hannesson, Áslaug Sigurðardóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Þökkum innilega auðsýnda samúð og vinarhug viö andlát og útför
eiginkonu minnar, móður, tengdamóðurog ömmu,
KRISTJÖNU TÓMASDÓTTUR,
Lindarholti 7,
Ólafsvfk.
Kærar þakkir til starfsfólks kvennadeildar 21 a á Landspítalanum.
Vfglundur Jónsson,
Úlfar Vfglundsson, Guðrún Karlsdóttir,
Guðrún Vfglundsdóttir, Pótur Jóhannsson,
Ragnheiður Vfglundsdóttir
og barnabörn.
t
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vináttu i veikindum og
við andlát og útför,
SIGURÐAR SIGURÐSSONAR
frá Landamótl,
Tjarnarlundi 2b, Akureyri,
Sérstakar þakkir til starfsfólks Landspítala, Fjóröungssjúkrahúss
Akureyrar og fyrir stuðning vinnufélaga hans hjá Vegagerö ríkisins.
Jónfna Marteinsdóttir,
börn, tengdabörn og barnabörn.
Við hjónin og okkar börn kveðj-
um þennan góða vin, og biðjum
honum alls hins besta á landi ódauð-
leikans. Eftirlifandi aðstandendum
sendum við samúðarkveðjur.
Farðu í friði, gamli vinur, hafðu
þökk fyrir allt!
Ásgeir G. Sigurðsson
Þann 18. júnímánaðar kvaddi
frændi minn, Krislján, þessa jarð-
vist á 79. aldursári. Foreldrar
Kristjáns, Elísabet föðursystir mín
og maður hennar, Kristján, höfðu
lifíbrauð sitt úr sjónum, en stund-
uðu ekki búskap. Voru það allmarg-
ar Qölskyldur í Ögurhreppi sem
þannig sáu sér farborða, að vísu
við kröpp kjör og mikla vinnu, en
allt blessaðist þetta með elju og
nægjusemi. Kristján vandist því
mjög ungur sjómennsku, og Ögur-
býlið þar sem hann vistaðist í fyrstu
hélt ætfð úti áraskipum til sjóróðra
bæði á vori og hausti.
Kristján, eða Stjáni frændi, eins
og við systkinin kölluðum hann
alltaf, var sá maður sem mér strax
í bemsku varð einkar kær. Hann
reri margar vertíðar hjá föður mín-
um, fyrst á árabátum en síðar á
mótorbátnum Hermóði ÍS 482, en
hann var einn af fjölmörgum bátum
sem Falur Jakobsson úr Barðsvík
og synir hans smíðuðu á árunum
1920-30. Þetta voru listaskip, Her-
móður er enn til og er hann til
þess að gera nýuppgerður.
Með góðum stuðningi Kristjáns
lærðum við bræður á Svalbarði
fyrstu handtökin við allt sem við-
kom sjóvinnu, lóðabeitningu, kú-
físk- og kræklingsskurð og fískað-
gerð. Aldrei minnist ég þess að
frændi segði svo mikið sem styggð-
aiyrði við okkur hvemig sem á stóð,
en hann var gæddur slíku jafnaðar-
geði að sjaldgæft mátti teljast. Það
var enginn æsingur eða fum á
honum þótt eitt og annað kæmi
uppá til sjós eins og gengur.
Um og eftir 1940 hófust hinir
miklu búferlaflutningar manna úr
verstöðvunum við E)júp til þéttbýlis-
svæðanna ísafjarðar, Bolungavík-
ur, Hnífsdals og Súðavíkur. Margur
stöðvaðist skamma hríð þar, en síð-
ar lá leiðin til Reykjavíkur. Kristján
lét sér nægja að flytjast til ísaQarð-
ar og átti þar heimili alla tíð upp
frá því. Hann bjó í mörg ár með
móður sinni sem hann sýndi mikla
umhyggju. Þegar Kristján kynntist
Elínu Tryggvadóttur, eftirlifandi
konu sinni, öðlaðist hann sína lífs-
fyllingu sem entist honum ævina
út. Mér er vel kunnugt um hve
samhent og ánægð þau Elín vom
í návist hvors annars.
Þeir nemendur og kennarar sem
stunduðu nám og störfuðu við
Bamaskóla ísafjarðar munu
minnast Kristjáns sem hins rólega
og yfírvegaða manns sem átti svo
auðvelt með að umgangast krakk-
ana þannig að vandamálin sem upp
komu leystust af sjálfu sér í nær-
vem hans.
Síðustu aeyiárin hans bjuggu þau
Elín á Hlíf, íbúðum aldraðra hér á
ísafírði. Ekki gaf að líta ánægðari
mann með þá vist en hann.
Daglega gekk hann um bæinn
glaður og reifur og tók menn tali
en þess naut hann í ríkum mæli
að blanda geði við fólk á fömum
vegi.
Kristján naut elliáranna vel.
Hann vissi samt að vist hans hér
gæti lokið þá og þegar. „En þá
ætla ég að vona að það gerist
snögglega," sagði hann við mig í
vetur sem leið. Að þeirri ósk varð
honum, hann sofnaði á miðjum
sumardegi þegar sólargangur er að
verða lengstur, á fegursta tíma árs-
ins. Megi sú sumarfegurð fylgja
frænda mínum á vegum eilífðar,
mér fínnst hann eigi það skilið.
Halldór Hermannsson
Fróðleikur og
skemmtun
fyrirháa semlága!