Morgunblaðið - 07.03.1987, Page 66

66
MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 7. MARZ 1987
„É<J erJarnretSiS£ÍnocÉ>ar x/innuv/eitondi-
Og pesó v&grux hef kg ókv/eðiá peftx v
öíium öbrum vinnuvcitcndum jatnm•J
UiiKÍfeeri, tíL ob rábcc þ[c> í vinnu,"
... að bera hana
upp himnastiga
hamingjunnar.
TM Reg 'J.S Pat Off.—all rtghts reseiveo
©1983 Los Angetes Times Syndicaie
Ég og strákurinn þinn höf-
um hafl foreldra-skipti.
Get ég fengid vasapening-
ana mina núna?
Með
morgnnkaffmu
Geturðu frú mín lýst því
fyrir mig hvernig þér sýn-
ist allt fólk vera eins og
kaninur í framan?
Snorri Bjarnason, ökukennari, vill heyra meira frá þeim sem slasast
hafa í umferðarslysum en hefðu sloppið ef þeir hefðu notað bílbelti.
Himi almenni neyt-
andi ber kostnað-
inn af slysunum
Dásamleg
kvöldstund í
Bústaðakirkju
Ég bið Morgunblaðið vinsamleg-
ast að koma á framfæri þakklæti
mínu fyrir dásamlega kvöldstund
fimmtudaginn 26. febrúar í Bú-
staðakirkju á tónleikum sem haldnir
voru til minningar Björns Olafs-
ssonar, fiðluleikara.
Tónleikarnir voru alveg dásam-
legir og stjórnandinn öruggur.
Mér datt í hug kvæði sem ætti
vel við þessa stemmningu sem
þarna ríkti. Það heitir hinsta kveðja
til tónlistarmannsins.
Omar! Hljómar!
Þið komið eins og geislatraf,
þegar dimmir skuggar steðja að.
Þið huggið og þerrið hin svöðu
sár,
og þurrkið hin stríðu tár.
Því sendum við þér kveðju,
þegar Tíbráin titrar,
og fuglinn syngur á kvistagrein.
Þegar ormurinn plægir hina
fögru foldu,
og hlustar við þinn minnistein.
Hinir blíðu og stríðu tónar,
og litadýrðin öll hinir glitrandi
daggar dropar og sjávarbrima
föli.
Því lífið alLt lifandi symfonia er
og heldur áfram að syngja sitt stef.
K.G.
Fyrirspurn
til Amnesty
Intemational
1. Hafa samtökin mótmælt dauða-
dómum sem kvaðnir hafa verið upp
nýverið yfir svokölluðum
stríðsglæpamönnum úr seinni
heimsstyijöldinni m.a. í.Júgóslavíu?
2. Hafa samtökin ályktað um
réttarhöldin í Israel yfir meintuin
fangaverði frá Treblinkabúðunum
— einkum er varðar kriifu ákæm-
valdsins um dauðadóm?
Haraldur Klöndal hrl.
Nú þegar drög að nýjum uin-
ferðarlögum liggja fyrir Alþingi
verða ýmsir til að skrifa greinar í
blöð og gagnrýna ýmsar nýjungar
í frumvarpinu. Háværastir virðast
þeir vera sem mótmæla vilja ákvæð-
um sem kveða á um aukið öryggi
ökumanna og farþega í bifreiðum.
Oryggisbelti í bifreiðum voru
fyrst gerð að skyldu 1969 og um
nokkuit árabil hefur verið skylt að
nota betin en þegar þau voru lög-
leidd tókst nokkrum hávaðaseggj-
um að koma í veg fyrir að
sektarákvæði væru lögleidd.
A hveiju ári verða alvarleg um-
ferðarslys ogjafnvel dauðaslys sem
hefðu ekki orðið eins alvarleg og
raun ber vitni ef öryggisbelti hefðu
verið notuð.
Slys á fólki eru dýrustu tjón sem
koma fyrir í umferðinni og þó sleppt
sé að tala um hvað tjónþolar og
aðstandendur verða að líða vil ég
meina að slysavarnir og öryggis-
búnaður bifreiða séu ekkert einka-
mál manna heldur koma öllum við.
Þegar til kastanna kemur er það
hinn almenni neytandi sem verður
að bera uppi kostnaðinn af slysun-
um og þess vegna er lágmarkskrafa
að löggjafinn reyni að sjá til þess
að allt verði gert sem hægt er til
að koma fólki til að nota almennt
öryggisbeltin og m.a. að sektað
verði við vanrækslu.
Til að gera fólki grein fyrir hvað
gerist í árekstrum er oft tekið til
samanburðar hvernig fer fyrir fólki
þegar það skellur á jörðina við fall
úr einhverri hæð.
Þannig er það talið sambærilegt
höggið sem við verðum fyrir við
árekstur á 90 km hraða og við að
falla niður af 10 hæða húsi. Arekst-
ur á 50 km hraða er sambærilegur
við fall niður af 6 hæða húsi.
Ég geri ráð fyrir því að enginn
af þeim sem sleppa því að nota
öryggisbelti í akstri muni mæla því
bót að sleppt verði að setja handrið
á svalir hárra húsa þegar gengið
er frá þeim en hér er um mjög sam-
bærilega áhættu að ræða.
Astæðan fyrir því að ég svara
hér þeim sem gagnrýna öryggis-
beltin er sú að meðmælendur þeirra
hafa verið allt of linir að koma
sínum sjónarmiðum á framfæri.
Það væri mjög þarft og nauðsyn-
legt að fá að heyra í þeim sem
slasast hafa en hefðu sloppið betur
ef belti hefðu verið notuð.
Snorri Bjarnason, ökukennari.
HÖGNI HREKKVÍSI
SNEMMA •"
Víkverji skrifar
Með þingsályktunartillögu sinni
og þriggja annarra þing-
manna um fyrirkomulag lyfjaversl-
unarinnar í landinu hefur Árni
Johnsen vakið athygli á máli sem
löngu er tímabært að taka til endur-
skoðunar.
Það ætti flestum að vera orðið
ljóst að viðskiptahættir eins og þeir
sem tíðkast í lyfjaversluninni á Is-
landi eru í litlu samræmi við þróun
þjóðfélagsins að öðru leyti og þau
viðhorf sem uppi eru t.d. í þjónustu
og verslun. Þetta viðurkenna flestir
núorðið — nema lyfjafræðingastétt-
in sem eðlilega hefur staðið dyggan
vörð um hagsmuni sína um árabil
og telur ekkert við það að athuga
að einstakir menn í stéttinni skuli
alltaf öðru hveiju fá úthlutað af
stjórnvöldum lyfsiiluleyfum sem í
flestum tilfellum jafngilda því að
hreppa stóra vinninginn í happ-
drættinu og þá ekki einu sinni
heldur ævilangt.
Af hálfu kerfisins eru því svo
einnig þannig komið fyrir að þeir
sem fjalla um þessi lyfsöluleyfi og
taka ákviirðun um ný lyf sem skulu
lenda á lyfjaskránni eru yfirleitt
lyfjafræðingar og margir hveijir
vonbiðlar nýrra lyfsöluleyfa þegar
einhver slík losna. Þannig er það
nánast innbyggt í kerfið að halda
í gamalt og steinrunnið fyrirkomu-
lag á þessu sviði. Þar fyrir utan
hefur núverandi skipan löngum
vakið upp grunsemdir og tortryggni
um hrein hagsmunatengsl milli
lyfjainnflytjanda og framleiðenda
annars vegar og síðan lækna hins
vegar hvað varðar ávísun á einstök
lyf, svo sem aðeins er vikið að í
greinargerð þingsályktunartillög-
unnar.
Meginröksemdin fyrir núverandi
skipan er hins vegar sú að hún fel-
ur í sér mjög strangt og skilvirkt
eftirlit með þeim lyfjum sem hér
eru á boðstólum og sölu á þeim.
Hinu er ósvarað hvort ekki sé unnt
að halda í þennan öryggisþátt, þó
að lyfjaverslunin verði færð í fijáls-
ræðisátt og það makalausa úthlut-
unarkerfi sem nú ríkir, lagt af.
xxx
Aþessum tímum þegar forræð-
ishyggjan er á hröðu undan-
haldi, er líka undarlegt að lesa um
þá ákvörðun kvikmyndasjóðs að
setja það skilyrði fyrir styrkjum úr
sjóðnum að myndir sem styrk hafa
hlotið, megi ekki gefa út á mynd-
böndum fyrstu þijú árin. Er ekki
eðlilegra að aðstandendur íslenskra
kvikmynda séu sjálfir látnir meta
það hvenær þeir telja tímabært að
færa sig af hinum almenna kvik-
myndanúsmarkaði yfir á mynd-
bandamarkaðinn? Eins og dæmin
sanna sitja íslenskir kvikmynda-
gerðarmenn iðulega uppi með
miklar persónulegar skuldbinding-
ar, þegar á daginn hefur komið að
myndir þeirra hafa ekki fengið þá
aðsókn sem vænst var. I slíkum
tilfellum kann það að vera mikil-
vægt fyrir þessa aðila að geta selt
myndbandaréttinn tiltölulega fljótt
til að ná peningum til að grynnka
á skuldum og þar með lækka vaxta-
greiðslur, sem leika menn jafnan
grátt.